782 - Γιανναρᾶς αἱρετικός

 

782 - Γιανναρᾶς, ὁ μέγας αἱρετικός

Στα πλαίσια της οφειλομένης προσπαθείας να γνωσθεί ο κίνδυνος της εξαπλουμένης αιρέσεως, αλλά και να εφελκύσω το ενδιαφέρον της διοικούσης και ποιμαινούσης Εκκλησίας, παρακάλεσα σοφόν και άγιον Ερημίτην, να ειπή την γνώμην του. Καταθέτω την επιστολή του.

«Αδελφέ π. Θεόκλητε,

χαίρε εν Κυρίω πάντοτε.

Ανέγνωσα την επιστολήν σου και φιλαδέλφως σπεύδω να δηλώσω, ότι σύμφωνα με τις απόψεις σου, που αποτελούν διδασκαλίαν της Εκκλησίας. Δέχομαι, ότι υπάρχει πολύς δαιμονισμός μέσα στις θεωρίες των νεορθοδόξων και διακρίνω σαφή δαιμονικά στοιχεία στη ζωή και την σκέψη του αναβιώσαντος την αίρεση των νικολαϊτών αξιοθρηνήτου Χρήστου Γιανναρά.

Εγνώρισα στην Αθήνα του ’60 και στους πανεπιστημιακούς κύκλους τον αξιοσυμπάθητον τότε θεολόγον και αργότερα έμαθα από το βιβλίον του “Καταφύγιο ιδεών” την πορεία της σκέψεως και των συναισθημάτων του, που απολήγουν στις άφρονες και αντιπατερικές θεωρίες του και στην αίρεση των νικολαϊτών, καθαρώς πορνική.

Για να κατανοήσει κανείς πλήρως το κατάντημα του δυστυχούς Γιανναρά, θα πρέπει να παρακολουθήσει την εξέλιξη των ιδεών του μέσα από το αυτοβιογραφικό και αυτοψυχογραφικόν αυτό βιβλίον του, όπως ο ίδιος περιγράφει την εσωτερικήν ζωήν του.

Λοιπόν, εν συντομία μπορεί να διαζωγραφηθεί το πορτραίτο του ως εξής: Ένας νεαρός ορθόδοξος, με το ήθος και την πίστη, που αναλογούν στην μετεμφηβικήν ηλικίαν, μετά το λύκειον, εγγράφεται στην Θεολογική Σχολή των Αθηνών. Ευρισκόμενος δε σε διαρκή επαφή με τους κύκλους της Οργανώσεως “Ζωή” και δεχόμενος την επιρροή της, τελικώς γίνεται μέλος της αδελφότητος, κατά την διάρκειαν των σπουδών του. Η ένταξή του στην Οργάνωση είχε τον χαρακτήρα αφιερώσεως στον Θεόν, δια λόγους ιεραποστολικούς, αφού προηγουμένως ασκηθεί καταλλήλως από τους κοσμοκαλογήρους, όπως προκύπτει από την αυτοψυχογραφίαν του. Ήταν δε αρκετά ευφυής, κατά κοινήν ομολογίαν, πράγμα που του δημιούργησε πνεύμα οιήσεως και υπεροχής έναντι όλων των συναδέλφων του τόσον, ώστε υπερφρονών, να τους βλέπει κατωτέρους του και να τους κατακρίνει.

Στη σελίδα 128 του βιβλίου του διαβάζει κανείς τα απίστευτα αυτά για ένα δόκιμο μέσα στην χριστιανικήν αυτή οργάνωση: “...Με έπνιγε το παγερό, υπηρεσιακό ύφος των ανθρώπων εκεί μέσα, η αφόρητη χωριατιά και η σκληράδα τους οι αδικαιολόγητες κατσάδες τους… Μα πνιγόμουν προπάντων από την άγονη, μηχανική και ψυχοκτόνο δουλειά του γραφιά… Ένοιωθα με το πέρασμα των χρόνων να φτηναίνω σαν άνθρωπος.. το κλάμα μου μέσα στις τουαλέτες της Γραμματείας είναι η εναργέστερη και πιο οδυνηρή ανάμνηση… Δεν ξέρω αν άλλοι άνθρωποι έχουν ποτέ προσευχηθεί μέσα σε τουαλέτα, μα εγώ ούρλιαζα άφωνα την απελπισία μου στον Θεό…”.

