741 - Ἀπὸ τὸν Βοναπάρτη στὸν Μακρόν: Ἡ μεσογειακὴ πολιτικὴ τῆς Γαλλίας.

741 - Ἀπὸ τὸν Βοναπάρτη στὸν Μακρόν: Ἡ μεσογειακὴ πολιτικὴ τῆς Γαλλίας.

Ο Βοναπάρτης στην εκστρατεία της Αιγύπτου και της Συρίας. Σκοπός η αφαίρεση των εμπορικών δρόμων από τα χέρια των Οθωμανών. Η εκστρατεία στηρίχθηκε στη Συνθήκη του Campo Formio που εξασφάλισε στη Γαλλία ναυτικές βάσεις στα Επτάνησα μετά τον έλεγχο της Ιταλίας

Ἔμμονη ἰδέα τοῦ γάλλου προέδρου ἀπὸ τὴν ἠμέρα ἀναλήψεως τῶν καθηκόντων του, ἔχοντας στὸ πλευρό του τὴν σύζυγο δασκάλα του ποὺ συνεχίζει νὰ τὸν διδάσκη, εἶναι νὰ ὁμοιάσῃ στοὺς βασιλεῖς καὶ αὐτοκράτορες τῆς Γαλλίας περιφερόμενος στὶς Βερσαλλίες καὶ τοὺς πύργους τῆς χώρας.   Δημήτρης Κιτσίκης,    9 Ἰουνίου 2021

"Η Μεσόγειος πάντοτε αποτελούσε και θα αποτελεί «ζωτικό χώρο» για τα εμπορικά και οικονομικά συμφέροντα της Γαλλίας. Και η Ελλάδα για πάνω από 200 χρόνια αποτελεί την πλέον στέρεη «πύλη»  για τους εμπορικούς δρόμους της Γαλλίας προς τις χώρες της Μαύρης Θάλασσας, Μέσης Ανατολής, Νότιας Ασίας (μέσω Ερυθράς Θάλασσας) και Βόρειας Αφρικής.

Γράφει ο ΚΙΜΩΝ Π. ΣΤΕΡΙΩΤΗΣ (*)

"Πριν από περίπου 225 χρόνια ο Ναπολέων είχε το δικό του «όραμα για τη Μεσόγειο» –  «το ανατολικό όνειρο» – που απέβλεπε στη διάνοιξη «εμπορικών δρόμων» για τον ομαλό εφοδιασμό της Γαλλίας με πρώτες ύλες. Και αυτό το «όραμα» θα γινόταν πραγματικότητα μόνο μέσω της αποδιάρθρωσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας γύρω από τη Μεσόγειο.

Το «ανατολικό όραμα» του Ναπολέοντα αποτέλεσε το θεμέλιο λίθο για την εξωτερική πολιτική της Γαλλίας, η οποία κατάφερε τελικά  να συμβάλει (και στρατιωτικά) στην Ανεξαρτησία της Ελλάδας μαζί με την Αγγλία και τη Ρωσσία. Ήταν το πρώτο και πιο σοβαρό πλήγμα για να περιορισθεί η οθωμανική κυριαρχία στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο με την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους.

Σήμερα, μετά από 225 χρόνια ο πρόεδρος Μακρόν έχει το ίδιο «όραμα» με το Ναπολέοντα για τη Μεσόγειο, αλλά αυτή τη φορά οι ανάγκες της γαλλικής οικονομίας επιβάλλουν τη σύγκρουση με τη «νεο-οθωμανική» Τουρκία στον τομέα της Ενέργειας, για τον έλεγχο των «ενεργειακών δρόμων»…

Αλλά Ναπολέων και Μακρον, για την υλοποίηση του «οράματος για τη Μεσόγειο», χρειάζονται την αμυντική και πολιτική στήριξη από την Ελλάδα. Βεβαίως, σήμερα η Γαλλία μπορεί να στηρίζεται πολύ καλλίτερα στην Ελλάδα και στην Κύπρο για να αντιμετωπίσει το «νεο-οθωμανικό επεκτατισμό» σε σύγκριση με την εποχή του Ναπολέοντα.

 Η ΑΝΤΙ-ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ

Η οικονομική σημασία της Ανατολικής Μεσογείου για τη Γαλλία παρέμεινε πάντοτε πολύ ισχυρή τόσο πριν όσο και μετά την Επανάσταση του 1789. Απαράλλακτη η Μεσογεακή Στρατηγική της Γαλλίας από τον καιρό της απολυταρχικής μοναρχίας, στη στη διάρκεια του αυτοκράτορα Ναπολέοντα του Α’ και της παλινόρθωσης των Βουρβώνων έναντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που κυριαρχούσε στη Μεσόγειο.

Η Γαλλία ακολούθησε μακροχρόνια μια ξεκάθαρα «αντι-οθωμανική πολιτική» για την επίτευξη των εξής Στρατηγικών Στόχων:

1. Περιορισμός της εξουσίας της Υψηλής Πύλης στη Μεσόγειο Θάλασσα για να ανοίξουν οι θαλάσσιοι «εμπορικοί δρόμοι» για τα γαλλικά εμπορεύματα και τις εισαγωγές.
2. Υπαγωγή υπό τον έλεγχο της Γαλλίας των κρατιδίων της Ιταλίας, ώστε να παρεμποδισθεί η στρατηγική διείσδυσης στην Αδριατική Θάλασσα.των Αυστριακών – παραδοσιακά στενών συμμάχων της Υψηλής Πύλης από τις αρχές περίπου του 18^ου αιώνα.
3. Ισχυροποίηση της θέσης της Γαλλίας με ναυτικές βάσεις στη Μεσόγειο και Αδριατική.
4. Εξασφάλιση της ελεύθερης ναυσιπλοϊας προς τα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας.
5. Διασφάλιση της ομαλής τροφοδοσίας της Γαλλίας με σιτάρια από τη Ρωσσία και με πρώτες ύλες από άλλες περιοχές χωρών της Μεσογείου.
6. Απόκτηση του ελέγχου στρατηγικών σημείων της Αιγύπτου και της Συρίας για να ανοίξουν οι εμπορικοί δρόμοι για εμπορικές συναλλαγές με τις χώρες και αποικίες της Νοτιοανατολικής Ασίας.
7. Διασφάλιση της γαλλικής οικονομικής, εμπορικής και αμυντικής επιρροής στις χώρες της Βόρειας και λοιπής Αφρικής.

