553 - Ὁ κορωνοϊὸς ὡς πολιτικὸ ὅπλο καὶ τὸ μέλλον τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους

Γιατὶ "Τὰ αἱρετικά"

553 - Ὁ κορωνοϊὸς ὡς πολιτικὸ ὅπλο καὶ τὸ μέλλον τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους

Ἡ σημερινὴ πανδημία ξεγύμνωσε τὸ γελοῖο ἑλληνικὸ κρατίδιο μπανανία, ὡς Μπαχάμες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως ποὺ τὸ μόνο ποὺ δύναται νὰ προσφέρῃ εἶναι  μία «ἐθνικὴ βιομηχανία»(!) θαλάσσης καὶ καζινῶν.

Μοναδικὴ γιὰ τὸ ἑλληνικὸ ἀδιέξοδο εἶναι ἑμφάνισις αἱρετικοῦ ἡγέτου ὁλκῆς. Ἀλλὰ τὶ ἐννοοῦμε μὲ αἵρεσιν;

Ὁ πρῶτος αἱρετικὸς εἶναι ὁ Χριστὸς ἐφ’ὅσον ὡς Θεός γιὰ νὰ δημιουργήσῃς δηλαδὴ να ποιήσῃς, ὡς ποιητής, πρέπει νὰ ἀμφισβητήσῃς τὰ κεκτημένα. Ὁ Χριστὸς ὡς ἄνθρωπος ὑπῆρξε ἐξ ὁρισμοῦ αἱρετικὸς ἐφ’ὅσον ὡς ἑβραῖος στὸ θρήσκευμα ἠμφισβήτησε τὰ κεκτημένα τοῦ ἑβραϊσμοῦ τῶν Φαρισαίων.

Ὁ αἱρετικὸς εἶναι πέραν τοῦ ἀναρχικοῦ διότι ἀμφισβητεῖ καὶ τὴν ἔλλειψι ἀρχῆς, ἑφ’ ὅσον ὁ Θεὸς ὡς ἄναρχος ξεπερνᾷ καὶ τὸν ἑαυτό του μὲ τὴν ἀμφισβήτησι τοῦ ἑαυτοῦ του. Ἔτσι, ὁ Ῥένος  Ἀποστολίδης ὑπῆρξε μεγαλοφυῶς ἀναρχικὸς ἀλλὰ οἱ Καβάφης καὶ Παπαδιαμάντης, μὴ τηρῶντας τοῦς κανόνες τῆς γλώσσης ποὺ ἐπεβάλλοντο ἀπὸ τοὺς γλωσσολόγους καὶ λοιποὺς φιλολόγους ἀρχαιολάτρες, καθαρευουσιάνους, δημοτικιστὲς ἤ νεοελληνιστές, ὑπῆρξαν αἱρετικοί.

Ὁ αἱρετικὸς δὲν εἶναι οὔτε ἀτομιστὴς οὔτε ἀλληλεγυηστής, οὔτε κομματιστής, οὔτε παλαιοημερολογίτης οὔτε νεοημερολογίτης, οὔτε ἀναρχικὸς οὔτε κρατιστής, οὔτε ἄθεος οὔτε πιστός. Εἶναι θεὸς καὶ ἀκολουθεῖται ἀπὸ τὸ πλῆθος ὄχι μὲ τὴν λογικὴ ἀλλὰ μὲ τὴν διαίσθησι.

Τὸν ἀναρχικὸ τὸν καταλαβαίνεις, εἴτε συμφωνεῖς εἴτε ὄχι. Καλύπτει τοὺς τοίχους τῶν πόλεων μὲ τὸ Ἄλφα  μέσα σὲ Κύκλο, δηλαδὴ τὸ σύμβολο τοῦ ἀναρχικοῦ Προυντὸν χωρὶς Ἀρχή, ἀλλὰ μὲ Ὀργάνωσι.

Τὸν αἱρετικὸ δὲν τὸν καταλαβαίνεις. Εἶναι μοναδικός. Ἐκεῖ ποὺ πᾶς νὰ τὸν καταλάβῃς σοῦ ξεφεύγει καὶ σὲ ἀφήνει σὲ θολὰ νερά. Ὁ Ῥουσσὼ κάθε φορὰ ποὺ δηλώνει κάτι καὶ ποὺ ὁ κόσμος κατόπιν προσπαθειῶν ἀποφαίνεται πὼς τὸν ἐκατάλαβε, αἰφνιδίως δηλώνει:  «Νομίζετε πὼς δὲν ἀγαπῶ τὶς γυναῖκες; Λάθος κάνετε: τὶς λατρεύω!»

