553 - Ὁ κορωνοϊὸς ὡς πολιτικὸ ὅπλο καὶ τὸ μέλλον τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους

Γιατὶ "Τὰ αἱρετικά"

553 - Ὁ κορωνοϊὸς ὡς πολιτικὸ ὅπλο καὶ τὸ μέλλον τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους

Ἡ σημερινὴ πανδημία ξεγύμνωσε τὸ γελοῖο ἑλληνικὸ κρατίδιο μπανανία, ὡς Μπαχάμες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως ποὺ τὸ μόνο ποὺ δύναται νὰ προσφέρῃ εἶναι  μία «ἐθνικὴ βιομηχανία»(!) θαλάσσης καὶ καζινῶν.

Μοναδικὴ γιὰ τὸ ἑλληνικὸ ἀδιέξοδο εἶναι ἑμφάνισις αἱρετικοῦ ἡγέτου ὁλκῆς. Ἀλλὰ τὶ ἐννοοῦμε μὲ αἵρεσιν;

Ὁ πρῶτος αἱρετικὸς εἶναι ὁ Χριστὸς ἐφ’ὅσον ὡς Θεός γιὰ νὰ δημιουργήσῃς δηλαδὴ να ποιήσῃς, ὡς ποιητής, πρέπει νὰ ἀμφισβητήσῃς τὰ κεκτημένα. Ὁ Χριστὸς ὡς ἄνθρωπος ὑπῆρξε ἐξ ὁρισμοῦ αἱρετικὸς ἐφ’ὅσον ὡς ἑβραῖος στὸ θρήσκευμα ἠμφισβήτησε τὰ κεκτημένα τοῦ ἑβραϊσμοῦ τῶν Φαρισαίων.

Ὁ αἱρετικὸς εἶναι πέραν τοῦ ἀναρχικοῦ διότι ἀμφισβητεῖ καὶ τὴν ἔλλειψι ἀρχῆς, ἑφ’ ὅσον ὁ Θεὸς ὡς ἄναρχος ξεπερνᾷ καὶ τὸν ἑαυτό του μὲ τὴν ἀμφισβήτησι τοῦ ἑαυτοῦ του. Ἔτσι, ὁ Ῥένος  Ἀποστολίδης ὑπῆρξε μεγαλοφυῶς ἀναρχικὸς ἀλλὰ οἱ Καβάφης καὶ Παπαδιαμάντης, μὴ τηρῶντας τοῦς κανόνες τῆς γλώσσης ποὺ ἐπεβάλλοντο ἀπὸ τοὺς γλωσσολόγους καὶ λοιποὺς φιλολόγους ἀρχαιολάτρες, καθαρευουσιάνους, δημοτικιστὲς ἤ νεοελληνιστές, ὑπῆρξαν αἱρετικοί.

Ὁ αἱρετικὸς δὲν εἶναι οὔτε ἀτομιστὴς οὔτε ἀλληλεγυηστής, οὔτε κομματιστής, οὔτε παλαιοημερολογίτης οὔτε νεοημερολογίτης, οὔτε ἀναρχικὸς οὔτε κρατιστής, οὔτε ἄθεος οὔτε πιστός. Εἶναι θεὸς καὶ ἀκολουθεῖται ἀπὸ τὸ πλῆθος ὄχι μὲ τὴν λογικὴ ἀλλὰ μὲ τὴν διαίσθησι.

Τὸν ἀναρχικὸ τὸν καταλαβαίνεις, εἴτε συμφωνεῖς εἴτε ὄχι. Καλύπτει τοὺς τοίχους τῶν πόλεων μὲ τὸ Ἄλφα  μέσα σὲ Κύκλο, δηλαδὴ τὸ σύμβολο τοῦ ἀναρχικοῦ Προυντὸν χωρὶς Ἀρχή, ἀλλὰ μὲ Ὀργάνωσι.

Τὸν αἱρετικὸ δὲν τὸν καταλαβαίνεις. Εἶναι μοναδικός. Ἐκεῖ ποὺ πᾶς νὰ τὸν καταλάβῃς σοῦ ξεφεύγει καὶ σὲ ἀφήνει σὲ θολὰ νερά. Ὁ Ῥουσσὼ κάθε φορὰ ποὺ δηλώνει κάτι καὶ ποὺ ὁ κόσμος κατόπιν προσπαθειῶν ἀποφαίνεται πὼς τὸν ἐκατάλαβε, αἰφνιδίως δηλώνει:  «Νομίζετε πὼς δὲν ἀγαπῶ τὶς γυναῖκες; Λάθος κάνετε: τὶς λατρεύω!»