Αυτά και άλλα σχετικά γράφει, ο ταλαίπωρος και διερωτάται κανείς, δεν είχε Πνευματικό οδηγό, για να του πει ότι όλα αυτά εγεννώντο στην ψυχή του από την αλαζονεία και την οίηση, συνεργούντων και των αναλόγων δαιμονίων, που είχαν επισημάνει το ασθενές μέρος της ψυχής του;

Πάντως, σύμφωνα με την πλουσιωτάτην εμπειρίαν των Αγίων, για τις μεθοδείες των δαιμόνων, ο φοιτητής της θεολογίας, φαίνεται, ότι είχε παραδώσει την βούλησή του στα πονηρά πνεύματα της οιήσεως και υπερηφανείας, αφού σταδιακά τον είχαν υποσκελίσει με την ιδέα της υπεροχής του έναντι όχι μόνον των εν Χριστώ αδελφών του, αλλά και έναντι ολοκλήρου της Εκκλησίας, δηλαδή των Αγίων Πατέρων, όπως θα το δηλώσει αργότερα με το βιβλίον του “Η ελευθερία του ήθους”.

Στην ηλικία των 21 ετών, δηλαδή μετά διετίαν, όταν ακόμα ήταν τριτοετής φοιτητής, χρειάσθηκε να εισαχθεί στο Θεραπευτήριον “Ευαγγελισμός” για μια ασήμαντη εγχείριση κόκκυγος. Το ασήμαντον, όμως, αυτό γεγονός απετέλεσε μοιραίον σταθμόν της ζωής του, αφού οι δαίμονες, μετά την άλωση του λογισμικού μέρους της ψυχής του, δια της υπεροψίας, εισήλθαν, κατόπιν σχετικού πνευματικού πολέμου, στον χώρο του επιθυμητικού της ψυχής, την οποίαν ετραυμάτισαν με τα κλασικά βέλη του πανδήμου ετεροφύλλου έρωτος. Στοιχεία της αυτοψυχογραφίας του, που μπορεί έκαστος να διαβάσει από την σελίδα 174 και εξής, αποτελούντα απόδειξη, για την κυριαρχία των πονηρών πνευμάτων της ακολασίας επί της ψυχής του Γιανναρά. Όπως κι’ εσύ γράφεις π. Θεόκλητε, “Διαβάζοντας κανείς το κείμενον αυτό, έχει την εντύπωση ότι διαβάζει ένα από τους ρωμαντικούς του 19ου αιώνος, ξένους ή δικούς μας, που περιγράφουν ερωτικά συναισθήματα, για τα μάτια τα φωτεινά, τις κυματιστές βλεφαρίδες, για διάφανη επιδερμίδα, για γυναικεία χάρη και θηλυκότητα, για αβρά χέρια κρινοδάχτυλα…”. Και ο γράφων αυτά, ήταν αφιερωμένος ως παρθενεύων! Ήταν τόσον έντονη η ερωτική εμπειρία του, ώστε να διαμορφώνει ανάλογες θεωρίες περί πνευματικής ζωής, σαφώς αντίθετης με την παραδοσιακήν εν Χριστώ ζωήν. Και ενώ ο κ. Γιανναράς περιγράφει τις σεισμικές δονήσεις της ψυχής του και τις “θεοφάνειες” του 1956 από τις σχέσεις του τις ρωμαντικές με τις νοσοκόμες, όμως, αποσιωπάται ο τρόπος ζωής του και η ερωτική δραστηριότης του μέχρι το 1960, που άρχισε να αρθρογραφεί στην “Ανάπλαση” υπό ψευδώνυμον Κεδρηνός, εμφανιζόμενος ως αιρετικός.

