624 - Ὁ φίλος μου ὁ Γεώργιος Γεωργαλᾶς

 

624 - Ὁ φίλος μου ὁ Γεώργιος Γεωργαλᾶς

Ποτὲ δὲν θὰ ξεχάσω τὸν μεγάλο Ἕλληνα διανοούμενο, πρώην μέλος τοῦ ΚΚΕ, ὅπως ὅλοι οἱ σκεπτόμενοι νέοι προτοῦ ὡριμάσουν, ἐκτὸς ἐμοῦ ποὺ παρέμεινα Ῥουσσωϊστὴς μὲ τὴν καθαρὴ καρδιὰ τοῦ Ζάν-Ζάκ, ὁ ὁποῖος ποτὲ δὲν ὡριμάζει, καὶ συνεπῶς παραμένει κομμουνιστής.

Ὁ Γεωργαλᾶς ἦταν ἕνα ἀνεξάρτητο μυαλὸ ποὺ θὰ ἐπανέλθη στὶς μελλοντικὲς γενεὲς τῶν Ἑλλήνων ὡς σημαντικὸς στοχαστὴς ποὺ εἶχε τὴν τιμὴ νὰ ἀδικηθῇ μετὰ τὸ 1974 μέχρι τὸν θάνατό του τὸ 2016. Ἡ μνήμη τῶν μεγάλων ἐπανέρχεται ὑποχρεωτικά μετὰ τὸν θάνατό τους.

Σήμερα θὰ ἐπισημάνω τὴν ὕπαρξι ἐθνικιστικῆς Βικιπαιδείας ποὺ ἀπὸ χρόνια ἐκδίδεται ὑπὸ τὸν τίτλο Metapedia.

Ἀπὸ τὸ λῆμμα «Γεώργιος Γεωργαλᾶς» ἐξάγω τὶς παρακάτω παραγράφους ποὺ ἐνδιαφέρουν τὶς σχέσεις μας:

«Ο Γεωργαλάς, σύμφωνα με τον Δημήτριο Κιτσίκη, ήταν υποστηρικτής της γεωπολιτικής αντιλήψεως της «ενδιάμεσης περιοχής» και πίστευε, όπως κι ο Δημήτριος Κιτσίκης, ότι Έλληνες και Τούρκοι είναι φορείς του κοινού «ανατολικού» πολιτισμού, ο οποίος καλύπτει την «ενδιάμεση περιοχή», από την Ανατολική Μεσόγειο έως το κέντρο της Ευρασίας. Οι αντιλήψεις του διατυπώθηκαν σε επίσημο λόγο του ως εκπροσώπου της ελληνικής κυβερνήσεως του καθεστώτος της 21ης Απριλίου»

Ὁ Γεωργαλᾶς εἶχε δηλώσει: «Ξέρεις τι είναι να ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου κάθε πρωί και να βλέπεις ανθρώπους ξαπλωμένους στο δρόμο, ημιλιπόθυμους από την πείνα; Αυτό με έκανε κομμουνιστή»

Στις 31 Δεκεμβρίου 1976, η εφημερίδα «Καθημερινὴ» γράφει ότι «Δὲν ἔγινε γνωστὴ ἡ ὑπόθεση γιὰ τὴν ὁποία ἀνεκρίθη ὁ Γεωργαλᾶς. Πιστεύεται ὅτι πρόκειται γιὰ ἐξαιρετικὰ σοβαρὸ θέμα, ἄν κρίνη κανεὶς ἀπὸ... τὴν ἄκρα μυστικότητα ποὺ κρατοῦν οἱ ἀξιωματικοὶ τῆς Ἀσφαλείας Προαστίων...Κατόπιν αὐτοῦ γεννᾶται τὸ ἐρώτημα : Ποία μπορεῖ νὰ εἶναι αὐτὴ ἡ τόσο σοβαρὴ ὑπόθεση, ποὺ ἀπασχολεῖ τὴν Ἀσφάλεια Προαστίων ;.. πρόκειται γιὰ σοβαρὴ ἀντιδημοκρατικὴ δράση τοῦ Γεωργαλᾶ, ποὺ τώρα μόλις ἀποκαλύφθηκε ἤ πρόκειται γιὰ τὴν ἐξιχνίαση τῆς δολοφονίας τοῦ Γουέλτς;».. Το 1993 και στις 7 Μαΐου 1997, ο Γεώργιος Καψάλης, εκδότης της εφημερίδος «Στόχος» έγραφε στην πρώτη σελίδα: «Ἀπὸ πρῶτο χέρι, μόνο στὸν Στόχο. Τὰ ἄκρως ἀπόρρητα τοῦ πραξικοπήματος ποὺ κρύβει ὁ Καραμανλῆς». Το ζήτημα επανήλθε στην επικαιρότητα το 2016, όταν ένας από τους εμπλεκόμενους ο καθηγητής Δημήτριος Κιτσίκης με δημοσίευμα του επιβεβαίωσε ότι ο Γεωργαλάς ήταν επικεφαλής κινήματος που αποσκοπούσε στην ανατροπή του Κωνσταντίνου Καραμανλή και την επαναφορά του βασιλιά Κωνσταντίνου Β' στο θρόνο της Ελλάδος».

Παρακάτω ἡ Metapedia συμπληρώνει:  «Το έργο του επηρέασε πολιτικούς όλου του φάσματος, όπως τον Κυριάκο Βελόπουλο που σε ένα βιβλίο του συγκαταλέγει το Γεωργαλά στους «πνευματικούς δασκάλους» του και τον Άδωνι Γεωργιάδη, που είναι υποστηρικτής του και θαυμαστής του συγγραφικού έργου του Γεωργαλά και συνιστά τα βιβλία του ως «πολύ σημαντικά».

 Ἀπό τὸ Ἄρδην τοῦ Γιώργου Καραμπελιᾶ,  29 Μαΐου 2019 καὶ  Tribune.gr,  26 Μαρτίου 2017: «Οπαδός του Ελληνοτουρκισμού ο Βαρουφάκης.