Ὁ Ῥουσσὼ ἀπεβίωσε τὸ 1778 καὶ ἡ ἐπανάστασις, ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάστασις τοῦ 1789, ἔγινε βασισμένη στὶς ἰδέες του. Ποῖες ὅμως ἰδέες;  Ἀριστεροὶ καὶ δεξιοί, κομμουνιστὲς, φασιστὲς καὶ φιλελεύθεροι ἐπαναστάτησαν βασισμένοι στὸ ἴδιο ῥουσσωϊκὸ ὑπόβαθρο ἰδεῶν. Ἀποτέλεσμα: ἀκόμη καὶ σήμερα (1778-2020) οὐδεὶς καταλαβαίνει τὶ ἤθελε πραγματικὰ νὰ εἰπῇ: θεϊκὸ χάος.

Ὁ αἱρετικὸς δὲν εἶναι ἁπλῶς διαφορετικὸς διότι ὁ διαφορετικὸς ἐντάσσεται στὴν λογικὴ κάποιας κοινωνίας. Ὁ αἱρετικὸς ὡς ὁ Θεὸς δὲν ἐντάσσεται σὲ καμμία κοινωνία τὴν ὁποίαν ὅμως δημιουργεῖ  ἀδιακόπως.

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος εἶναι τὸ πρότυπο τοῦ αἱρετικοῦ. Ἑβραῖος φαρισαῖος, στὴν ὁδὸ τῆς Δαμασκοῦ ἐγνώρισε, μὲ τὴν χριστιανικὴ ἀποκάλυψι, τὴν κρίσι τοῦ αἰρετικοῦ ποὺ ἐδοκίμασε 18 αἰῶνες ἀργότερα ὁ Ῥουσσώ., ὁ ὁποῖος περιέγραψε τὴν ἰδική του ὁδὸ τῆς Δαμασκοῦ ποὺ ἀπὸ ἀναγνωρισμένο μέλος τοῦ γαλλικοῦ φαρισαϊκοῦ κατεστημένου ἐξωβελίσθη ἀμέσως ἀπὸ αὐτὸ, πίπτωντας στὴν ἀφάνεια ὡς αἱρετικός. Γράφει λοιπὸν  ὁ Ῥουσσὼ  στὶς «Ἐξομολογήσεις» του:

«Τὸ καλοκαίρι τοῦ ἔτους αὐτοῦ τοῦ 1749...μιὰν ἡμέρα, ἐπῆρα τὸ Mercure de France [μηνιαία παρισινὴ ἐφημερὶς τοῦ Ὀκτωβρίου 1749] καὶ ἐνῷ κατηυθυνόμουν [πρὸς  τὸ πάρκο τῆς Vincennes στὸ Παρίσι] καὶ τὴν ἐξεφύλλιζα, ἔπεσα ἐπάνω σὲ τούτην τὴν ἐρώτησιν ποὺ εἶχε προτείνει ἡ Ἀκαδημία τῆς Dijon γιὰ τὸ βραβεῖο τοῦ ἑπομένου ἔτους: «Ἐὰν ἡ πρόοδος τῶν ἐπιστημῶν καὶ τῶν τεχνῶν  συνετέλεσε στὴν διαφθορὰ ἤ στὸν ἐξαγνισμὸ τῶν ἠθῶν». Μόλις τὴν ἐδιάβασα εἶδα ἕναν ἄλλο κόσμο καὶ ἔγινα ἄλλος ἄνθρωπος... Φθάνοντας στὶς Vincennes ηὑρισκόμουν εἰς τέτοιαν ἀναταραχὴν ποὺ παραληροῦσα. Ὁ Ντιντερὸ τὸ ἀντελήφθη. Τοῦ ἐξήγησα τὴν αἰτία καὶ τοῦ ἐδιάβασα [ἕνα κομμάτι]...ποὺ εἶχα γράψει μὲ τὸ μολύβι κάτω ἀπὸ τὴν βελανιδιά. Μὲ προέτρεψε νὰ δώσω ἔκτασι στὶς ἰδέες μου καὶ νὰ πάρω μέρος στὸν διαγωνισμό. Τὸ ἔκαμα καὶ ἀπὸ ἐκείνη τὴν στιγμὴ ἤμουν χαμένος. Ὅλη ἡ ὑπόλοιπη ζωή μου   καὶ οἱ συμφορές μου ὑπῆρξαν τὸ ἀναπόφευκτο ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς τρελλῆς στιγμῆς», δηλαδὴ τῆς στιγμῆς ποὺ ἀποφασίζει νὰ κόψῃ τὸ νῆμα ποὺ τὸν συνέδεε μέχρι τότε μὲ τὶς ἰδέες τοῦ κατεστημένου.