Ο δαίμων της λαγνείας, μετά του αδελφού του της οιήσεως και υπερηφανείας, είχαν τόσον σκοτίσει το λογικόν του, ώστε έφθασε στο σημείον να κατηγορεί την Εκκλησίαν ως αιρετικήν – μανιχαΐζουσαν, να προκαλεί τον ενθουσιασμόν των βενεδικτίνων μοναχών του Βελγίου και αυτός να μη αντιλαμβάνεται το όνειδος, αλλ’ αντιθέτως να επιχαίρει, όπως γράφει ο ίδιος. Σε μια σειρά άρθρων του αποτυπώνεται η ερωτοκεντρική θεωρία του, κατά την οποίαν, “όταν πραγματωθεί η αμοιβαία γνωριμία και συμφωνία, μεταξύ των ετεροφύλων εραστών, που έχουν φθάσει στην ‘κοινωνία προσώπων’, τότε η επακόλουθος σαρκική μίξη είναι ανένοχη, δεν αποτελεί αμαρτίαν, αλλά ανοίγεται ο δρόμος του θείου έρωτος!”. Δηλαδή, καθαρός νικολαϊτισμός. Αυτή η θεωρία κηρύσσεται μέχρι σήμερα και κάνει θραύση μεταξύ των νέων ημιχριστιανών ή χριστιανοποιουμένων. Και έφτασε να γίνει αποδεκτή ως εθνική διδασκαλία, αφού εισήλθε στις αίθουσες της Γ΄ Λυκείου, δια του γνωστού βιβλίου των θρησκευτικών, που αποτελεί πιστή μεταγραφή των Γιανναρικών παραληρημάτων και που τόσον επιτυχώς περιγράφεις στα δύο άρθρα σου.

Επομένως, αγαπητέ π. Θεόκλητε, είμαι απολύτως σύμφωνος με τους δημοσίους ελέγχους της αιρέσεως αυτής, που οδηγεί κατ’ ευθείαν στην θεόργιστη πορνεία των νέων και φρονώ ότι, είναι απαραίτητη η κυκλοφορία ενός βιβλίου, που να εκθέτει την δια μέσου των αιώνων ορθόδοξη ηθικοπνευματικήν διδασκαλίαν, δια των μεγάλων Αγίων Πατέρων. Και ταύτα, ως απάντηση στα ερωτήματά σου, δηλώνοντας ότι, άριστα θα μπορούσε να εφαρμοσθεί στον κ. Γιανναρά, ο χαρακτηρισμός του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, περί του αιρετικού Βαρλαάμ: “Δύναμαι να βεβαιώσω, ότι ο αρχέκακος όφις δεν θα εύρισκε, δια την δημιουργίαν ενός τόσον τρομερού σάλου εν τη Εκκλησία, άλλου ‘επιτηδείου τε και σοφού προς κακίαν οργάνου’ από τον Βαρλαάμ…”.

Διατελώ υπό τις ευχές σου, Μ.»

Επί των απόψεων του φίλου ησυχαστού θα ήθελα να κάμω ωρισμένες παρατηρήσεις, αρχίζοντας από το τέλος.