 Η ΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΟΘΩΜΑΝΩΝ προς ΤΟΥΣ ΑΨΒΟΥΡΓΟΥΣ

Στον ανταγωνισμό μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας για τον έλεγχο του διεθνούς εμπορίου και των «νέων αγορών» που αναπτύσσονταν στην Αμερική και αλλού «μεγάλη χαμένη» βγήκε η Γαλλία. Η απώλεια των αποικιών στην Αμερική και η κατάρρευση της οικονομίας της Γαλλίας προκάλεσαν μεγάλη αναρχία και τελικά ξέσπασε η Επανάσταση του 1789.

Η Γαλλία στο προηγούμενο διάστημα κατέβαλε προσπάθειες για να πετύχει την στρατιωτική και οικονομική διείσδυσή της στην οικονομικά καθυστερημένη Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Όμως, η Υψηλή Πύλη αντιλαμβανόταν ότι Γάλλοι και Άγγλοι αργά ή γρήγορα θα την έθεταν υπό τον έλεγχό τους… Για το λόγο αυτό οι Οθωμανοί στράφηκαν προς τους Αψβούργους και στη συνέχεια προς την Πρωσσία, που είχε έναν σύγχρονο στρατό αλλά δεν είχε εμπορικές βλέψεις.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε να αντιμετωπίσει στο βορρά τη δυναμική και επεκτατική Ρωσσία και νοτιοδυτικά τη Γαλλία.

Μπροστά στις δύο αυτές μεγάλες απειλές η Υψηλή Πύλη στράφηκε και συνήψε μεγάλης σημασίας οικονομική και εμπορική συμφωνία με τους Αψβούργους. Οι δύο οικονομίες απέκτησαν συμπληρωματικότητα με τις χωρίς περιορισμούς εισαγωγές και εξαγωγές εμπορευμάτων και την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπόρων. Παράλληλα και οι δύο συμβαλλόμενες πλευρές είχαν άριστές σχέσεις με τη Βενετία που είχε ισχυρό στόλο.

Εξάλλου, η μακρά περίοδος της αναρχίας στη Γαλλία έδωσε «ανάσα» για την προετοιμασία του εκσυγχρονισμού του στρατού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά οι εσωτερικές αντιδράσεις (κυρίως από τους γενίτσαρους) δεν επέτρεψαν την υλοποίηση σχετικών σχεδίων της Υψηλής Πύλης.

Η συμμαχία της Πύλης με τους Αψβούργους επέτρεψε στους Οθωμανούς να διατηρήσουν ολόκληρο τον έλεγχο της Μεσογείου, καθώς η Γαλλία ήταν αποδυναμωμένη από τα εσωτερικά προβλήματα και η Ιταλία ήταν κατατεμαχισμένη σε κρατίδια.

Ο ΒΟΝΑΠΑΡΤΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΤΑΝΗΣΑ

Οι τεράστιες ανάγκες της Γαλλίας να αποκτήσει εσωτερική και εξωτερική σταθερότητα και ομαλή τροφοδοσία της με εισαγωγές σιτηρών επέβαλαν την ανάδειξη του Ναπολέοντα Βοναπάρτη σε κυρίαρχο της πολιτικής και στρατιωτικής ζωής στη Γαλλία.

Διέξοδο στα προβλήματα της χώρας η καθοριστική παρουσία του στρατού και του Ναπολέοντα στα εσωτερικά και εξωτερικά προβλήματα της χώρας.

Ο νεαρός στρατηγός προώθησε το «ανατολικό όραμά» του, που ήταν η διάνοιξη ασφαλών «εμπορικών δρόμων» στη Μεσόγειο μέσω της ενίσχυσης της στρατιωτικής παρουσίας της εκτός γαλλικών συνόρων.

Ο Ναπολέων με τις νίκες του στην Ιταλία περιόρισε την στρατιωτική παρουσία των Αυστριακών στην Αδριατική, ενώ έκανε ένα ακόμη πολύ σημαντικό βήμα με την κατάκτηση από γαλλικά στρατεύματα των Επτανήσων, με την υπογραφή της Συνθήκης του Κάμπο Φόρμιο (Traité de Campo Formio) στις 17 Οκτωβρίου 1797.

Για τη σημασία του ελέγχου των Επτανήσων ο Ναπολέων επισημαίνει τα ακόλουθα με αναφορά του στο Γαλλικό Διευθυντήριο:

«..Τα νησιά της Κέρκυρας, της Ζακύνθου και της Κεφαλληνίας έχουν περισσότερο ενδιαφέρον για εμάς, παρά όλη η Ιταλία. Αν θα είμαστε υποχρεωμένοι να διαλέξουμε, θα ήταν προτιμότερο να παραχωρήσουμε την Ιταλία στον αυτοκράτορα και να κρατήσουμε τα τέσσερα νησιά, που είναι πηγή πλούτου και ευημερίας για το εμπόριό μας».

Ωστόσο, η Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο έλυσε μόνο ένα μέρος των προβλημάτων εξωτερικού εφοδιασμού της Γαλλίας.

Ξαφνικά η Γαλλία βρέθηκε να γειτνιάζει με την αχανή Οθωμανική Αυτοκρατορία που εκτεινόταν από τις ακτές της Αδριατικής και του Ιονίου Πελάγους ως τις ακτές των χωρών της Βόρειας Αφρικής, τον Περσικό Κόλπο και τη Μαύρη Θάλασσα. Όμως στην πράξη, η Γαλλία παρέμενε οικονομικά και στρατιωτικά «περικυκλωμένη» προς ανατολάς και νότο από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία υποστηριζόταν από τους Αυστριακούς και τους Πρώσσους. Επιπλέον, η Γαλλία στους θαλάσσιους δρόμους του Ατλαντικού και της Μεσογείου βρισκόταν σε μειονεκτική θέση έναντι του ναυτικού των Άγγλων.