Καὶ συνεχίζει: «Ἠτοίμασα αὐτὴν τὴν πραγματεία μὲ πολὺ περίεργο τρόπο, ποὺ ἠκολούθησα σχεδὸν πάντα καὶ στὰ ἄλλα μου συγγράμματα. Τῆς ἀφιέρωσα τὶς ἀϋπνίες μου... Διελογιζόμουν ἐπάνω στὸ κρεβάτι μου μὲ κλειστὰ μάτια».

Ὁ Ῥουσσώ, τὸ 1749, ἦταν 37 ἐτῶν, ὅταν αἰφνιδίως διέκοψε τὶς σχέσεις του μὲ τὸ κατεστημένο. Ἐπειδὴ ἐγὼ ὅλη μου τὴν ζωὴ ἠσθάνθην ὅτι μὲ ἐκατοίκη τὸ πνεῦμα τοῦ Ῥουσσὼ ὡς ἴνδαλμά μου, ἤμουν 31 ἐτῶν τὸ 1966, ὅταν αἰφνιδίως διέκοψα κάθε σχέσι μὲ τὸ ἑλληνικὸ κατεστημένο. Μέχρι τότε ἤμουν τὸ χρυσὸ παιδὶ τοῦ Συγκροτήματος Λαμπράκη ποὺ ἐδημοσίευε στὶς πρῶτες σελίδες τοῦ «Βήματος» κάθε μου γραπτὸ καὶ κάθε μου δημοσία δραστηριότητα.

Ἔγραφε ὁ Ῥουσσώ: «Δὲν εἶχα πάντα τὴν εὐτυχία νὰ σκέπτομαι ὅπως σήμερα, διότι εἶχα γοητευθῆ ἐπὶ μακρὸν ἀπὸ τὶς προκαταλήψεις τοῦ αἰῶνος μου, ἔπαιρνα τὴν μελέτη ὡς τὴν μόνη ἀξιοπρεπῆ ἀπασχόλησι ἑνὸς διανοουμένου, ἔβλεπα τὴν ἐπιστήμη μὲ σεβασμὸ καὶ τοὺς ἐπστήμονες μὲ θαυμασμό... Ἐχρειάσθη πολλὴν σκέψιν... γιὰ νὰ ἐξουδετερώσω μέσα μου τὴν αὐταπάτη ὅλης αὐτῆς τῆς μάταιης πομπώδους ἐπιστήμης»(«Narcisse»,πρόλογος, 1753).

Δημήτρης Κιτσίκης                          27 Μαρτίου 2020

549 - Τὸ χάρισμα τῆς προφητείας

549  - Τὸ χάρισμα τῆς προφητείας

Προφῆτες συναντᾶμε στὶς τρεῖς θρησκεῖες τοῦ Ἀβραάμ. Τὸ χάρισμα τῆς προφητείας τὸ δίδει ὁ Θεός. Συνεπῶς, προφήτης μὴ συνδεδεμένος μὲ τὶς ἁγίες γραφές δὲν νοεῖται. Τὸ Ἰσλὰμ ἀναγνωρίζει τοὺς θεοπνεύστους προφῆτες  καὶ ἰδίως πέντε μεγάλους προφῆτες, τοὺς Ἀδάμ, Νόε, Ἀβραάμ, Μωϋσῆ καὶ Χριστό, ὅλοι υἱοὶ τοῦ Θεοῦ. Ὁ Μωάμεθ εἶναι ὁ ἕκτος τελευταῖος προφήτης καὶ ἀξεπέραστος. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ λαὸς στὸ Ἰσλὰμ συνηθίζει νὰ λέγῃ:  Πᾶς μετὰ Μωάμεθ προφήτης γάϊδαρος. Καὶ ὁ Ῥωμηὸς ὁμοίως λέγει: Πᾶς μετὰ Χριστὸν προφήτης γάϊδαρος.