1. Πράγματι ο εωσφόρος, για να περάσει τις νεκροποιές ενέργειές του, μεταξύ των Χριστιανών, θα έπρεπε κάποιο «επιτήδειον και σοφόν προς κακίαν όργανον», ώστε να πείθει ότι, η μεγάλη αμαρτία της πορνείας, που χωρίζει από τον Θεόν, νεκρώνει την ψυχή και διαστρέφει την κρίση, δεν είναι αμαρτία, αλλά ανένοχος έρωτας, που οδηγεί στον θείον έρωτα! Είναι μία «θεοφάνεια». Και ο νεαρός τότε Γιανναράς ασφαλώς, ως αρκετά ευφυής, εκάλυπτε τις δαιμονικές προδιαγραφές. Και όχι μόνον τις εκάλυπτε, αλλά για να γίνεται πειστικός, ο αρχέκακος όφις, τον επέλεξε, όχι από τις τάξεις των αδιαφθόρων θρησκευτικώς, αλλά των αδιαφθόρων ηθικώς, από την τάξη των παρθενευόντων και, το σπουδαιότερον, μέσα από τον χώρον όπου σπουδάζεται η θεολογία και το μυστήριον της εν Χριστώ Ζωής, ώστε να δύναται να στηρίζει ευαγγελικώς την νεονικολαϊτικήν αίρεση!

Ως προς το έτερον σκέλος της Παλαμικής αποφάνσεως, δηλαδή «την δημιουργίαν ενός τόσον τρομερού σάλου εν τη Εκκλησία», αυτό κατά γράμμα δεν αληθεύει, όπως όλοι διαπιστώνουμε. Δηλαδή, «σάλος και τρομερός» μάλιστα δεν υπάρχει. Όλοι ζούμε μίαν κατάσταση νηνεμίας επιφανειακής. Η σατανική αμαρτία συντελείται ιεροκρυφίως, αφανώς. Και αυτό αποτελεί την επιτυχίαν του «μετασχηματιζομένου εις άγγελον φωτός». Από άκρου εις άκρον της Ορθοδόξου Ελλάδος έχει εξαπλωθεί αθορύβως η ηδίστη αίρεση, μηδένα ενοχλούσα. Και ας μη θεωρηθεί ως υπερβολή. Εγράφη δημοσίως, ότι το βιβλίον του κ. Γιανναρά «Αλφαβητάρι της πίστης», έκανε θραύση στις παιδαγωγικές Ακαδημίες. Και το αποτέλεσμα; Θρίαμβος εκδοτικός. Πέντε εκδόσεις σε τρία χρόνια! Τιράζ πολλών χιλιάδων αντιτύπων, αριθμός απίστευτος για τα ελληνικά δεδομένα. Και τώρα σε άλλες εκατοντάδες χιλιάδες, η δαιμονική θεολογία του Γιανναρά, με το βιβλίο θρησκευτικών της Γ΄ Λυκείου! Αυτός, λοιπόν, δεν είναι θρίαμβος του εωσφόρου και μάλιστα εν σιγή, αφού ενεργείται μυστικά, κατά τον λόγον του θείου Παύλου: «Τα γαρ κρυφή γινόμενα υπ’ αυτών αισχρόν εστι και λέγειν»; (Εφ. ε΄ 12).

2. Ευγνωμονώ τον φίλον μου ησυχαστή, που αναζητώντας τις αιτίες των δρωμένων, μας θύμισε την λησμονηθείσαν, λόγω πτώσεως των κριτηρίων μας, πνευματικήν αλήθειαν, καθ’ ην πίσω από τους λογισμούς μας, δρουν οι δαίμονες όλων των «ειδικοτήτων» και φυσικά και των αιρέσεων.

Ως προς την σιωπήν της ποιμαινούσης Εκκλησίας, επί της ενεργουμένης ακολασίας, θα πω: «Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου…».

Θεόκλητος Μοναχός

Διονυσιάτης

Άγιον Όρος


Α -Μύκονος: πρέπει νὰ απαγορευθῇ ἡ ἔλευσις στὴν Μύκονο, ἡ ντροπὴ τῶν σκανδάλων τοῦ ἑλληνισμοῦ

Καὶ πληρώνεις εἴσοδο 250 εὐρὰ γιὰ εἴσοδο σὲ αἴθουσα κολαστηρίου Μυκόνου!