Με αυτά τα δεδομένα ο στρατός της Γαλλίας έπρεπε να ανοίξει και διασφαλίσει τους «εμπορικούς δρόμους» που περνούσαν μέσω της Μεσογείου με στρατιωτική κάλυψη σε χερσαία εδάφη στη Βόρεια Αφρική.

Στην περίοδο 1798 – 1801 ο Ναπολέων πραγματοποίησε μεγάλη εκστρατεία κατά των Οθωμανών με κύριους στόχους να δημιουργήσει προγεφυρώματα και στρατιωτικές βάσεις σε Αίγυπτο και Συρία, χώρες που ήσαν υπό τον έλεγχο της Υψηλής Πύλης.

Στις 9 Σεπτεμβρίου 1798 η Υψηλή Πύλη κήρυξε επίσημα τον πόλεμο εναντίον της Γαλλίας, διευκολύνοντας παράλληλα και την επιθετικότητα της Αγγλίας με την αξιοποίηση του πολεμικού στόλου της.

Τελικά ο Ναπολέων δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει το “Ανατολικό Όνειρό” του λόγω των επιτυχιών του αγγλικού ναυτικού που κατενίκησε τον γαλλικό στόλο.

Ωστόσο, ακόμη και μετά την πτώση του Ναπολέοντα του Α΄ η Γαλλία των Βουρβώνων συνέχισε την εξωτερική πολιτική του με επικεφαλής – όπως και προηγουμένως… – τον Ταλλεϋράνδο. Αλλά πλέον μετά την συντριβή του Ναπολέοντα η Γαλλία θα έχει πλέον ως πλέον «στενό σύμμαχο» τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Κοντά τους θα βρεθεί μια άλλη Μεγάλη Δύναμη, η Ρωσσία, που επίσης έχει κοινούς στόχους για τον περιορισμό της κυριαρχίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη Μεσόγειο Θάλασσα….

 ΒΟΝΑΠΑΡΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

 Ο «βοναπαρτισμός» επηρέασε βαθύτατα τους Έλληνες της τουρκοκρατούμενης Ελλάδας και της διασποράς. Στα χρόνια της γαλλικής κυριαρχίας τα Επτάνησα γίνονται καταφύγιο για τους Έλληνες που προετοιμάζονται για εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο.

Οι ιδέες του Γαλλικού Διαφωτισμού και του βοναπαρτισμού ενέπνευσαν τους Έλληνες και συνέβαλαν στη διαμόρφωση της ιδεολογίας τους, που αποτυπώθηκε από τα πρώτα Συντάγματά τους,

Πάντως ακόμη και μετά τη συντριβή του Ναπολέοντα, το 1815, η Γαλλία βρίσκει τον τρόπο αναβίωσης της επιρροής της στη Μεσόγειο μέσω της επαναστατημένης Ελλάδας με την:

• ενεργό υποστήριξη των επαναστατών,
• συμμετοχή στο στόλο των Μεγάλων Δυνάμεων που κατενίκησε τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο στο Ναυαρίνο,
• αποστολή εκστρατευτικού σώματος υπό τον στρατηγό Μαιζώνα για την εκδίωξη των Οθωμανών από τα φρούρια,
• παροχή χορηγίας κεφαλαίων στην κυβέρνηση του Καποδίστρια από το ταμείο του βασιλιά Λουδοβίκου κλπ.

 Η ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΜΑΚΡΟΝ

Η Γαλλία επί προεδρίας Μακρόν έχει επαναχαραξει τη μεσογειακή πολιτική της ως προς την Τουρκία και ακολουθεί τη Στρατηγική του Ναπολέοντα για απελευθέρωση των «εμπορικών δρόμων» που διέρχονται από τη Μεσόγειο ή αποτελούν αφετηρία για τις αγορές τρίτων χωρών. Η μόνη διαφορά είναι πλέον ότι η πολιτική Μακρόν στοχεύει στη «διασφάλιση στρατηγικών θέσεων σε νευραλγικής σημασίας περιοχές με ενεργειακά αποθέματα».

Η Γαλλία είναι σε ευθεία αντιπαράθεση και σύγκρουση συμφερόντων, επειδή και οι δύο χώρες θέλουν να αποκτήσουν σίγουρες προσβάσεις σε ενεργειακά αποθέματα για το μελλοντικό ενεργειακό εφοδιασμό τους.

Συγκεκριμένα η Τουρκία διεκδικεί:

• Να αποκτήσει καθοριστική πολιτική και ενεργειακή επιρροή στις χώρες της Βορείου Αφρικής και κυρίως στη Λιβύη, που αντιμετωπίζει πολιτική αστάθεια από το 2011.
• Να αναπτύξει ισχυρά εμπορικά ερείσματα στις υποσαχάριες χώρες, προκειμένου να αποκτήσει πηγές εφοδιασμού σε στρατηγικές πρώτες ύλες, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται πετρέλαιο και φυσικό αέριο.
• Να αποκτήσει στρατιωτικό έλεγχο σε περιοχές με ενεργειακά αποθέματα που διεκδικούνται από Κούρδους σε βόρειο Ιράκ και Συρία.
• Να ενισχύσει την στρατιωτική παρουσία των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, σε συμμαχία με το Ιράν και το Κατάρ, για να αποτελούν μόνιμες απειλές για τα αραβικά κράτη στον Περσικό Κόλπο.
• Να αποτελέσει κυρίαρχο ιδιοκτήτη στα υποθαλάσσια ενεργειακά κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου.
• Να καταστεί η Τουρκία κυρίαρχος μεσάζων στην τροφοδοσία με πετρέλαια και φυσικό αέριο από την κεντρική Ασία των αγορών της νότιας Ευρώπης με την ανάπτυξη και λειτουργία αγωγών που θα διαπερνούν την τουρκική επικράτεια και θα καταλήγουν σε τουρκικά λιμάνια στη Μεσόγειο.