«Ο Γιάνης Βαρουφάκης συμμετείχε σε φιλοευρωπαϊκή διαδήλωση στη Ρώμη με αίτημα «για μία καλύτερη Ευρώπη», στο περιθώριο των εορτασμών της 60ης επετείου από την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης.Η τουρκική εφημερίδα Vatan παραθέτει δηλώσεις του Γιάνη Βαρουφάκη, ο οποίος φέρεται να είπε από την Ρώμη, ότι θέλει να δει τα σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία να καταργούνται και τις δύο χώρες να έρχονται όσο το δυνατόν πιο κοντά, καθώς έχουν κοινά συμφέροντα.Ο Γιάνης Βαρουφάκης, σύμφωνα πάντα με την τουρκική εφημερίδα, φέρεται να δήλωσε επίσης ότι πρέπει να εκδημοκρατιστεί τόσο η Τουρκία όσο και η ΕΕ και οι δύο να συναντηθούν σε μία δημοκρατική ένωση, μία πανευρωπαϊκή δημοκρατία, στην οποία θα είναι μέλος και η Τουρκία.Το «καλό» για τον Γιάνη Βαρουφάκη είναι ότι βρίσκεται στον δικό του παράλληλο κόσμο και το διασκεδάζει. Το εάν κάποιοι τον παίρνουν σοβαρά, «κακό του κεφαλιού τους» που λέει κι ο λαός.Να σημειώσουμε ότι η δήλωση Βαρουφάκη δεν αποτελεί κάποια ακόμα καινοφανή ιδέα του, είναι μια παλιά «πρόταση» που ξεπεράστηκε από την ιστορία και τα γεγονότα. Είναι ο λεγόμενος «Ελληνοτουρκισμός».

Τι είναι ο Ελληνοτουρκισμός

«Ο ελληνοτουρκισμός είναι μία λέξη που περιλαμβάνει δύο έννοιες: α) ένα πολιτισμικό φαινόμενο, δηλαδή την συγκατοίκηση και την αλληλεξάρτηση, από τον 11ο αιώνα, του ελληνισμού και του τουρκισμού και β) μία ιδεολογία στερεωμένη σε αυτό το πολιτισμικό φαινόμενο που επιδιώκει να εγκαθιδρύσει ένα ελληνοτουρκικό πολιτικό σύνολο.

«Ως ιδεολογία ο ελληνοτουρκισμός αποδίδει πρωτεύοντα ρόλο σε μία πραγματικότητα, το ελληνοτουρκικό πολιτισμικό φαινόμενο.Για να εξασφαλισθεί ο πρωτεύων αυτός ρόλος τείνει να εδραιώσει ένα ελληνοτουρκικό πολιτικό σύνολο.Η οικουμενική αυτοκρατορία υπήρξε το πολιτισμικό και πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο ανδρώθηκε ο ελληνισμός από την εποχή των Περσών και του Μεγάλου Αλεξάνδρου έως την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον 20 αιώνα.Η Ενδιάμεση Περιοχή υπήρξε το γεωγραφικό και πολιτισμικό αυτό πλαίσιο για επάνω από 2500 χρόνια με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, για επάνω από 1600 χρόνια.Μέσα στο ίδιο αυτό πλαίσιο ανδρώθηκε τα τελευταία χίλια χρόνια και ο τουρκισμός.Αυτός κοινός πολιτισμός της Ενδιάμεσης Περιοχής, από την εποχή του Χριστού ονομάσθηκε Ρωμηοσύνη και οι κάτοικοί τους υπήρξαν οι Ρωμηοί. Ο οικουμενισμός της Αυτοκρατορίας εξεφράσθη, κατά την παραπάνω θεωρία, ως ελληνοτουρκισμός.Στον 15ο αιώνα, ο Έλληνας φιλόσοφος Γεώργιος Τραπεζούντιος, 1395-1484, επαναλαμβάνοντας τις πολλές προσπάθειες του παρελθόντος για την προσέγγιση της Ορθοδοξίας και του Ισλάμ συνέταξε, τον Ιούλιο του 1453, μία πραγματεία με τίτλο, Περί της αληθείας της των χριστιανών πίστεως, που έστειλε στον Μωάμεθ Β΄ για να τον πείσει για την ταυτότητα των δύο θρησκειών.Σε μία επιστολή προς τον Μωάμεθ Β΄ του 1466, ο Τραπεζούντιος γράφει: «Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι είσαι αυτοδικαίως αυτοκράτωρ των Ρωμαίων… Αλλά αυτός ο οποίος είναι αυτοκράτωρ των Ρωμαίων είναι επίσης και αυτοκράτωρ όλης της γης».Οι υποστηρικτές του ελληνοτουρκισμού θεωρούν τον Γεώργιο Τραπεζούντιο ως τον ιδρυτή της ιδεολογίας αυτής.Στον 19ο αιώνα, μετά την συγκρότηση του ελληνικού βασιλείου το 1832, η πλειοψηφία των Ρωμηών παρέμεινε μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και αυτοί εδιχάσθησαν μεταξύ της δυτικής παράταξης των εθνικιστών και της ανατολικής παράταξης των ελληνοτουρκιστών που επιθυμούσαν να παραμείνουν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και να την μετατρέψουν σταδιακά σε ελληνοτουρκική αυτοκρατορία.

«Οι δύο αυτές παρατάξεις υπήρχαν και στην Ελλάδα.Ο πιο ενθουσιώδης οπαδός ενός κοινού ελληνοτουρκικού κράτους υπήρξε ο Γεώργιος Τυπάλδος-Ιακωβάτος (1813-1882), ο οποίος ήταν βουλευτής στο κοινοβούλιο των Ιονίων νήσων και από το 1864 βουλευτής του Βασιλείου της Ελλάδος στην Αθήνα. Ήταν δε βαθιά θρησκευόμενος ορθόδοξος.Οι πολιτικοί του αντίπαλοι τον θεωρούσαν τουρκομανή.Εδήλωνε πως από καταβολής κόσμου στην ἱστορία της Ἀνατολικής Μεσογείου, όπου Τούρκος έβαζε το πόδι του εκεί ευρίσκετο και η Ρωμηοσύνη.Υπεστήριζε ότι Έλληνες και Τούρκοι ήσαν της ίδιας φυλετικής και θρησκευτικής προελεύσεως.Βυζαντινοί και Τούρκοι είχαν τα ίδια σύμβολα όπως την ημισέληνο.Από το βήμα της Βουλής των Ελλήνων στην Αθήνα απαιτούσε την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπό την μορφή ελληνοτουρκικής συνομοσπονδίας.Στις 25 Νοεμβρίου 1880 εδήλωνε στην Βουλή: «Θα μου ειπήτε πως έχω φιλοτουρκικά αισθήματα επειδή πιστεύω στην αναγκαιότητα μία ενώσεως με την Τουρκία. Εάν λοιπόν η Τουρκία ήθελε σκεφθή πιο σωστά, θα της συνιστούσα να συμπεριλάβη και να ενσωματώση στο τουρκικό κράτος όλους τούς λαούς που είναι μέρος της Τουρκίας».Στον 20 αιώνα ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Κεμάλ Ατατούρκ επανήλθαν στην ιδέα συγκρότησης ελληνοτουρκικού κράτους.Στις 10 Μαΐου 1933 ο Βενιζέλος, στην σύσκεψη της «Μεγάλης Επιτροπής των Εξωτερικών Υποθέσεων» ἐπαναλαμβάνει τρεις φορές επάνω στην συζήτηση: «Θα ιδήτε μετά έτη θα φθάσωμεν με την Τουρκίαν να κάμωμεν την Ανατολικήν Ομοσπονδίαν».Ὁ βουλευτής Λέων Μακκάς, στενός συνεργάτης του Βενιζέλου, στις αναμνήσεις του, για τις συναντήσεις που είχε με τον ιδρυτή της Τουρκίας το 1931, έγραψε:«Ὁ Κεμάλ ήταν ο απόστολος ενός είδους πλατειάς ελληνοτουρκικής αυτοκρατορίας με δύο διοικητικές πρωτεύουσες και με μία πνευματική πρωτεύουσα, την Αυγούστα πόλη που υπήρξε διαδοχικά το Βυζάντιο, η Κωνσταντινούπολη, η Ιστανμπούλ και που θα είναι πάντα, από την ίδια την γεωγραφική της θέση, η Βασιλεύουσα ενός ολοκλήρου ανατολικού κόσμου. Δεν είχα μπροστά μου τον Μέγα Πέτρο της Τουρκίας αλλά πιο πολύ έναν άλλο Βίκτωρα Ουγκό που απήγγελνε νέες Orientales».