Ὁ Ῥουσσὼ ἀπεβίωσε τὸ 1778 καὶ ἡ ἐπανάστασις, ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάστασις τοῦ 1789, ἔγινε βασισμένη στὶς ἰδέες του. Ποῖες ὅμως ἰδέες;  Ἀριστεροὶ καὶ δεξιοί, κομμουνιστὲς, φασιστὲς καὶ φιλελεύθεροι ἐπαναστάτησαν βασισμένοι στὸ ἴδιο ῥουσσωϊκὸ ὑπόβαθρο ἰδεῶν. Ἀποτέλεσμα: ἀκόμη καὶ σήμερα (1778-2020) οὐδεὶς καταλαβαίνει τὶ ἤθελε πραγματικὰ νὰ εἰπῇ: θεϊκὸ χάος.

Ὁ αἱρετικὸς δὲν εἶναι ἁπλῶς διαφορετικὸς διότι ὁ διαφορετικὸς ἐντάσσεται στὴν λογικὴ κάποιας κοινωνίας. Ὁ αἱρετικὸς ὡς ὁ Θεὸς δὲν ἐντάσσεται σὲ καμμία κοινωνία τὴν ὁποίαν ὅμως δημιουργεῖ  ἀδιακόπως.

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος εἶναι τὸ πρότυπο τοῦ αἱρετικοῦ. Ἑβραῖος φαρισαῖος, στὴν ὁδὸ τῆς Δαμασκοῦ ἐγνώρισε, μὲ τὴν χριστιανικὴ ἀποκάλυψι, τὴν κρίσι τοῦ αἰρετικοῦ ποὺ ἐδοκίμασε 18 αἰῶνες ἀργότερα ὁ Ῥουσσώ., ὁ ὁποῖος περιέγραψε τὴν ἰδική του ὁδὸ τῆς Δαμασκοῦ ποὺ ἀπὸ ἀναγνωρισμένο μέλος τοῦ γαλλικοῦ φαρισαϊκοῦ κατεστημένου ἐξωβελίσθη ἀμέσως ἀπὸ αὐτὸ, πίπτωντας στὴν ἀφάνεια ὡς αἱρετικός. Γράφει λοιπὸν  ὁ Ῥουσσὼ  στὶς «Ἐξομολογήσεις» του:

«Τὸ καλοκαίρι τοῦ ἔτους αὐτοῦ τοῦ 1749...μιὰν ἡμέρα, ἐπῆρα τὸ Mercure de France [μηνιαία παρισινὴ ἐφημερὶς τοῦ Ὀκτωβρίου 1749] καὶ ἐνῷ κατηυθυνόμουν [πρὸς  τὸ πάρκο τῆς Vincennes στὸ Παρίσι] καὶ τὴν ἐξεφύλλιζα, ἔπεσα ἐπάνω σὲ τούτην τὴν ἐρώτησιν ποὺ εἶχε προτείνει ἡ Ἀκαδημία τῆς Dijon γιὰ τὸ βραβεῖο τοῦ ἑπομένου ἔτους: «Ἐὰν ἡ πρόοδος τῶν ἐπιστημῶν καὶ τῶν τεχνῶν  συνετέλεσε στὴν διαφθορὰ ἤ στὸν ἐξαγνισμὸ τῶν ἠθῶν». Μόλις τὴν ἐδιάβασα εἶδα ἕναν ἄλλο κόσμο καὶ ἔγινα ἄλλος ἄνθρωπος... Φθάνοντας στὶς Vincennes ηὑρισκόμουν εἰς τέτοιαν ἀναταραχὴν ποὺ παραληροῦσα. Ὁ Ντιντερὸ τὸ ἀντελήφθη. Τοῦ ἐξήγησα τὴν αἰτία καὶ τοῦ ἐδιάβασα [ἕνα κομμάτι]...ποὺ εἶχα γράψει μὲ τὸ μολύβι κάτω ἀπὸ τὴν βελανιδιά. Μὲ προέτρεψε νὰ δώσω ἔκτασι στὶς ἰδέες μου καὶ νὰ πάρω μέρος στὸν διαγωνισμό. Τὸ ἔκαμα καὶ ἀπὸ ἐκείνη τὴν στιγμὴ ἤμουν χαμένος. Ὅλη ἡ ὑπόλοιπη ζωή μου   καὶ οἱ συμφορές μου ὑπῆρξαν τὸ ἀναπόφευκτο ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς τρελλῆς στιγμῆς», δηλαδὴ τῆς στιγμῆς ποὺ ἀποφασίζει νὰ κόψῃ τὸ νῆμα ποὺ τὸν συνέδεε μέχρι τότε μὲ τὶς ἰδέες τοῦ κατεστημένου.