Πέραν των διαμετρικά αντίθετων ενεργειακών συμφερόντων με την Τουρκία, η Γαλλία θέλει να ενισχύσει τις σχέσεις και την επιρροή της με τις χώρες του Αραβικού Συνδέσμου, οι οποίες στη συντριπτική πλειοψηφία τους είναι τελείως αντίθετες με τις επεκτατικές βλέψεις του «νεο-οθωμανισμού» που έχει αναβιώσει στην Τουρκία.

 

Ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν έχει υιοθετήσει ίδια πολιτική με αυτήν του προέδρου της Αιγύπτου ελ Σίσσι για τη Λιβύη και την Ανατολική Μεσόγειο και ακολουθούν κοινή γραμμή για την αντιμετώπιση της επιθετικής Τουρκίας

ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΥ

Με βάση τις ανωτέρω στρατηγικές επιλογές της Γαλλίας για Βόρεια Αφρική, Ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή η Ελλάδα και η Κύπρος αναδεικνύονται στους πλέον σημαντικούς συμμάχους της Γαλλίας στην περιοχή για την προώθηση της μακροχρόνιας πολιτικής της για ενεργειακό εφοδιασμό, αμυντική παρουσία και προώθηση εμπορικών και οικονομικών σχέσεων στην ευρύτερη περιοχή.

Από την πλευρά τους Ελλάδα και Κύπρος με την αμυντική θωράκιση της Γαλλίας – και φυσικά των Αμερικανών – μπορούν να διασφαλίσουν πιο αποτελεσματικά τα ενεργειακά συμφέροντά τους σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.

Έτσι, 200 περίπου χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821 η Γαλλία και Ελληνισμός βρίσκονται ξανά απέναντι στον «οθωμανικό κίνδυνο» που απειλεί σοβαρό το Ενεργειακό Μέλλον τους.

 

* O δρ ΚΙΜΩΝ ΣΤΕΡΙΩΤΗΣ είναι Οικονομολόγος, μέλος της Επιτροπής Μανιατάκειου Ιδρύματος «Η Ελληνική Επιχειρηματικότητα ως Βασική Κινητήρια Δύναμη της Επανάστασης του 1821»

634 - Οἱ αὐτοκρατορίσκοι

 

634 - Οἱ αὐτοκρατορίσκοι

https://on.rt.com/arer

Ἀπὸ τὴν αὐτοκρατορικὴ Ῥώμη στὴν αὐτοκρατορικὴ Οὐασινγκτῶνα, τὰ τελευταῖα τριάντα χρόνια οἱ ἱστορικοὶ γράφουν γιὰ τὴν παρακμὴ τῆς ἀμερικανικῆς αὐτοκρατορίας ποὺ θὰ παρασύρῃ ὅλην τὴν Δύσι στὰ ματωμένα ὕδατα τοῦ Αἰγαίου στὴν τελικὴ πυρηνικὴ ἀναμέτρησι μεταξὺ ΗΠΑ καὶ Κίνας.

Ὁ Ἀρμαγεδδὼν θρονιάζει πλέον στὶς πρῶτες θέσεις. Τὸν εἶχα προβλέψει μετὰ φορτικότητος ἀπὸ τὸ 1999 καὶ τὸν βομβαρδισμὸ τοῦ ΝΑΤΟ τῆς Γιουγκοσλαυΐας, γιὰ τὰ χρόνια μεταξὺ 2025-2030 καὶ σήμερα εἶναι πλέον πασιφανὲς ὅτι δύναται νὰ καταφθάσῃ καὶ ἐνωρίτερα.

Ὁ καπιταλισμὸς καὶ ἡ φιλελεύθερη ἰδεολογία του δὲν ἀνανεώνονται μὲ τὶς μπουρδολογικὲς ἔννοιες τῶν πολιτολόγων τους, σὲ «νεὸ» καὶ «μετά» καὶ «δὲν ξέρω τὶ ἄλλο» φιλελευθερισμό. Παραμένει ἰδεολογικὰ ὥς ἔχει ἀπὸ τὸν τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἄνταμ Σμίθ καὶ ὁ καπιταλισμὸς φέρνει ὑποχρεωτικὰ τὸν πόλεμο  ὅπως τὸ μαῦρο σύννεφο τὴν βροχὴ μετὰ ἀπὸ τὶς περιοδικὲς οἰκονομικὲς κρίσεις. Μόνον τότε, κάθε φορά, ὁ παγκόσμιος πόλεμος δύναται νὰ τὸν σώσῃ ἤ νὰ τὸν καταποντίσῃ, παίζοντάς τον κορῶνα  γράμματα.

Ἀλλὰ ἀπὸ κάτω ἀπὸ τὰ ἐπιφανειακὰ θαλάσσια ῥεύματα τῆς ἐπεισοδιακῆς ἱστορίας τοῦ Fernand Braudel κυλοῦν τὰ ἐνδιάμεσα ρεύματα τῆς ἱστορίας τῶν γενεῶν καὶ τέλος τὰ βαθιὰ ῥεύματα ἱστορίας χιλιετιῶν.

Σήμερα βλέπουμε νὰ κυλᾷ τὸ βαθὺ ῥεῦμα ποὺ στὸν Δ΄ αἰῶνα μ.Χ. ἐφερε τὴν πτῶσι τῆς προχριστιανικῆς Ῥώμης τῶν αὐτοκρατορίσκων καὶ τὴν ἔλευσι τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου μὲ τὴν μετατροπή της σὲ χριστιανικὴ Νέα Ῥώμη στὸ Βυζάντιο.