«Η παλαιότατη ιδεολογία του ελληνοτουρκισμού επανέφερε στὸ προσκήνιο επί των ημερών μας ο ιστορικός Δημήτρης Κιτσίκης, ο οποίος από το 1966 με τα πάμπολλα βιβλία του, άρθρα του και ανακοινώσεις και με την πολιτική του δραστηριότητα στην Ελλάδα και την Τουρκία, ως σύμβουλος του Κωνσταντίνου Καραμανλή του πρεσβυτέρου και του Τούρκου προέδρου Τουργκούτ Οζάλ ως και με την επιρροή που διαθέτει στην Δυτική Ευρώπη και την Βόρειο Αμερική, προώθησε την ιδέα συγκρότησης ελληνοτουρκικής συνομοσπονδίας μεταξύ Αθηνών και Αγκύρας.Τώρα αυτό το «όραμα» ανέλαβε να το εκφράσει ο Γιάνης Βαρουφάκης; Θα δείξει… Έτσι κι αλλιώς ο Γιάνης γνωρίζει, γιατί είναι διαβασμένο αγόρι, ό,τι ακόμα και η μεγαλύτερη σαχλαμάρα είναι ικανή να αποκτήσει οπαδούς αρκεί να έχει έναν ηγέτη με κάποιες προδιαγραφές.Τι άλλο θα ακούσουμε μέχρι να βγούμε από την κρίση…

Οπαδός του Ελληνοτουρκισμού ήταν και ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος

«Σε συνέντευξη που είχε δώσει στην τουρκική εφημερίδα «Milliyet» ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος, όταν είχε επισκεφτεί την Τουρκία τον Μάιο του 1971, είπε, ανάμεσα σε άλλα:

«Εγώ προσωπικά πιστεύω ότι η ιστορία μας οδηγεί σε μία ομοσπονδία της Τουρκίας με την Ελλάδα. Θα πραγματοποιηθεί σε ίσως 20 ή 50 χρόνια. Αλλά θα πραγματοποιηθεί. […] Ακούγονται ακόμη οι φωνές του Ατατούρκ και του Βενιζέλου… Πρέπει να ενώσουμε τις δύο ακτές του Αιγαίου […] Θέλω ιδιαιτέρως να υπογραμμίσω την πίστη μου στην αναγκαιότητα πραγματοποιήσεως αυτής της ομοσπονδίας… Εάν είχα μαγική δύναμη θα έκανα το παν για την πραγματοποίηση της ομοσπονδίας και θα οδηγούσα πάραυτα τον λαό μας προς αυτήν την κατεύθυνση». (Από την συνέντευξη του Γ. Παπαδόπουλου στην τουρκική ημερήσια εφημερίδα «Milliyet», που δημοσιεύτηκε στις 25 Μαΐου 1971).

Ο Παπαδόπουλος ήταν ένθερμος θιασώτης του «ελληνοτουρκισμού» και της δημιουργίας μιας «ελληνοτουρκικής ομοσπονδίας», γράφει ο Σπύρος Σοφοκλέους στο Άρδην.

«Πνευματικά στελέχη της Χούντας ήταν οι: Δημήτριος Κιτσίκης, Γεώργιος Γεωργαλάς και Δημήτρης Τσάκωνας.

«Ο Δημήτριος Κιτσίκης προέβη σε συστηματοποίηση του «ανατολικού ιδεώδους» (δηλ. της «βυζαντινοθωμανικής συνύπαρξης»), χρησιμοποιώντας το ως πυρήνα του δημιουργηθέντος απ’ αυτόν (το ’64) «ελληνοτουρκισμού».Σύμφωνα με το ιδεολόγημα αυτό, Έλληνες και Τούρκοι συγκατοικούν και αλληλοεξαρτούνται από τον 11ο αιώνα, άρα επιβάλλεται η εγκαθίδρυση ενός «ελληνοτουρκικού πολιτικού συνόλου».Σύμφωνα δε με την προωθηθείσα απ’ τους άνωθεν αναφερόμενους γεωπολιτική αντίληψη της «ενδιάμεσης περιοχής», Έλληνες και Τούρκοι είναι φορείς του κοινού «ανατολικού» πολιτισμού, ο οποίος καλύπτει την «ενδιάμεση περιοχή», η οποία εξακτινώνεται απ’ την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι το κέντρο της Ευρασίας.

«Οι αντιλήψεις αυτές διατυπώθηκαν σε επίσημο λόγο του Γεώργιου Γεωργαλά (υπεύθυνου προπαγάνδας της Χούντας και Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ) ως εκπροσώπου της ελληνικής κυβερνήσεως (βλ. Δημήτριος Κιτσίκης, Ιστορία του Ελλητοτουρκικού χώρου, 1928-1973, εκδόσεις Εστία σελ. 309-310).