Καὶ συνεχίζει: «Ἠτοίμασα αὐτὴν τὴν πραγματεία μὲ πολὺ περίεργο τρόπο, ποὺ ἠκολούθησα σχεδὸν πάντα καὶ στὰ ἄλλα μου συγγράμματα. Τῆς ἀφιέρωσα τὶς ἀϋπνίες μου... Διελογιζόμουν ἐπάνω στὸ κρεβάτι μου μὲ κλειστὰ μάτια».

Ὁ Ῥουσσώ, τὸ 1749, ἦταν 37 ἐτῶν, ὅταν αἰφνιδίως διέκοψε τὶς σχέσεις του μὲ τὸ κατεστημένο. Ἐπειδὴ ἐγὼ ὅλη μου τὴν ζωὴ ἠσθάνθην ὅτι μὲ ἐκατοίκη τὸ πνεῦμα τοῦ Ῥουσσὼ ὡς ἴνδαλμά μου, ἤμουν 31 ἐτῶν τὸ 1966, ὅταν αἰφνιδίως διέκοψα κάθε σχέσι μὲ τὸ ἑλληνικὸ κατεστημένο. Μέχρι τότε ἤμουν τὸ χρυσὸ παιδὶ τοῦ Συγκροτήματος Λαμπράκη ποὺ ἐδημοσίευε στὶς πρῶτες σελίδες τοῦ «Βήματος» κάθε μου γραπτὸ καὶ κάθε μου δημοσία δραστηριότητα.

Ἔγραφε ὁ Ῥουσσώ: «Δὲν εἶχα πάντα τὴν εὐτυχία νὰ σκέπτομαι ὅπως σήμερα, διότι εἶχα γοητευθῆ ἐπὶ μακρὸν ἀπὸ τὶς προκαταλήψεις τοῦ αἰῶνος μου, ἔπαιρνα τὴν μελέτη ὡς τὴν μόνη ἀξιοπρεπῆ ἀπασχόλησι ἑνὸς διανοουμένου, ἔβλεπα τὴν ἐπιστήμη μὲ σεβασμὸ καὶ τοὺς ἐπστήμονες μὲ θαυμασμό... Ἐχρειάσθη πολλὴν σκέψιν... γιὰ νὰ ἐξουδετερώσω μέσα μου τὴν αὐταπάτη ὅλης αὐτῆς τῆς μάταιης πομπώδους ἐπιστήμης»(«Narcisse»,πρόλογος, 1753).

Δημήτρης Κιτσίκης                          27 Μαρτίου 2020

521 – Σωστὸ τὸ κρασοχοιρινὸ φαγοπότι: ὁ φανατισμὸς τοῦ Δυτικοῦ Πολιτισμοῦ ἐξαπλώνεται ἑκατέρωθεν

521 – Σωστὸ τὸ κρασοχοιρινὸ φαγοπότι: ὁ φανατισμὸς τοῦ Δυτικοῦ Πολιτισμοῦ ἐξαπλώνεται ἑκατέρωθεν

Στὴν Γαλλία ἀπαγορεύεται ὁ πολίτης νὰ φορᾷ ἐπιδεικτικὰ σταυρὸ γιὰ νὰ μὴν προσβάλλονται οἱ μουσουλμᾶνοι. Στὶς μουσουλμανικὲς ἀραβικὲς χῶρες ὅμως, κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ μηνὸς τοῦ ῥαμαζανιοῦ, ὁ χριστιανὸς δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἡμέρας, νὰ κάτσῃ σὲ ἕνα ἑστιατόριο καὶ νὰ φάῃ. Τζιχαδισμὸς λοιπὸν καὶ ἀπὸ τὶς δύο πλευρές. 