Οἱ τελευταῖοι αὐτοκρατορίσκοι τῆς καπιταλιστικῆς Οὐασιγκτῶνος ὑπῆρξαν τὸ ζεῦγος Κλίντον, ὁ Ὀμπάμα καὶ ὁ μελοθάνατος Τζὸ Μπάϊντεν. Ὁ ἀδίστακτος ἐγκληματίας ποὺ κατεπόντισε τὴν εἰδωλολατρικὴ Ῥώμη καὶ ἐπέβαλε μὲ τὴν βία τὴν Νέα Ῥώμη τοῦ Βυζαντίου, ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, σήμερα ὀνομάζεται Τράμβιος ποὺ μέσα στὸ ἐπικείμενο λουτρὸ αἵματος  τοῦ Αἰγαίου στὸν πυρηνικὸ πόλεμο κατὰ τῆς Κίνας, πέραν τῆς ἐπιβιώσεως τοῦ καπιταλισμοῦ, φέρνει ἕναν ἀνανεωμένο ἰουδαϊσμό μὲ κέντρο τὸ Ἰσραὴλ, καὶ ἀναγέννησι τῆς Θεσσαλονίκης ὡς Ἱερουσαλὴμ τῶν Βαλκανίων ( ἐξ οὖ καὶ ἡ ἐπίσκεψις τοῦ Πομπέο στὸ ἑβραϊκὸ μουσεῖο ἀντὶ στὸ σπίτι τοῦ Ἀτατούρκ) καὶ πρωτεύουσα τῆς ἡνωμένης Μακεδονίας τοῦ Βαρδάρη, δεσπόζουσα σὲ ὅλα τὰ Βαλκάνια, τοῖχος κατὰ τῆς καθόδου τῶν βαρβάρων Μοσκόβων. Ἡ Κρήτη τῆς Σούδας, ὡς εἴσοδος τοῦ συμπλέγματος Αἰγαίου-Στενῶν-Εὐξείνου Πόντου καθίσταται πλέον σιδηρόφρακτη ἀμερικανικὴ τραμβικὴ πύλη.

Κατόπιν αὐτοῦ κρίνεται ἡ τύχη τῆς Τουρκίας, μὲ ἤ χωρὶς τὸν Ἔρντογάν, ὡς γαλάζιας πατρίδος ἐπανενώσεως τῶν δύο ἀκτῶν τοῦ Αἰγαίου, μὲ συνομοσπονδιακὴ Κύπρο δύο κρατῶν ὡς ἰῶτα ὑπογεγραμμένο μίας ἀμερικανικῆς τραμβικῆς Ἑλληνοτουρκίας.

Μετὰ τὸ πέρας τοῦ Ἀρμαγεδδῶνος τῆς δεκαετίας τοῦ 2020, ἡ ἀνανεωμένη ἑβραϊκὴ ἀβρααμικὴ θρησκεία τῆς Ἑλληνοτουρκιᾶς θὰ εἶναι κάποια σύνθεσις μὲ κέντρο τὸν Χριστό.

Δημήτρης Κιτσίκης                         30 Σεπτεμβρίου 2020

 

548 - Ἡ προπαγάνδα ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Τρωϊκοῦ πολέμου εἶναι ἑλληνικῆς ἐπινοήσεως

548 - Ἡ προπαγάνδα ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Τρωϊκοῦ πολέμου εἶναι ἑλληνικῆς ἐπινοήσεως

Ὅταν τὸ 1975 ἐπεσκέφθην τὸν Ντενκτὰς στὰ Κατεχόμενα τῆς Κύπρου, στὸ γραφεῖο του ἐπάνω εἶχε τὴν τουρκικὴ μετάφρασι τῆς διδακτορικῆς διατριβῆς μου στὴν Σορβόννη, Γιουνὰν Προπαγκαντασί, «Προπαγάνδα καὶ Πιέσεις στὴν Διεθνῆ Πολιτική» ποὺ εἶχε ἀμέσως μεταφρασθῆ ἀπὸ τὰ γαλλικὰ στὰ τουρκικά καὶ εἶχε κάνει πάταγο στὴν Τουρκία. 

Ὅλη ἡ τουρκικὴ ἡγεσία, μοῦ εἶπε, ἔχει διαβάσει τὸ βιβλίο σας. Ἐσεῖς οἱ Ἕλληνες εἶσθε οἱ δάσκαλοί μας. Ἐμάθαμε ἀπὸ ἐσᾶς νὰ ἀσκοῦμε ψυχολογικὸ πόλεμο. Τὸ γαλλικό μου βιβλίο εἶχε ἐκδοθῆ στὸ Παρίσι τὸ 1963 καὶ ὁ τότε διευθυντὴς τοῦ «Βήματος», φίλος μου Λέων Καραπαναγιώτης εἶχε παρατηρήσει ὅτι μετεφράσθη ἀμέσως στὰ τουρκικά.

 Στὰ ἑλληνικὰ ἔπρεπε νὰ περιμένουμε τὸ 2018, δηλαδὴ 55 χρόνια γιὰ νὰ κυκλοφορήσῃ ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Ἡρόδοτος καὶ ἐλάχιστοι Ἕλληνες τὸ ἔχουν ἀκόμη διαβάσει.

 Ὁ σημερινὸς τουρκικὸς πόλεμος στὰ συνορά μας μέσῳ τῶν προσφύγων-μεταναστῶν ἀποδεικνύει ὅτι οἱ Τοῦρκοι ἔμαθαν νὰ ἀσκοῦν προπαγάνδα ἀπὸ ἐμᾶς ὅπως ἐπάνω στὴν ἑλληνικὴ μεγαλοφυΐα εἶχαν οἰκοδομήσει τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία. 

Παράλληλα ὅμως ἀπέδειξαν τὴν σημερινὴ κατάντια τῆς παρατειμένης ἀμπέλου τῆς χώρας ποὺ ἄλλοτε ὠνομάζετο Ἑλλάς. 