«Μετατρέποντας τα παραπάνω σε πολιτικές κατευθύνσεις και στρατηγική επίλυσης του Κυπριακού, μετά τις προσπάθειες που κατέβαλε το ’69-’70 για ανάπτυξη της ελληνοτουρκικής φιλίας, ο Παπαδόπουλος, στις 25/5/71, έδωσε συνέντευξη Τύπου στην Αθήνα μαζί με τον Μετίν Τοκέρ, γαμπρό του Ισμέτ Ινονού. Σύμφωνα δε με δηλώσεις του στη Μιλιέτ, στις 29/5/71, στις συνομιλίες του με τον γαμπρό του Ινονού ετέθη το θέμα της «ελληνοτουρκικής ομοσπονδίας», την οποία η Αθήνα αντιμετώπιζε θετικά, με δεδομένο την προηγούμενη βιώσιμη λύση του Κυπριακού Ζητήματος (την οποία δεν έθεσε ως αναγκαίο προηγούμενο) (βλ. στο ίδιο βιβλίο του Κιτσίκη).Αργότερα, στις 3-4 Ιουνίου 1971, οι Υπουργοί Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας Παλαμάς και Ολτσέυ συζήτησαν, στο περιθώριο της Συνόδου του ΝΑΤΟ στη Λισσαβόνα, την υλοποίηση αυτού του σχεδίου με «οριστική επίλυση» του Κυπριακού ζητήματος μέσω της δημιουργίας μιας «διζωνικής ομοσπονδίας» (όπως μαθαίνουμε από έρευνα του Ευάγγελου Κουφουδάκη, στο βιβλίο του Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις 1923-1987, σελ. 230).Στο δε συγκεκριμένο δημοσίευμα της Μιλιέτ, ο Παπαδόπουλος αναφέρει: «εγώ προσωπικά, πιστεύω ότι η ιστορία μάς οδηγεί προς μια ομοσπονδία της Τουρκίας με την Ελλάδα. Θα πραγματοποιηθεί σε ίσως 20 ή 50 χρόνια. Αλλά θα πραγματοποιηθεί».Πολύ απλά, ο Παπαδόπουλος θεωρούσε την ομοσπονδία στην Κύπρο ως πιλότο μιας αναπόφευκτης και ιστορικά επιβεβλημένης «ελληνοτουρκικής ομοσπονδίας» και εύρισκε σ’ αυτό σύμφωνο τον τότε πρόεδρο της Τουρκίας, Νιχάτ Ερίμ. Αν πράγματι η Χούντα ήθελε τη συμφωνία Τούμπα-Τσαγκλαγιαγκίλ, τότε γιατί απέσυρε τη Μεραρχία (Δεκέμβριος ’67); Αυτή η ενέργεια ήταν απολύτως σύμφωνη με τις πεποιθήσεις των «ελληνοτουρκιστών» καθώς και του Παπαδόπουλου, ο οποίος θεωρούσε ότι οι δύο παλιοί φίλοι –Ελλάδα και Τουρκία– δεν αξίζει να τσακώνονται για την Κύπρο.Εάν πράγματι η Χούντα στόχευε στην προώθηση της συμφωνίας, τότε θα κρατούσε εδώ στην Κύπρο τη Μεραρχία για να αναγκάσει τους Τούρκους να την αποδεχθούν.Η Άγκυρα όμως διαπίστωσε ότι δεν είχε να φοβηθεί τίποτε από την Ελλάδα σε τυχόν εισβολή της στην Κύπρο, αφού οι αξιώσεις της στα νησιά ήταν αποδεκτές, όπως αποδεκτά κάνει ο ελληνοτουρκισμός τον ρόλο και τις διεκδικήσεις της Άγκυρας σε Αιγαίο και Θράκη (οι οποίες είχαν ήδη εκδηλωθεί εδώ και καιρό).Η Τουρκία διαπίστωσε ότι η Ελλάδα δεν θα πολεμούσε για την Κύπρο τη στιγμή που την παρέδιδε εν καιρώ ειρήνης (όπως τελικά έγινε).Οι συζητήσεις περί Ομοσπονδίας επέτρεψαν στην ουσία την εισβολή, αφού απέκλειαν τυχόν ελληνική αντίδραση, η οποία και θα επέφερε καταστροφικό στρατιωτικό πλήγμα στην Τουρκία θάβοντας μια για πάντα τον τουρκικό επεκτατισμό.Η Κύπρος βλάφτηκε όχι απ’ την επιθυμία της Ελλάδος ν’ αναμειχθεί στην Κύπρο, αλλά απ’ την πρόθεσή της ν’ αποσυρθεί δια της επιβολής της διζωνικής ομοσπονδίας.Η Άγκυρα όμως κράτησε τη διζωνική ομοσπονδία ως διπλωματικό της κεκτημένο και εισέβαλε για να μας παρασύρει σε διάλογο επ’ αυτής (όπως φαίνεται από τις προτάσεις της στις συνομιλίες της Γενεύης το καλοκαίρι του ’74).Είναι η ίδια μέθοδος επίλυσης την οποία υιοθέτησαν και οι δημοκρατικές ηγεσίες Ελλάδος και Κύπρου. Μια λύση την οποία προώθησε κυρίως η Χούντα και ήταν πάντοτε ο στόχος της Άγκυρας».

                                                              ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 

Ὁ Γεωργαλᾶς ἐπίστευε στὴν Δημοκρατία τῶν Ἀρίστων. Μὲ ἄλλα λόγια οἱ Ἄριστοι, Μεταξᾶς καὶ Παπαδόπουλος -σὲ ἀντίθεσι μὲ τοὺς ὀπαδούς τους, τὸν ἀμόρφωτο καὶ φανατισμένο λαό-  ἐπίστευαν στὴν ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία.

Δημήτρης Κιτσίκης           3 Σεπτεμβρίου 2020 - Ἡμέρα τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου

 

 

 

451 -Ἀπὸ τὸ ΓΑΠ στὸν Πᾶνο Καμμένο

http://www.kathimerini.com.cy/gr/ellada/protasi-gia-amerikanikes-baseis-se-ellinikes-poleis-apo-kammeno

451 -Ἀπὸ τὸ ΓΑΠ στὸν Πᾶνο Καμμένο

Ἴσως ἦλθε ἡ ὥρα τοῦ Καμμένου. Ἀπὸ τὸ 2010 μέχρι σήμερα ἔπαυσε ὁ ἑλληνικὸς λαὸς νὰ κατεβαίνῃ ἀπὸ τὸν Ταΰγετο μὲ γαϊδουράκι. Εἶχε προηγηθῆ ὁ ἐκσυγχρονισμὸς τῆς ἐπαναστατικῆς ἐπταετίας 1967-1973 ὅταν τὰ χωριὰ ἀπέκτησαν τρεχούμενο νερό, ῥεῦμα, τηλέφωνο, ἀσφαλτωμένους δρόμους καὶ ξενοδοχεῖα. Διότι ὑλικὴ πρόοδος δὲν γίνεται μὲ δημοκρατία, δηλαδὴ μὲ ἀστικὴ δικτατορία.Γίνεται μὲ ὁλοκληρωτισμό, χωρὶς ἐκλογὲς ἀλλὰ μὲ δημοψηφίσματα, δηλαδὴ μὲ λαοκρατία.