Δημήτρης Κιτσίκης       27 Ἰουλίου 2021

553 - Ὁ κορωνοϊὸς ὡς πολιτικὸ ὅπλο καὶ τὸ μέλλον τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους

Γιατὶ "Τὰ αἱρετικά"

553 - Ὁ κορωνοϊὸς ὡς πολιτικὸ ὅπλο καὶ τὸ μέλλον τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους

Ἡ σημερινὴ πανδημία ξεγύμνωσε τὸ γελοῖο ἑλληνικὸ κρατίδιο μπανανία, ὡς Μπαχάμες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως ποὺ τὸ μόνο ποὺ δύναται νὰ προσφέρῃ εἶναι  μία «ἐθνικὴ βιομηχανία»(!) θαλάσσης καὶ καζινῶν.

Μοναδικὴ γιὰ τὸ ἑλληνικὸ ἀδιέξοδο εἶναι ἑμφάνισις αἱρετικοῦ ἡγέτου ὁλκῆς. Ἀλλὰ τὶ ἐννοοῦμε μὲ αἵρεσιν;

Ὁ πρῶτος αἱρετικὸς εἶναι ὁ Χριστὸς ἐφ’ὅσον ὡς Θεός γιὰ νὰ δημιουργήσῃς δηλαδὴ να ποιήσῃς, ὡς ποιητής, πρέπει νὰ ἀμφισβητήσῃς τὰ κεκτημένα. Ὁ Χριστὸς ὡς ἄνθρωπος ὑπῆρξε ἐξ ὁρισμοῦ αἱρετικὸς ἐφ’ὅσον ὡς ἑβραῖος στὸ θρήσκευμα ἠμφισβήτησε τὰ κεκτημένα τοῦ ἑβραϊσμοῦ τῶν Φαρισαίων.

Ὁ αἱρετικὸς εἶναι πέραν τοῦ ἀναρχικοῦ διότι ἀμφισβητεῖ καὶ τὴν ἔλλειψι ἀρχῆς, ἑφ’ ὅσον ὁ Θεὸς ὡς ἄναρχος ξεπερνᾷ καὶ τὸν ἑαυτό του μὲ τὴν ἀμφισβήτησι τοῦ ἑαυτοῦ του. Ἔτσι, ὁ Ῥένος  Ἀποστολίδης ὑπῆρξε μεγαλοφυῶς ἀναρχικὸς ἀλλὰ οἱ Καβάφης καὶ Παπαδιαμάντης, μὴ τηρῶντας τοῦς κανόνες τῆς γλώσσης ποὺ ἐπεβάλλοντο ἀπὸ τοὺς γλωσσολόγους καὶ λοιποὺς φιλολόγους ἀρχαιολάτρες, καθαρευουσιάνους, δημοτικιστὲς ἤ νεοελληνιστές, ὑπῆρξαν αἱρετικοί.

Ὁ αἱρετικὸς δὲν εἶναι οὔτε ἀτομιστὴς οὔτε ἀλληλεγυηστής, οὔτε κομματιστής, οὔτε παλαιοημερολογίτης οὔτε νεοημερολογίτης, οὔτε ἀναρχικὸς οὔτε κρατιστής, οὔτε ἄθεος οὔτε πιστός. Εἶναι θεὸς καὶ ἀκολουθεῖται ἀπὸ τὸ πλῆθος ὄχι μὲ τὴν λογικὴ ἀλλὰ μὲ τὴν διαίσθησι.

Τὸν ἀναρχικὸ τὸν καταλαβαίνεις, εἴτε συμφωνεῖς εἴτε ὄχι. Καλύπτει τοὺς τοίχους τῶν πόλεων μὲ τὸ Ἄλφα  μέσα σὲ Κύκλο, δηλαδὴ τὸ σύμβολο τοῦ ἀναρχικοῦ Προυντὸν χωρὶς Ἀρχή, ἀλλὰ μὲ Ὀργάνωσι.