Δημήτρης Κιτσίκης                                          3 Μαρτίου 2020

528 - Ἡ βόμβα Σαμαρᾶ: 1910-2020

528 - Ἡ βόμβα Σαμαρᾶ: 1910-2020

Τὸ 1908 ἐπῆλθε ἡ ἐπανάστασις τῶν Νεοτούρκων ἐν μέσῳ πλήρους ἀποσυνθέσεως τοῦ κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν. Τότε, τὸ 1909, τὸ ὑγιὲς τμῆμα ποὺ εἶχε ἀπομείνει τῆς ἑλλαδικῆς κοινωνίας ἔκαμε τὸ πραξικόπημα τοῦ 1909, «γιὰ νὰ κάμη ὅπως καὶ στὴν Τουρκία» στὴν Θεσσαλονίκη, τοῦ περασμένου ἔτους.

Δύο ὑπῆρχαν οἱ λύσεις τότε: εἴτε νὰ ἐπανενωθῇ ἡ Ἑλλὰς μὲ τὴν Τουρκία στὰ πλαίσια ἀνανεωμένης Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, κάτι ποὺ οἱ Εὐρωπαῖοι οὔτε νὰ τὸ ἀκούσουν ἤθελαν, ἐφ’ὅσον ἀπὸ τὸ 1821, ἐξήλωναν τὸ ὀθωμανικὸ πουλόβερ γιὰ νὰ ἐξαφανίσουν τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, εἴτε νὰ φέρουν στὴν ἐξουσία στὴν Ἀθήνα ἕναν φραγκοέλληνα γιὰ νὰ ἀποτελειώσῃ τὴν Αὐτοκρατορία καὶ νὰ τὴν ἀντικαταστήσῃ μὲ ἕνα ἰσχυρὸ δυτικότροπο ἐθνοκράτος, ἕνα πρῶτο Ἰσραήλ. Καὶ ἐπελέχθη ὁ Βενιζέλος ποὺ τὸ ἀθηναϊκὸ πραξικόπημα τοῦ Γουδιοῦ ἔφερε στὴν ἐξουσία.

Ὁ Βενιζέλος μόλις ἔφθασε στὴν Ἀθήνα τὸ 1910 ἐτοίμασε τὸν πόλεμο κατὰ τῆς Τουρκίας συστήνοντας τὶς ἐπιθετικὲς συμμαχίες τῶν Βαλκανικῶν πολέμων καὶ μέχρι τὸ 1919 εἶχε μόνον ἐπιτυχίες φθάνοντας μέχρι τὴν πλήρη ἧττα τῶν Τούρκων  καὶ ἀντικαθιστῶντας τους στὸ Αἰγαῖο ἕως ποὺ ἔκαμε τὸ τραγικὸ λάθος τῆς ἀποβάσεως στὴν Σμύρνη παρὰ τὴν ἀπόλυτη ἀντίθεσι τοῦ Μεταξᾶ.

Ἡ Ἱστορία δὲν ἐπαναλαμβάνεται ἀλλὰ ἱστορικὲς συγκρίσεις βοηθοῦν. Σήμερα ἡ Ἑλλὰς εὐρίσκεται στὰ πρόθυρα τοῦ Γουδιοῦ τοῦ 1909. Δύο λύσεις καὶ πάλι ὑπάρχουν: εἴτε ἡ κιτσικικὴ τοῦ Κιτσίκη, δηλαδὴ νὰ κάμωμεν ὅπως καὶ στὴν Τουρκία καὶ νὰ ἐπανενώσουμε τὶς δύο ὄχθες τοῦ Αἰγαίου μὲ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία (Ἴων Δραγούμης), εἴτε ἡ βενιζελική, τῶν ἀντιτουρκικῶν συμμαχιῶν Αἰγύπτου-Ἰσραήλ-Κύπρου μὲ πόλεμο ὅπως ἦσαν οἱ Βαλκανικοὶ τοῦ 1912-1913 καὶ στόχο τὴν ἀντικατάστασι τῶν Νεοτούρκων ποὺ σήμερα ἀντιπροσωπεύονται ἀπὸ τὸν Ἔρντογαν.

Ἀλλὰ τὸ ἐρώτημα εἶναι: Ποῖος θὰ παίξῃ τὸν ῥόλο τοῦ Βενιζέλου. Ὑπάρχει ἄξιος; Ἐλάχιστοι οἱ μνηστῆρες. Καὶ αἰφνιδίως ἐμφανίζεται ὁ Σαμαρᾶς, ἡ βόμβα Σαμαρᾶ κατὰ τῆς εἰσβολῆς τῶν λαθροεποικιστῶν, ἔτοιμος νὰ παίξῃ τὸν ῥόλο τοῦ Βενιζέλου τοῦ 1910.

Ὅμως τελικά, ἡ λύσις παραμένει στὰ χέρια τῶν Μεγάλων Δυνάμεων. Αὐτοὶ θὰ ἀποφασίσουν ποῖον θὰ προωθήσουν: τὸν κιτσικισμὸ τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας ἤ τὸν σαμαρισμὸ τῆς ἐπεκτάσεως τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνοκράτους. Ἴδωμεν!

Δημήτρης Κιτσίκης                                     2  Δεκεμβρίου  2019                                                                                                

525- Ὁ Μακάριος ὡς καταστροφεὺς τῆς Κύπρου

Ὁ Μοῦσκος (1913-1977)

"Η νεκροψία του Αρχιεπισκόπου διενεργήθηκε επί τόπου στο κρεβάτι του στην Αρχιεπισκοπή γιατί οι προσωπικοί του γιατροί δεν δέχονταν να μεταφερθεί η σορός του στο νεκροτομείο. Όπως αναφέρει στο βιβλίο του «Κυπρίων ιατρών έργα», ο γιατρός Λάκης Αναστασιάδης, η νεκροτομή έγινε «με πρωτόγονες και απαράδεκτες νεκροτομικές διεργασίες» για αυτό και δεν κατέστη δυνατή η καταγραφή επίσημης νεκροτομικής έκθεσης".                                   