Ἀντιθέτως στὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία χριστιανοί καὶ μουσουλμᾶνοι στὰ χωριά, ἔπαιρναν μέρος στὶς ἑορτὲς τῆς ἄλλης πλευρᾶς. Οἱ μουσουλμᾶνοι ἐφραίνοντο παίρνοντας μέρος στὶς ἑορτὲς τῆς Paskalya, τοῦ Πάσχα τῶν χριστιανῶν. Διότι παρὰ τὰ μυθεύματα τοῦ ἐθνικισμοῦ ἑκατέρωθεν, ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, πρὸ τῆς ἐμφανίσεως τοῦ διαιρετικοῦ ἐθνικισμοῦ ἦταν πρότυπο μετριοπαθείας, ἀνεκτικότητος καὶ συσπειρώσεως θρησκειῶν.

Σήμερα σὲ ἐνδειξι διαμαρτυρίας γιὰ τὴν προσπάθεια τοῦ Σόρος καὶ τῶν ΜΚΟ ποὺ χρηματοδοτεῖ ὡς καταστροφεὺς τῆς Δύσεως, καὶ μὲ τὴν ὑποστήριξι τῆς παρηκμασμένης ἀποχαυνωμένης Εὐρώπης τῶν τελευταίων χρόνων ὑπάρξεώς της, Ἕλληνες ἀκτιβιστές, πολὺ σωστὰ ὀργάνωσαν, μὲ κρασὶ καὶ χοιρινὰ σουβλάκια, γεῦμα ἐνώπιον τῶν καταλυμάτων προσφύγων. Νὰ περισωθῇ ὅ,τι γίνεται ἀκόμη νὰ περισωθῇ ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ κοινωνία μὲ τζιχαδισμό, σὲ ἀπάντησι στὸν μουσουλμανικὸ τζιχαδισμό. Τὸ ἐπικροτῶ.

Ποῖος λοιπὸν εὐθύνεται γιὰ τὸν σημερινὸ τζιχαδισμό; Ἀναμφιβόλως ἡ Εὐρώπη καὶ μόνον, ἐξ ἀρχῆς φανατικὴ στὸν πολιτισμό της καὶ ἀφόρητα καταπιεστικὴ στὶς ἀποικίες της ἀνὰ τὸν κόσμο μὲ ἀποτέλεσμα τὸ σημερινὸ μπούμερανγκ τῶν μουσουλμάνων.

Οἱ πάντες γνωρίζουν τὸν θαυμασμό μου γιὰ τὸν Πλήθωνα τοῦ Μυστρᾶ ποὺ στὸν ΙΕ΄ αίῶνα ἵδρυσε ἀπὸ μόνος του τὸν δυτικὸ πολιτισμό, ἀποδεικνύοντας τὸ μεγαλεῖο τῶν Ἑλλήνων δημιουργῶν. Ἀλλὰ ἀκριβῶς διότι ὁ Πλήθων ἦταν φανατικὸς ἀντιχριστιανός, τὸ ἔργο ποὺ ἐδημιούργησε ὑπῆρξε μὲν περίλαμπρο ἀλλὰ καὶ σατανικό, ἱδρύοντας τὸν δυτικὸ πολιτισμὸ ποὺ σήμερα σὲ πλήρη παρακμή, διαλύεται στὸν τζιχαδισμό.

Παραθέτω παρακάτω, ἀποσπάσματα, τῶν δημοσιεύσεών καὶ τῶν ὁμιλιῶν μου γιὰ τὸν Πλήθωνα, τὸ ὄνομα τοῦ ὁποίου ἔδωσα, ἀπὸ θαυμασμό, στὸ σπίτι μου, στὰ Πικουλιάνικα τοῦ Μυστρᾶ. Ἰδού:

«Ὁ Παπαδιαμάντης τὸν λέει  «ὄψιμο ἀναμορφωτή» τῆς ΙΕ΄ ἑκατονταετηρίδας». Ἕνας ἁπλὸς ἄνθρωπος, ὁ Βράγγης, ποὺ τὸν εἶδε ξαφνικὰ μία φοβερὴ ὥρα, σχημάτισε τὴν ἐντύπωση «ὅτι τὸν εἶχε γεννήσει ἡ νύξ». Οἱ ἐπικλήσεις του πρὸς τὰ εἴδωλα, πρὶν ἀπ’τὸ ἔγκλημα, εἶναι ἕνας μονόλογος παρανοϊκοῦ, σκεπασμένος μὲ ἰδεοκρατικὴ πλατωνικὴ χλαμύδα... «ὁ Γεώργιος Γεμιστός –γράφει ὁ Παπαδιαμάντης- ἠθέλησε νὰ παίξῃ κατὰ τὸν  χρόνον τοῦτον, τὴν παιδιὰν τοῦ Ἑωσφόρου»