Εἶχε προηγηθῆ ὁ πασοκικὸς λαϊκισμὸς τοῦ Ἀνδρέα, στὸ κόμμα τοῦ ὁποίου εἶχαν συρρεύσει ὅλοι οἱ παπαδοπουλικοὶ μετὰ τὴν πτῶσι τοῦ Παπαδοπούλου κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ὁποίου ΠΑΣΟΚ ὁ ἀγροτικὸς πληθυσμὸς ἀπέκτησε τρακτέρια, αὐτοκίνητα, σπίτια, ἀρμέγοντας μὲ βρώμικα χέρια τῆν ἀγελάδα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως. Καὶ ἦλθε ἡ ὥρα τοῦ ΓΑΠ ποὺ ὡς υἱὸς τοῦ μεγάλου Ἰανοῦ εἶχε μπλέξει τὸν ὁλοκληρωτισμὸ μἐ τὴν δημοκρατία, ὡς πρόεδρος τῆς Σοσιαλιστικῆς Διεθνοῦς. Προώθησε ἐξ ἀρχῆς τὴν λαοκρατία μέσῳ δημοψηφισμάτων καὶ γι αὐτὸ ἐγὼ τὸν ἐξήμνησα ὡς ἕλληνα Ῥοβεσπιέρρο. Μόνο ποὺ δὲν εἶχε, ὡς υἱός, τὸ θάρρος τοῦ Ῥοβεσπιέρρου γιὰ νὰ ἐπιβάλῃ τὸ μεγαλεπίβολο ἐπαναστατικό του πρόγραμμα καὶ ἐκατουρήθη ἀπὸ τὸν φόβο του μόλις τὸν ἔκραξαν, στὸ ἐξωτερικὸ ὁ Σαρκοζύ, καὶ στὸ ἐσωτερικὸ ὁ σατανικὸς Βαγγέλης Βενιζέλος καὶ παρητήθη οἰκειοθελῶς.

Καὶ ὅμως, στὰ δύο χρόνια ὁ ΓΑΠ ἐπαρουσίασε ἕνα ἐκπληκτικὸ πρόγραμμα ἐκσυγχρονισμοῦ τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, πληγώνοντας θανάσιμα τὸ γαϊδουράκι τοῦ Ταϋγέτου, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὶς προτάσεις ἰδιωτικῶν πανεπιστημίων καὶ φθάνοντας μέχρι τὴν μετατροπὴ τῶν ταρατσῶν τῶν πολυκατοικιῶν τῆς Ἀθήνας σὲ κήπους.

 Ἀλλὰ ὁ πάντα σατανικὸς Βαγγέλης τοῦ δημοκρατικοῦ τόξου τῆς ἀστικῆς δικτατορίας ξεσήκωσε τὸν ὄχλο γελοιοποιῶντας τον μὲ τὸ κατασκευασμένο σύνθημα «λεπτὰ ὑπάρχουν». Διότι ὁ ἀμαθὴς λαὸς σύρεται ἀπὸ ἁπλοϊκὰ συνθήματα, ὅπως κατὰ τῆς Ῥεπούση (χωρὶς νὰ τὴν ἔχουν διαβάσει διότι δὲν διαβάζουν καὶ τίποτα) τὰ περὶ συνωστισμοῦ στὴν Σμύρνη τοῦ 1922, ὅπως καὶ σήμερα κοροϊδεύοντας τὸν Πᾶνο Καμμένο μὲ στολὴ παραλλαγῆς ὡς γελοῖο καὶ ἀναξιόπιστο.

 Καὶ ὅμως ἡ τετραετία τοῦ νεοανδρεϊκοῦ Τσίπρα προσέφερε δύο θετικά: ἔβαλε σὲ πράξι τὸ πρόγραμμα κρατικοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ τοῦ ΓΑΠ, σφάζοντας μιὰ γιὰ πάντα τὸ γαϊδουράκι τοῦ Ταϋγέτου καὶ ἀνέδειξε σὲ θέσι κεντρικὴ τὸν Πᾶνο Καμμένο  ὡς πιθανὸ μελλοντικὸ ἡγέτη.

Ἀνδρέας, ΓΑΠ, Τσίπρας, Καμμένος, δηλαδὴ τὸ ἀμερικανικὸ κόμμα, ὤθησαν τὴν Ἑλλάδα στὸν δρόμο τοῦ Ἰσραήλ. Τὸ σιωνιστικὸ κράτος μὲ ἐλάχιστο ἔδαφος καὶ πληθυσμὸ ἔγινε πυρηνικὴ μεγάλη δύναμις ὡς ἐπιθετικὸ δόρυ τῆς ἀγγλοσαξωνικῆς πολιτικῆς στὴν Μέση Ἀνατολή, αὐτὸ ποὺ ὡς ἀποτυχημένο Ἰσραὴλ εἶχε προσπαθήσῃ νὰ κάνη ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος τὸ 1919-1922, στὴν Μικρασία.

Ἄς ἀκούσωμε τὸν Καμμένο ἐνώπιον τοῦ συναδέλφου του ἀμερικανοῦ ὑπουργοῦ Ἀμύνης  Jim Mattis:

«Τὴν δημιουργία μονίμων ἀμερικανικῶνν στρατιωτικῶν βάσεων ἐκτός ἀπὸ τὴ Σούδα καὶ σὲ ἄλλες πόλεις τῆς Ἑλλάδος προέτεινε στὸν ἀμερικανὸ ὁμόλογό του Τζέιμς Μάττις, ὁ ὑπουργός Ἐθνικῆς Ἀμύνης, Πᾶνος Καμμένος στὸ πλαίσιο τῆς συναντησεώς τους στὸ Πεντάγωνο. «Ἡ Ἑλλάς θεωρεῖ τὶς ΗΠΑ στρατηγικὸ ἑταῖρο καὶ σύμμαχο, τὸν μοναδικὸ θὰ τολμοῦσα νὰ πῶ. Εἶναι σημαντικὸ γιὰ τὴν Ἑλλάδα οἱ ΗΠΑ νὰ ἀναπτύξουν στρατιωτικὲς δυνάμεις στὴν χώρα σὲ μία πιὸ μόνιμη βάση ὄχι μόνον στὸν Κόλπο τῆς Σούδας, ἀλλά ἐπίσης στὸν Βόλο, στὴν Λάρισα καὶ στὴν Ἀλεξανδρούπολη», εἶπε ὁ κ. Καμμένος».