"Ο παθολογοανατόμος που διενήργησε τη νεκροτομή Πάνος Σταυρινός, ανέφερε: «Τα στεφανιαία αγγεία είχαν εκτεταμένες στενώσεις με διάχυτη ασβεστοποίηση και σκλήρυνση τους. Υπήρχε ουλή παλαιού εμφράγματος, αυτού που είχε υποστεί τον Απρίλιο του 1977. Η καρδιά παρουσίαζε υπερτροφία και το βάρος της υπολογίσθηκε – δεν είχαμε την απαραίτητη ζυγαριά για ακριβές μέτρημα- σε περίπου 450 – 480 γραμμάρια. Την καρδιά την αφαίρεσα από τη σορό και τη μετέφερα προσωπικά στο Λονδίνο για περαιτέρω εξετάσεις, κατόπιν οδηγιών του τότε Κυβερνητικού Εκπροσώπου, Μιλτιάδη Χριστοδούλου»....Ωστόσο στο Λονδίνο οι εξετάσεις δεν παρουσίασαν κάτι διαφορετικό και η καρδιά επέστρεψε στην Κύπρο. Ταριχεύθηκε και για τα επόμενα 33 χρόνια παρέμεινε στην Αρχιεπισκοπή, όταν το 2010 μεταφέρθηκε στο Θρονί όπου βρίσκεται ο τάφος του»

525- Ὁ Μακάριος ὡς καταστροφεὺς τῆς Κύπρου

Ὅπως γνωρίζουν αὐτοὶ ποὺ παρακολουθοῦν τὴν ζωή μου δὲν εἶμαι μόνον καθηγητὴς καὶ συγγραφεὺς  ἀλλὰ καὶ ἄνθρωπος τῆς δράσεως κατὰ τὴν μακρόχρονη σταδιοδρομία μου, ἀπορρίπτοντας ὅμως πάντα, τοὐλάχιστον μέχρι στιγμῆς, τὴν ἄμεση ἐμπλοκή μου στὴν πολιτικὴ τοῦ ἑλληνοτουρκικοῦ χώρου, δηλαδὴ του τόπου μας (ἀλλὰ καὶ στὶς δύο ἄλλες χῶρες τῶν ὁποίων εἶμαι ὑπήκοος, ἤτοι τὴν Γαλλία καὶ τὸν Καναδᾶ) ὡς βουλευτὴς ἤ ὑπουργός. Ἐνδιαφέρομαι πρωτίστως γιὰ τὴν ὑστεροφημία μου, ὡς προφήτης τοῦ συμπαντικοῦ ἑλληνισμοῦ γνωρίζοντας κάλλιστα, ὡς ἱστορικός, ὅτι αὐτοὶ ποὺ προβάλλονται ἐν ζωῇ ἐξαφανίζονται μετὰ θάνατον.

Κατόπιν αἰτήσεως ἀναγνωστῶν μου ἐπαναλαμβάνω ἐδῶ  τμηματικά, διότι μέχρι στιγμῆς ἀποφεύγω νὰ γράψω τὴν αὐτοβιογραφία μου, μερικὲς μαρτυρίες μου περὶ Κύπρου:

andreas demetriu  November 14, 2019 at 9:53 AM

Κ Κιτσίκη...θα ήθελα την άποψη σας σαν ιστορικού για τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο . Ευχαριστώ.

Endiamese PeriocheNovember 14, 2019 at 7:41 PM

Τὸν Μακάριο τὸν ἐγνώρισα προσωπικὰ στὴν Κύπρο. Ὑπῆρξε ὁ καταστροφεὺς τῆς Κύπρου. 1) Ἦταν οὐσιαστικἀ ἄθεος. 2) Ἥθελε νὰ ἀντιγράψῃ τὸ ἐγχείρημα τοῦ Βενιζέλου τοῦ 1910 νὰ ἔλθη ἀπὸ τὴν νῆσο του στὴν Ἀθήνα καὶ νὰ γίνῃ πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος. Ἀφοῦ ἀπέτυχε ἐνεφανίσθη ἀντίθετος μὲ τὴν Ἕνωσι γιὰ νὰ παραμείνη πρόεδρος τῆς Κύπρου 3) Μοῦ εἶχε δηλώσει πὼς περιφρονοῦσε τοὺς Τουρκοκυπρίους καὶ ὅτι ἠδύνατο νὰ τοὺς ἔχῃ τοῦ χεριοῦ του μὲ ἀποτέλεσμα νὰ καταργήσῃ μονομερῶς τὸ κυπριακὸ σύνταγμα τὸ 1963 εἰς βάρος τῶν Τουρκοκυπρίων κάτι ποὺ ἔφερε τὴν τουρκικὴ εἰσβολὴ τοῦ 1974. 4)Ὑπῆρξε ὑπεύθυνος τῆς δολοφονίας τοῦ Πολυκάρπου Γιωρκάτζη (καὶ ὄχι ἡ χούντα τῶν Ἀθηνῶν ὅπως ἐγράφη). Ὁ Γιωρκάτζης ἐδολοφονήθη τὸ 1970 ὀλίγον μετὰ τὴν συνάντησι ποὺ εἶχα μαζί του. (Τὸ 1968 μὲ εἶχε καλέσει στὸ λημέρι του τοῦ Τροόδους, στὰ βαπτίσια τοῦ υἱοῦ του Κώστα καὶ τῆς Φωτεινῆς, τὸ γένος Λεβέντη). Δυστυχῶς ὁ Μακάριος ἐπέζησε τὸ 1974 τῆς ἀποπείρας δολοφονίας του καὶ ἔτσι ὁ Γλαῦκος Κληρίδης ἠρνήθη νὰ ἀναλάβῃ μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀναλάβη πρόεδρος ὁ ἐγκληματίας δημοσιογράφος Νῖκος Σαμψών. Δημήτρης Κιτσίκης

Γρηγόρης Τσελεπής November 15, 2019 at 3:52 AM

Αυτά τα άγνωστα γεγονότα αλλά σημαντικά επιβάλλεται να τα δημοσιοποιήσετε συνολικά όχι με το σταγονόμετρο. Και σίγουρα είναι πάμπολλα.