Τὸ χάρισμα τῆς προφητείας ἔχουν ὅμως καὶ οἱ ἅγιοι. Ἀλλὰ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, ἅγιος εἶναι ὁ κάθε πιστός. Τὸ ἀντίστοιχο τοῦ συντρόφου γιὰ τὸ ΚΚΕ. Ἀργότερα οἱ ἐπίσκοποι ἰδιωποίησαν τὴν προσφώνησι γιὰ τὸν ἑαυτό τους καὶ μόνον, ἀποκαλῶντας ὁ εἰς τὸν ἄλλον ἅγιο ἀδελφό.

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴν Α’ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολήν του (κεφ. ΙΑ΄-στίχοι 4-5) λέγει πὼς ὅλοι οἱ πιστοί, ἄνδρες καὶ γυναῖκες δύνανται νὰ προφητεύσουν: «4 – Πᾶς ἀνὴρ προσευχόμενος ἤ προφητεύων κατὰ κεφαλῆς ἔχων καταισχύνει τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ. 5 – Πᾶσα δὲ γυνὴ προσευχομένη ἤ προφητεύουσα ἀκατακαλύπτω τῇ κεφαλῇ καταισχύνει τὴν κεφαλὴν ἑαυτῆς»

Οἱ ὀρθόδοξοι Ῥωμηοὶ θεωροῦν προφήτη τὸν ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλὸ καὶ πιὸ πρόσφατα τὸν συνεχιστή του τὸν ἅγιο Παΐσιο. Τὸ ἐρώτημα εἶναι: Δύναται μὴ μοναχὸς ἄν καὶ θρησκευόμενος νὰ ἀναδειχθῇ σὲ προφήτη. Μὲ ἄλλα λόγια, δύναται νὰ ὑπάρξῃ κοσμοκαλόγερος προφήτης;

Τὸ 1503 ἐγεννήθη στὴν Γαλλία ὁ Νοστράδαμος, δηλαδὴ ὁ Μιχαὴλ τῆς Παναγίας (Michel de Notre Dame  ἤ Nostradamus) Αὐτὸ τὸ ὄνομα τὸ ἐπέλεξε ὁ παποὺς του τὸ 1455 ποὺ ἦταν ἑβραῖος ἐπειδὴ εἶχε ἀσπασθῆ τὸν ῥωμαιοκαθολικισμό.  Πράγματι, ἡ ἐπανειλημμένη ἐξάπλωσις τῆς μαύρης πανώλης εἶχε ἀποδοθῆ στοὺς Ἑβραίους οἱ ὁποῖοι ἐκατηγορήθησαν ὅτι εἶχαν δηλητηριάσει τὰ πηγάδια γιὰ νὰ ἐξοντώσουν τοὺς χριστιανούς.

Ὡς μελετητὴς τῆς βοτανικῆς φαρμακευτικῆς ὁ Νοστράδαμος ἐσπούδασε στὸ Πανεπιστήμιο  τὴν ἰατρικὴ ὡς φαρμακοποιός «φαρμακοτρίφτης» καὶ ἔγινε γνωστὸς δημιουργῶντας ἕνα φαρμακευτικὸ χάπι ἀπὸ ῥόδο ποὺ ἐπροστάτευε κατὰ τῆς πανώλης ποὺ εἶχε ἐξαπλωθῆ ὡς «μαύρη πανώλη» ἐκείνη τὴ ἐποχή, στὴν Μασσαλία τὸ 1545.

Μὲ τὴν καταγραφὴ τῶν προφητειῶν του  ἠσχολήθη ἰδίως ὁ γάλλος λόγιος Jean-Charles de Fontbrune ποὺ ἐξέδωσε τὴν πλέον ἐμπεριστατωμένη σχετικὴ μελέτη τὸ 1980. Ἡ ἐπιρροὴ τῶν προφητειῶν του ὑπῆρξε τεραστία στὴν Δυτικὴ Εὐρώπη καὶ ἐβασίσθη ἐπ’αὐτῶν ἡ νίκη στὴν Γαλλία τῶν σοσιαλιστῶν τοῦ Φραγκίσκου Μιττεράνδου ὡς προέδρου τῆς Δημοκρατίας τὸ 1981.(Βλέπε: Christian Turpin, A la gloire de Nostradamus : les présidentielles, de Mitterand à la saga des Le Pen, Kapsos Éditions, 2016).