Ζήτω τὸ ἑλληνικὸ Ἰσραήλ! Ζήτω ὁ νέος ἡγέτης τῆς Ἑλλάδος Πᾶνος Καμμένος!

Δημήτρης Κιτσίκης                                 10 Ὀκτωβρίου 2018

Ἐρώτησις στὸν Εὐρωπαϊστὴ πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο:

Τί προτιμᾶμε: Νὰ γίνουμε Ἰσραὴλ ἤ Ἀφρική;

433 – Ἀπὸ τὸ New York Times στὴν Καθημερινή: Ἡ Διεθνῆς τῶν Τραπεζῶν καὶ ὁ Κουφοντίνας

Δημήτρης Κουφοντίνας

433 – Ἀπὸ τὸ New York Times στὴν Καθημερινή: Ἡ Διεθνῆς τῶν Τραπεζῶν καὶ ὁ Κουφοντίνας

Ὁ ἐνδοκαπιταλιστικὸς ἐμφύλιος πόλεμος μαίνεται ἐπὶ ὅλου τοῦ πλανήτου μεταξὺ δύο στρατοπέδων: τοὺς ἐργολάβους τοῦ Τραμβίου (τὸ μαυροκόκκινο μέτωπο) καὶ τοὺς τραπεζίτες τῶν Κλίντον-Ὀμπάμα (τὸ σοσιαλδημοκρατικὸ μέτωπο). Τὸ δεύτερο μέτωπο ποὺ ὑποστηρίζεται ἀπὸ τὰ ἀμερικανικὰ ΜΜΕ  τῶν NYT-CNN, στὴν Ἑλλάδα ὑποστηρίζεται ἀπὸ τὸν διάδοχο τοῦ ἐκλιπόντος συγκροτήματος Λαμπράκη  (Τὸ Βῆμα-Τὰ Νέα), τὸ συγκρότημα Ἀλαφούζου ποὺ σήμερα, μαζὶ μὲ τὸν ΣΚΑΙ, ἀποτελεῖ μέρος τὸν μιντιακοῦ ὀργανισμοῦ τῆς οἰκογενείας Ἁλαφούζου καὶ τῆς π Group.

Στὴν Ἑλλάδα τὸ μαυροκόκκινο μέτωπο ἀντιπροσωπεύεται ἀντικειμενικὰ ἀπὸ τὰ δύο ἀκραῖα ἐπαναστατικὰ κόμματα τὸ ΚΚΕ καὶ τὴν Χρυσῆ Αὐγή, ἔστω καὶ ἐὰν  εὑρίσκονται μονίμως στὰ μαχαίρια. Χαρακτηριστικὸ εἶναι πὼς ἡ ἐκλογική τους δύναμις ἔχει σταθεροποιηθῆ γιὰ τὸν καθένα στὸ 7%. Σὲ αὐτὸ τὸ 14% ὁ ἐπαναστατισμὸς στὴν Ἑλλάδα προσθέτει τοὺς ἀντάρτες πόλεων, ἐμπνευσμένοι ἀπὸ ἀναρχικά, τροτσιστικὰ καὶ ἐξωκοινοβουλευτικὰ φασιστικὰ καὶ κομμουνιστικὰ κινήματα τριτοκοσμικῆς ὑφῆς ποὺ ἔχουν διάφορα ὀνόματα, τὸ πλέον γνωστὸ τῶν ὁποίων εἶναι ἡ 17Ν.

ΠΑΣΟΚ καὶ Σύριζα, σοσιαλιστικῆς τριτοκοσμικῆς προελεύσεως ὑπεστήριξαν μὲ ἀνομολόγητο τρόπο τὴν 17Ν. ποὺ ὑπεχρεώθησαν νὰ διαλύσουν μόνον κατόπιν πιέσεων τοῦ ἀμερικανικοῦ παράγοντος τῆς πρὸ-τραμβικῆς περιόδου. Ἀλλὰ πάντα ἡ συμπάθειά τους πρὸς τοὺς ἀγωνιστὲς τῶν ἀνταρτῶν πόλεων παρέμεινε ὡς νοσταλγία τῆς ἰδικῆς τους πολιτικῆς ἱστορίας, προτοῦ βυθισθοῦν στὴν διαφθορά. Ἔτσι ἐξηγεῖται ἡ εὔνοια ποὺ ὁ Σύριζα ἐπιδεικνύει πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ Κουφοντίνα.

Παραθέτω ἐδῶ ἀπόσπασμα τῆς ἀναλύσεως τοῦ φαινομένου αὐτοῦ ποὺ ἔκαμα στὸ βιβλίο μου, «Περὶ ἡρώων» (Ἐκδόσεις Ἡρόδοτος, 2014, 472 σελίδες), στὸ κεφάλαιο 18, «Πάμπλο», σσ. 293-305:

«Ὁ παμπλισμός, ὅπως καθιερώθη νὰ ὀνομάζεται ἡ ἰδεολογία ποὺ ἐθεμελίωσε ὁ Μιχάλης Ῥάπτης, εἶναι μία τάσι τοῦ τροτσκισμοῦ καὶ τῆς τετάρτης τροτσκιστικῆς διεθνοῦς ποὺ ἐπικεντρώνεται στὴν ὑποστήριξι τῶν ἐθνικοαπελευθερωτικῶν ἀγώνων τοῦ τρίτου κόσμου καὶ ποὺ συμπεριέλαβε καὶ τὴν Ἑλλάδα τῆς παπαδοπουλικῆς περιόδου ὡς τριτοκοσμικῆς χώρας. Ἡ μελέτη τοῦ παμπλισμοῦ βοηθᾷ τὰ μέγιστα στὴν κατανόησι τῶν ἀντιφάσεων τῆς ἰδεολογίας τοῦ ἀνδρεϊσμοῦ καὶ τῆς γενέσεως τῶν ἑλληνικῶν ὁμάδων ἀντάρτικου πόλεων ὅπως ὑπῆρξε ἡ 17Ν. Πράγματι, ὁ τριτοκοσμισμός, ἤ τριτοκοσμικὸς φασισμός, προωθεῖ τὴν ἄνοδο τῶν μικροαστικῶν στοιχείων στὶς χῶρες τοῦ τρίτου κόσμου ποὺ ἐπιφέρει συνάμα καὶ τὴν ἄνοδο τῆς διαφθορᾶς. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα εἶναι ἡ ἐξέλιξη τῆς ἀβασιλεύτου δημοκρατίας τῆς Κίνας, 1912-1949, ὅπου ἡ ἄνοδος τῶν μικροαστικῶν στοιχείων ποὺ προώθησε ὁ ἀρχηγὸς τῆς Ἐπαναστάσεως Σοὺν Γιὰτ-σέν, κατέληξε στὴν ὁλοκληρωμένη διαφθορἀ τοῦ διαδόχου του Τσιάνγκ Κάϊ-Σέκ. Ἄλλο παράδειγμα εἶναι ἡ ἐξέλιξη τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ἀπὸ τὸ ΠΑΚ στὸ ΠΑΣΟΚ καὶ ἡ κορύφωση τῆς διαφθορᾶς ἐπὶ καθεστῶτος Σημίτη. Ὁ Πάμπλο ἔζησε προτοῦ πεθάνει τὴν συντριβὴ τοῦ τριτοκοσμικοῦ ὁράματος τοῦ ἀνδρεϊσμοῦ καὶ ἐὰν ἔζη σήμερα θὰ ἦτο παρὸν στὴν συντριβὴ τοῦ ὁράματος τοῦ Σύριζα.