Apostel Gatsias, Facebook,15-IX-2019 - "Ἔχετε ἕνα μικρὸ λαθᾷκι κ. Καθηγητᾶ. Ὁ Μακάριος, ΔΕΝ ΄ἐπέζησε τὸ 1974 τῆς ἀποπείρας δολοφονίας του`. Διότι ὑπᾴρχουν πολλοὶ τρόποι νὰ σκυλευθῇ εἷς ἄνθρῳπος. Δὲν ξέρω τὶ ἔγινε μετὰ τὸ 2010 μὲ τὴν καρδιὰ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Προέδρου. Γνῳρίζω ὅμως καλῶς ὅτι μέχρι τὸ 1995 ἦτο εἰς χεῖρας φίλου ἱατροῦ διεθνοῦς φῄμης, τοῦ κ. Ἀ. Τ. (δὲν ἔχω ἐξουσιοδότῃση νὰ εἰπῶ τὸ ὄνομὰ του), ἀλλὰ λέω ἐκεῖνο ποὺ ὁ ἴδιος μοῦ ἐνεπιστεύθη. Ὅτι ἡ ᾕρεμη πορεία τοῦ Καραμαναλῃτισμοῦ, δὲν θὰ ἦτο ἡ ἴδγια ἐὰν ἐλέγετο ἡ Ἀλῄθχεια. ᾩστόσο, μοῦ ἐπεσῄμανε δὲν ἔπρεπε νὰ γίνῃ μεγαλλίτερο κακὸ στὸν Ἑλλῃνισμὸ. Ἐκ τῆς δικῆς μου μελέτης συνελόντι εἰπεῖν εἰκάζω ὅτι ἡ ἀνθελλῃνικὴ Τέταρτη Χοῦντα Ἀνδρουτσόπουλου - Γκιζίκη, δὲν ἀπέτυχε. Ὄντως σκότῳσε τὸν Μακάριο. Μαζὶ του, ἄγνῳστο πόσες χιλιᾷδες ἑλλῃνόπουλων καὶ τουρκόπουλων, ἔχοντας ἐπιστέγασμα τὴν ἑδραίωση ἄχρι τοῦ νῦν τῆς πχιὸ ἀθλίας Φαυλοκρατίας, τὸν Νεοδῳσιλογισμὸ καὶ ὅ,τι τελεῖ ἐν ἐξελίξει. Μαζῇ μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Πρόεδρο μεγάλου Τμῄματος τοῦ Ἑλλῃνισμοῦ, ἐδολοφονῄθη καὶ ἡ ἀτυχὴς Ἑλλὰς καὶ ἡ ἀφελὴς Κῦπρος. Περὶ πολυπράκτορος Γεῳρκάτζη, οὐδεὶς δύναται νὰ γνωρίζῃ περισσότερα καὶ καλλίτερα ἀπὸ ὴν γυναῖκα του καὶ τὸν ἄνθρῳπο ὅστις τὴν ἐνυμφεύθη, τοῦ καλοῦ μου φίλου Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου (ποὺ εἶχαν κλέψει τὴν σῳρὸν του, παγκόσμια πρῴτη στὰ διεθνῆ χρονικὰ). Λοιπὸν, ὅταν ὁλοκλῄρωσα τὴν ἕρευνὰ μου, ἰδίοις ἐξόδοις ἐτύπῳσα τὴν Μελέτην καὶ τὴν ἔθεσα ὑπ᾿ ὄψιν του. Μὲ ἐξῴρκισεν νὰ μῂν δημοσιεύσω τίποτε. Τὸ βιβλίον ἐμελετήθη μόνον ὑπ᾿ ἐκείνου. Πέντε φορὲς πῇγα ἐκείνη τὴν χρονιὰ (2004) εἰς Κῦπρον. Ἐπείσθην ὅτι ὁ γενναῖος Πρόεδρος Τάσσος εἶχεν δίκαιον. Ἔτσι ἔπρεπε νὰ γίνῃ. Ἄλλη μιὰ βρῳμιὰ νὰ πάῃ στὰ Ἀρχεῖα καὶ τὰ Ἀζῄτητα τοῦ Φακ. Κῦπρος. Τῴρα ποὺ τὸ Τέλος εἶναι ὁρατὸν, κάτι μὲ γαργαλάει, ὅσον κι ἄν ἡ Ὑπόθεσις αὐτὴ πλέον δὲν ...πουλᾴει. Εἶς Κερκυραῖος θἄλεγεν: `Τὰ παλῃὰ μας βᾴσανα περᾴσανε καὶ πᾷνε καὶ τὰ τῳρινὰ, γίναν φίδγια, νὰ μᾶς φᾷνε`. Μετ᾿ ἐξαιρέτου ὑπολῄψεως, +Ἀπο" (Αἰδεσιμότατος Ἀπόστολος Κ. Γάτσιος, Γυμνάσιο Νέων Ἐπιβατῶν, Δῆμος Θερμαϊκοῦ).

Ἀπάντησίς μου:  Τὴν νύκτα ποὺ ἠκολούθησε τὸ πραξικόπημα τῆς 15ης Ἰουλίου 1974, στὶς 3 τὸ πρωί περίπου, Κύπριοι τῆς ΕΟΚΑ Β΄ ἐρχόμενοι ἀπὸ τὴν Κύπρο μἐ ἐξύπνησαν στὴν κατοικία μου τῶν Ἀθηνῶν γιὰ νὰ μοῦ ἀναγγείλουν ὅτι ἦσαν παρόντες στὴν ἐκτέλεσι τοῦ Μακαρίου καὶ ὅτι τὸν εἶχαν εἰδῆ, μὲ τὰ μάτια τους, σκοτωμένο. Ὅταν ὅμως τὸν ἄκουσαν νὰ ὁμιλῇ ζωντανὸ ἀπὸ τὴν Πάφο ὑπέθεσαν ὅτι εἶχε μαζί του στὸ Προεδρικὸ Μέγαρο ἕναν σωσία καὶ ὅτι στὴν πραγματικότητα ὁ σωσίας εἶχε δολοφονηθῆ ἐνῷ ὁ Μακάριος εἶχε διαφύγει ἀπὸ τὴν πίσω πόρτα τοῦ Μεγάρου. Δημήτρης Κιτσίκης