Τὸν αἱρετικὸ δὲν τὸν καταλαβαίνεις. Εἶναι μοναδικός. Ἐκεῖ ποὺ πᾶς νὰ τὸν καταλάβῃς σοῦ ξεφεύγει καὶ σὲ ἀφήνει σὲ θολὰ νερά. Ὁ Ῥουσσὼ κάθε φορὰ ποὺ δηλώνει κάτι καὶ ποὺ ὁ κόσμος κατόπιν προσπαθειῶν ἀποφαίνεται πὼς τὸν ἐκατάλαβε, αἰφνιδίως δηλώνει:  «Νομίζετε πὼς δὲν ἀγαπῶ τὶς γυναῖκες; Λάθος κάνετε: τὶς λατρεύω!»

Ὁ Ῥουσσὼ ἀπεβίωσε τὸ 1778 καὶ ἡ ἐπανάστασις, ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάστασις τοῦ 1789, ἔγινε βασισμένη στὶς ἰδέες του. Ποῖες ὅμως ἰδέες;  Ἀριστεροὶ καὶ δεξιοί, κομμουνιστὲς, φασιστὲς καὶ φιλελεύθεροι ἐπαναστάτησαν βασισμένοι στὸ ἴδιο ῥουσσωϊκὸ ὑπόβαθρο ἰδεῶν. Ἀποτέλεσμα: ἀκόμη καὶ σήμερα (1778-2020) οὐδεὶς καταλαβαίνει τὶ ἤθελε πραγματικὰ νὰ εἰπῇ: θεϊκὸ χάος.

Ὁ αἱρετικὸς δὲν εἶναι ἁπλῶς διαφορετικὸς διότι ὁ διαφορετικὸς ἐντάσσεται στὴν λογικὴ κάποιας κοινωνίας. Ὁ αἱρετικὸς ὡς ὁ Θεὸς δὲν ἐντάσσεται σὲ καμμία κοινωνία τὴν ὁποίαν ὅμως δημιουργεῖ  ἀδιακόπως.

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος εἶναι τὸ πρότυπο τοῦ αἱρετικοῦ. Ἑβραῖος φαρισαῖος, στὴν ὁδὸ τῆς Δαμασκοῦ ἐγνώρισε, μὲ τὴν χριστιανικὴ ἀποκάλυψι, τὴν κρίσι τοῦ αἰρετικοῦ ποὺ ἐδοκίμασε 18 αἰῶνες ἀργότερα ὁ Ῥουσσώ., ὁ ὁποῖος περιέγραψε τὴν ἰδική του ὁδὸ τῆς Δαμασκοῦ ποὺ ἀπὸ ἀναγνωρισμένο μέλος τοῦ γαλλικοῦ φαρισαϊκοῦ κατεστημένου ἐξωβελίσθη ἀμέσως ἀπὸ αὐτὸ, πίπτωντας στὴν ἀφάνεια ὡς αἱρετικός. Γράφει λοιπὸν  ὁ Ῥουσσὼ  στὶς «Ἐξομολογήσεις» του:

«Τὸ καλοκαίρι τοῦ ἔτους αὐτοῦ τοῦ 1749...μιὰν ἡμέρα, ἐπῆρα τὸ Mercure de France [μηνιαία παρισινὴ ἐφημερὶς τοῦ Ὀκτωβρίου 1749] καὶ ἐνῷ κατηυθυνόμουν [πρὸς  τὸ πάρκο τῆς Vincennes στὸ Παρίσι] καὶ τὴν ἐξεφύλλιζα, ἔπεσα ἐπάνω σὲ τούτην τὴν ἐρώτησιν ποὺ εἶχε προτείνει ἡ Ἀκαδημία τῆς Dijon γιὰ τὸ βραβεῖο τοῦ ἑπομένου ἔτους: «Ἐὰν ἡ πρόοδος τῶν ἐπιστημῶν καὶ τῶν τεχνῶν  συνετέλεσε στὴν διαφθορὰ ἤ στὸν ἐξαγνισμὸ τῶν ἠθῶν». Μόλις τὴν ἐδιάβασα εἶδα ἕναν ἄλλο κόσμο καὶ ἔγινα ἄλλος ἄνθρωπος... Φθάνοντας στὶς Vincennes ηὑρισκόμουν εἰς τέτοιαν ἀναταραχὴν ποὺ παραληροῦσα. Ὁ Ντιντερὸ τὸ ἀντελήφθη. Τοῦ ἐξήγησα τὴν αἰτία καὶ τοῦ ἐδιάβασα [ἕνα κομμάτι]...ποὺ εἶχα γράψει μὲ τὸ μολύβι κάτω ἀπὸ τὴν βελανιδιά. Μὲ προέτρεψε νὰ δώσω ἔκτασι στὶς ἰδέες μου καὶ νὰ πάρω μέρος στὸν διαγωνισμό. Τὸ ἔκαμα καὶ ἀπὸ ἐκείνη τὴν στιγμὴ ἤμουν χαμένος. Ὅλη ἡ ὑπόλοιπη ζωή μου   καὶ οἱ συμφορές μου ὑπῆρξαν τὸ ἀναπόφευκτο ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς τρελλῆς στιγμῆς», δηλαδὴ τῆς στιγμῆς ποὺ ἀποφασίζει νὰ κόψῃ τὸ νῆμα ποὺ τὸν συνέδεε μέχρι τότε μὲ τὶς ἰδέες τοῦ κατεστημένου.

Καὶ συνεχίζει: «Ἠτοίμασα αὐτὴν τὴν πραγματεία μὲ πολὺ περίεργο τρόπο, ποὺ ἠκολούθησα σχεδὸν πάντα καὶ στὰ ἄλλα μου συγγράμματα. Τῆς ἀφιέρωσα τὶς ἀϋπνίες μου... Διελογιζόμουν ἐπάνω στὸ κρεβάτι μου μὲ κλειστὰ μάτια».

Ὁ Ῥουσσώ, τὸ 1749, ἦταν 37 ἐτῶν, ὅταν αἰφνιδίως διέκοψε τὶς σχέσεις του μὲ τὸ κατεστημένο. Ἐπειδὴ ἐγὼ ὅλη μου τὴν ζωὴ ἠσθάνθην ὅτι μὲ ἐκατοίκη τὸ πνεῦμα τοῦ Ῥουσσὼ ὡς ἴνδαλμά μου, ἤμουν 31 ἐτῶν τὸ 1966, ὅταν αἰφνιδίως διέκοψα κάθε σχέσι μὲ τὸ ἑλληνικὸ κατεστημένο. Μέχρι τότε ἤμουν τὸ χρυσὸ παιδὶ τοῦ Συγκροτήματος Λαμπράκη ποὺ ἐδημοσίευε στὶς πρῶτες σελίδες τοῦ «Βήματος» κάθε μου γραπτὸ καὶ κάθε μου δημοσία δραστηριότητα.

Ἔγραφε ὁ Ῥουσσώ: «Δὲν εἶχα πάντα τὴν εὐτυχία νὰ σκέπτομαι ὅπως σήμερα, διότι εἶχα γοητευθῆ ἐπὶ μακρὸν ἀπὸ τὶς προκαταλήψεις τοῦ αἰῶνος μου, ἔπαιρνα τὴν μελέτη ὡς τὴν μόνη ἀξιοπρεπῆ ἀπασχόλησι ἑνὸς διανοουμένου, ἔβλεπα τὴν ἐπιστήμη μὲ σεβασμὸ καὶ τοὺς ἐπστήμονες μὲ θαυμασμό... Ἐχρειάσθη πολλὴν σκέψιν... γιὰ νὰ ἐξουδετερώσω μέσα μου τὴν αὐταπάτη ὅλης αὐτῆς τῆς μάταιης πομπώδους ἐπιστήμης»(«Narcisse»,πρόλογος, 1753).

Δημήτρης Κιτσίκης                          27 Μαρτίου 2020