«Ἔχουμε ἐπανειλημμένως ἐπισημάνει ὅτι τὸ ἑλληνικὸ κρατίδιο ποτὲ δὲν ἐδημιούργησε μία ἰδεολογία ποὺ νὰ ἠδύνατο νὰ ἐξαχθῆ ἐκτὸς τῶν ὀρίων του. Ὁ ἀνδρεϊσμὸς ὑπῆρξε μία μεγάλη ἀποτυχία ἄν καὶ ἐπηρεάσθη μερικῶς ἀπὸ μία ἑλληνογενῆ διεθνῆ ἰδεολογία, τὸν παμπλισμό, ὁ ὁποῖος προσέγγισε μίαν ἄλλη διεθνῆ ἰδεολογία, τὸν τιτοϊσμό... Ὁ Πάμπλο ἐπέστρεψε στὴν Ἑλλάδα τὸ καλοκαίρι τοῦ 1974, μετὰ τὴν μεταπολίτευση, ὕστερα ἀπὸ ἀπουσία 37 ἐτῶν, μὲ πλαστὸ χιλιανὸ διαβατήριο ποὺ εἶχαν φτειάξει οἱ φίλοι του «σὲ μερικὰ λεπτά».

«Στὴν αὐτοβιογραφία του ὁ Πάμπλο ἀναφέρεται συχνὰ στὸν Ἀνδρέα Παπανδρέου. Ἐπειδὴ καὶ οἱ δύο τους ἀπεβίωσαν τὸ 1996, δηλαδὴ ἕξι χρόνια πρὶν ἀπὸ τὴν σύλληψι τῶν μελῶν τῆς 17Ν ποὺ ἐπραγματοποιήθη τὸ 2002, ἐπὶ πρωθυπουργίας τοὺ ἀντιανδρεϊκοῦ ΠΑΣΟΚ τοῦ Κώστα Σημίτη, τὰ ὀνόματά τους ναὶ μὲν ἀνεφέρθησαν ἀλλὰ οἱ ἀρχὲς ἀσφαλείας δὲν ἐπροχώρησαν περαιτέρω. Οἱ ἱστορικοὶ ὅμως εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ θέσουν τὸ θέμα γιὰ τὸ ὁποῖο ἴσως στὸ μέλλον δοθῇ λύση, ἐὰν φυσικὰ εὑρεθοῦν τὰ ἀπαραίτητα ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα...

«Ἡ πρώτη μνεία τοῦ Ράπτη στὸ ὄνομα τοῦ Ἀνδρέα, ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ἤμουν ἀπὸ τὰ ἡγετικὰ στελέχη τῆς κοινῆς ὀργάνωσης ποὺ εἰχαμε ἱδρύσει τὸ 1934 μὲ τὸν Παντελῆ Πουλιόπουλο, καὶ στὴν ὁποία φοίτησε ἀργότερα γιὰ λίγο ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου» (σ.52). Ἡ δεύτερη μνεία εἶναι τῶν ἀρχῶν τοῦ 1974, πάντα μὲ τὴν τριπλὴ ἰδέα εἰσχωρήσεως μὲ συνωμοτικὸ τρόπο στὶς τάξεις τοῦ ταξικοῦ ἐχθροῦ, ἐξαγγελίας τῆς ἀρχῆς τῆς κοινωνικῆς αὐτοδιαχειρίσεως καὶ τῆς προτεραιότητος τοῦ ἐθνικοαπελευθερωτικοῦ ἀγῶνος («Ἡ Ἑλλὰς στοὺς Ἕλληνες»). Γράφει λοιπὸν ὁ Ράπτης: «Τὰ γεγονότα τοῦ Πολυτεχνείου καὶ ἄλλες ἐνδείξεις μὲ εἶχαν πείσει πὼς βαδίζαμε πρὸς ἀλλαγή, πτώση τῆς χούντας, ἀλλὰ ὄχι μὲ τὴν μορφὴ λαϊκῆς ἔνοπλης ἐξέγερσης, ὅπως γιὰ καιρὸ θέλαμε νὰ πιστεύουμε στοὺς κύκλους μας. Μέσα μου ὡρίμαζε ἡ ἰδέα ὅτι ἴσως τὸ ΠΑΚ... θὰ ἔπρεπε νὰ μετατραπῆ σὲ ἕνα Ἀριστερὸ Σοσιαλιστικὸ Κόμμα, ὅσο ἀριστερὸ θὰ πήγαινε στὶς ἰδέες τοῦ Ἀ. Παπανδρέου.... Ἔκατσα κι ἔγραψα ἕνα τέτοιο γράμμα στὸν Ἀ. Παπανδρέου, ποὺ ἦταν τότε στὸν Καναδᾶ, ὅπου ἀνέφερα ἐπίσης τὸ ἐνδεχόμενο ἀλλαγῆς στὴν Ἑλλάδα, μὲ ἐπαναφορὰ κατ’ ἀρχὴν τοῦ Καραμανλῆ»(σ.239). Ἡ τρίτη μνεία εὑρίσκεται στὶς ἐκμυστερεύσεις τοῦ Πάμπλο πρὸς τοὺς Γάλλους Faligot καὶ  Kauffer: 3η Σεπτεμβρίου 1938. Ὁ Ράπτης καὶ οἱ σύντροφοί του ἱδρύουν τὴν Τετάρτη Διεθνῆ τῶν Τροτσκιστῶν. 3^η Σεπτεμβρίου 1974. Ὁ μαθητής του Ἀνδρέας Παπανδρέου ἱδρύει τὸ ΠΑΣΟΚ, «ἕνα κόμμα στὸ ὁποῖο γιὰ λίγο θὰ συμμετάσχουν καὶ οἱ ἕλληνες ὀπαδοὶ τοῦ Πάμπλο, οἱ ὁποῖοι ἀργότερα ἀποχωροῦν ὁριστικά. Ἡ ἀποχώρηση αὐτὴ δὲν ἐμπόδισε τὴν διατήρηση στενῶν σχέσεων ἀνάμεσα στὸν μελλοντικὸ πρωθυπουργὸ καὶ τὸν ἐπαναστάτη ἀγωνιστή»(Eminences grises,σ.287-325).