«Ὁ πνευματικὸς ἐγωκεντρισμὸς τοῦ Πλήθωνος τοῦ Γεμιστοῦ -γράφει  ὁ Μπαστιᾶς – δὲν ἔχει τὸ ταίρι του στὴν πνευματικὴ ἱστορία τοῦ κόσμου. Ὁ διανοητικὸς ναρκισσισμός του δὲν ἔχει τὸ ὅμοιό του άνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους. Καὶ τὰ μέτρα ποὺ ἐπιστράτευε ἦτανε τὰ πιὸ σατανικά: Ἀπ’τὴν ἐξαγορὰ τῆς συνείδησης, ἀπ’τὸ ψέμμα, τὸν φόνο, ὡς τὴν ὑποκρισία. Ὁ Κωστῆς Μπαστιᾶς στὸ βιβλίο του, Παπαδιαμάντης, 1974, γράφει: «Ὁ Πλήθων ὁ Γεμιστὸς εἶναι μία ἀπὸ τὶς πιὸ ξεκαθαρισμένες ἑωσφορικὲς μορφές. Ἀμείλιχτος στέκει ἄντικρυ στὸν Πλήθωνα ὁ Παπαδιαμάντης. Εἶν’ἕνας ἀναντίρρητα παρανοϊκὸς, ὁ μεγάλος αὐτὸς σοφὸς καὶ νομοθέτης τῆς ἐποχῆς τῶν Παλαιολόγων. Εἶναι ἡ ἐνσάρκωση τῆς πρωπατορικῆς περηφάνειας. Ψήλωσε σὲ τέτοιο ὕψος ὁ νοῦς του, ποὺ ἀποκοτᾶ νὰ πιστέψει πὼς εἶναι προορισμένος ν΄ ἀναμορφώσει τ’ἀνθρώπινο γένος, νὰ γκρεμίσει σὲ σκόρπια ῥημάδια τὴν θρησκεία τοῦ Ναζωραίου καὶ ν’ ἀποκαταστήσει τὸ παγανιστικὸ δωδεκάθεο. Εἶναι ὁ δεύτερος συνειδητὸς παραβάτης μετὰ τὸν πρῶτο, τὸν Ἰουλιανό. Εἶναι ὁ «εἰδὼς καὶ μὴ πιστεύων». Εἶναι ὁ πρόδρομος τοῦ Νιτσεϊσμοῦ καὶ τῆς χαρούμενης  γνώσης.

«Ἡ διολίσθησις τῆς δυτικῆς κοινωνίας πρὸς τὴν ῥασιοναλιστικὴ καὶ τεχνολογικὴ τερατουργία ἔχει τὶς ρίζες της στὴν κακοχωνευμένη σκέψη τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων. Καὶ ὑπεύθυνος γι' αὐτό,  εἶναι ὁ Πλήθων. Ὁ κατ’ἒξοχὴν εἰδικὸς τοῦ Μυστριώτου φιλοσόφου, ὁ Βέλγος François Masai, παρατηρεῖ: "Ἡ θρησκεία δὲν εἶναι γιὰ τὸν Πλήθωνα παρὰ τὸ ἀποτέλεσμα τετράγωνης λογικῆς (raison raisonnante) καὶ μάλιστα ὑπὸ τὴν πλέον κυνική της μορφή : τὸν πολιτικὸ ρεαλισμό (raison d’État). Ἡ μόνη ἀποστολὴ ποὺ τῆς ἔχει ἀνατεθῆ μέσα στὸ σύστημα εἶναι νὰ διαμορφώσῃ τοὺς πρακτικοὺς μύθους τῆς ἐπισήμου προπαγάνδας".

«Ἡ Δύσις βουλιάζει μέσα στὸν ἴδιο της τὸν ἑμετό, μετὰ ἀπὸ 500 χρόνια τρελῆς πορείας πρὸς τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία, τὸ ἀδιέξοδο καὶ τὴν ὁλικὴ καταστροφή· καὶ ὑπεύθυνος γιὰ τὸ φοβερὸ τοῦτο δρᾶμα εἷναι ὁ ἴδιος ὁ Πλήθων».

Δημήτρης Κιτσίκης                             6 Νοεμβρίου 2019