«Ἐδῶ εἶναι τὸ κλειδὶ τοῦ παραμένοντος μυστηρίου τῶν φημολογουμένων σχέσεων τοῦ Πάμπλο καὶ Ἀνδρέα Παπανδρέου μὲ τὴν 17Ν. Στὸ βιβλίο του, Ἡ Δημοκρατία στὸ Ἀπόσπασμα,τὸ ὁποῖο ἔγραψε στὸ Τορόντο τοῦ Καναδᾶ τὸ 1972, ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου συνεφώνησε ἀπολύτως μὲ τὶς τριτοκοσμικὲς θέσεις περὶ ἐνόπλου ἐθνικοαπελευθερωτικοῦ ἀγῶνος  τῶν Ἑλλήνων ποὺ προσεπάθησε νὰ βάλη ἀνεπιτυχῶς σὲ πράξη τὸ ΠΑΚ στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Ἑλλάδος. Ἔγραφε στὸ βιβλίο αὐτὸ ὁ Ἀνδρέας: «Ἡ οὐσία τοῦ ἑλληνικοῦ προβλήματος εἶναι ἁπλή Ἡ πατρίδα μας εἶναι χώρα ὑπὸ κατοχή. Καὶ ἡ κατοχὴ εἶναι ἀμερικανική. Μόνο οἱ στολὲς καὶ ἡ γλῶσσα εἶναι ἑλληνικές. Καὶ λύση τοῦ ἑλληνικοῦ προβλήματος δὲν ὑπάρχει καμμία στὸ πολιτικὸ ἐπίπεδο [συνεπῶς ὑπάρχει μόνον διὰ τῶν ὅπλων]...Ὁ ἀγώνας μας εἶναι ἐθνικοαπελευθερωτικός» (προμετωπίδα τοῦ βιβλίου).

«Κατὰ τὸ πρότυπο ὅλων τῶν ἐθνικοαπελευθερωτικῶν κινημάτων... ἡ δράσις του διαχωρίζεται σὲ δύο κλάδους: τὸ νόμιμο σκέλος ποὺ δρᾷ ὡς κόμμα στὴν Βουλή, καὶ στὸ ἔνοπλο παράνομο σκέλος (παράδειγμα καὶ στὴν Ἰρλανδία καὶ στὴν χώρα τῶν Βάσκων) ποὺ συνεχίζει τὸν «τρομοκρατικὸ» ἀγῶνα «ἐν ἀγνοίᾳ» τοῦ νομίμου σκέλους. Τέτοια ἐξέλιξη εἶδαν μερικοὶ μετὰ τὸ 1974 λέγοντας ὅτι τὸ ΠΑΚ εἶχε διαχωρισθῆ στὸ νόμιμο ΠΑΣΟΚ ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου καὶ στὴν παράνομη 17Ν ὑπὸ τὴν ἐπιρροὴ τοῦ Ράπτη. Ἡ μακροχρόνιος ὅμως παραμονὴ στὴν παρανομία ὀργανώσεως ἀντάρτικου πόλεων, τὴν ἐκθέτει στὸν ἐκτροχιασμό της ἀπὸ τὴν διείσδυση μυστικῶν ὑπηρεσιῶν.

           

«Τέτοιο ἦταν τὸ νόημα τοῦ ἄρθρου τοῦ Πάμπλο στὸ Βῆμα, στὶς 20 Ὀκτωβρίου 1991, ἀπευθυνόμενος πρὸς τὴν 17Ν: Σὲ μία κοινωνία σὰν τὴν ἑλληνική, ποὺ ἔχει μεταλλαχθῆ σὲ σικελική, μαφιόζικη ἀπεράντου διαφθορᾶς, ἀκόμη καὶ ἀγνὰ ἐθνικοαπελευθερωτικὰ κινήματα ἀντάρτικου πόλεων, δύνανται νὰ μολυνθοῦν καὶ μὲ τὴν σειρά τους νὰ σαπίσουν. Γράφει λοιπόν: «Ἡ Ἑλλάδα σήμερα περνᾷ σὲ μαφιόζικη ἀναβάθμισή της. Μαφιόζικα συγκροτήματα ἀρπάζουν ὅ,τι μποροῦν, κυκλώματα κάθε εἴδους ἔχουν ἀρχίσει νὰ νέμονται τὴν οἰκονομία, τὸ κράτος, τὴν κοινωνία, ἐφορμοῦν ἀκάθεκτα, ἀρπάζουν ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ὅ,τι μποροῦν, ἀπὸ νοσοκομεῖα ἕως βραχονησῖδες... μοιράζεις ὅταν μπορεῖς ΄φακελάκια΄ παντοῦ, ἀγοράζεις  ΄ὑπηρεσίες΄, ἀκόμα καὶ ΄τρομοκρατικές». Τὸ παραπάνω κείμενο εἶναι συνταρακτικὸ στὴν ἀλήθεια ποὺ περικλείει, ὅταν σκεφθῆ κανεὶς ὅτι ἐγράφη πρὶν ἀπὸ 27 ὁλόκληρα χρόνια γιὰ μιὰ κοινωνία ἡ διαφθορὰ τῆς ὁποίας ἔχει ἰλιγγιωδῶς πολλαπλασιασθῆ!»

Σήμερα, τὸ συγκρότημα τῆς «Καθημερινῆς» ἐκπροσωπεῖ αὐτὴν τὴν «σικελικὴ μαφία τοῦ Κολωνακιοῦ» κατὰ Πάμπλο. Γι’αὐτὸ καὶ τρομοκρατεῖται ἀπὸ τὴν ἐνδεχομένη μελλοντικὴ ἀπελευθέρωσι τοῦ Κουφοντίνα.

Δημήτρης Κιτσίκης                                               4 Αὐγούστου 2018