Στὴν τρισχιλιόχρονη ἑβραιοελληνικὴ παράδοσι ὑπάρχει ἡ θεϊκὴ ἐπέμβασις ἐπὶ τῆς γῆς –διότι ἡ γῆ κατὰ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη εἶναι τὸ βασίλειο τοῦ Διαβόλου- γιὰ τὴν ἀνάσυρσι ἀπὸ τὰ νύχια τοῦ Ἑωσφόρου ἐκλεκτοὺς ποὺ ὁ Θεὸς φέρνει κοντά του, ἐκλεκτοὺς λαοὺς καὶ ἐκλεκτοὺς  ἀνθρώπους. Ὁ προφήτης εἶναι ἐκλεκτὸς τοῦ Θεοῦ στὸν ὁποῖον ἔχει δώσει τὸ χάρισμα τῆς προφητείας.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Ῥωμαίους ἐπιστολή του λέγει (Πρὸς Ῥωμαίους θ:18-21):  «Ἐλεεῖ ὁ Θεὸς ἐκεῖνον ποὺ θέλει, ἀλλὰ καὶ ὅποιον θέλει τὸν ἐγκαταλείπει καὶ σκληρύνεται...Ὁ Θεὸς, [χωρὶς νὰ ἐκμηδενίζῃ τὸ αὐτεξούσιον καὶ τὴν ἐλευθερίαν τοῦ ἀνθρώπου] ἔχει τάξει τὸν καθένα διὰ κάποιον σκοπὸν ἐξυπηρετικὸν τοῦ σχεδίου του».

Ἄν δηλαδὴ ὁ κακὸς ἐγεννήθη κακὸς, τότε πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζεται μὲ κατανόησιν διότι θὰ παραμείνῃ ἐκ γενετῆς κακὸς διότι ὁ Θεὸς κατεσκεύασε ἐκ γενετῆς εὐγενῆ σκεύη ἀπὸ πηλὸ καὶ πρόστυχα σκεύη, πιάτα πολυτελείας καὶ πιάτα καθημερινά, ἀριστοκράτες τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ πνεύματος καὶ πληβείους. Ἡ διαφοροποίησις αὐτὴ δἐν ἔχει καμμία σχέσι μὲ τὸ χρῆμα. Ὁ Ἀλέξανδρος ἄν δὲν ἦτο Ἀλέξανδρος θὰ ἦτο Διογένης. Καὶ οἱ πρόστυχοι φυσικὸ εἶναι νὰ ἐχθρεύονται τοὺς εὐγενεῖς τῷ πνεύματι καὶ νὰ τοὺς κατατρέχουν. Ὁ κατατρεγμός τους ἐφ’ὅρου ζωῆς εἶναι ἡ ἀπόδειξις τῆς ἀνωτερότητός τους.

Αὐτὴ ἦταν ἡ θέσις τοῦ Γιανσενισμοῦ τοῦ Γιανσένου καὶ τοῦ Πασκάλ ποὺ ἀντετίθοντο στὴν κατὰ περίπτωσιν (καζουϊστική) ἐπιχειρηματολογία τῶν Ἰησουσιτῶν καὶ τοῦ Πάπα. Οἱ Γιανσενιστὲς ὑπεστήριζαν τὶς θέσεις τοῦ Ἁγίου Αὐγουστίνου (τὸ ἱδρυτικό τους κείμενο ὀνομάζετο Augustinus) κατὰ τῆς ὑπερβολικῆς σημασίας ποὺ ἔδιδαν οἱ Ἰησουῖτες στὴν ἀνθρώπινη ἐλευθερία.

Ὁ Λουδοβῖκος ΙΔ΄ καὶ ἡ γαλλικὴ ἀπόλυτη μοναρχία μαζὶ μὲ τὸ Βατικανὸ κατεδίωξαν τοὺς Γιανσενιστὲς καὶ ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάστασις μὲ ἐμπνευστὴ τὸν Ῥουσσὼ τοὺς ὑπεστήριξε.

Βάσει τῶν ἀνωτέρω ὑπάρχει ἐκλεκτὸς λαὸς, δηλαδὴ περιούσιος, ὁ ὁποῖος ἔχει ἐπιλεχθῆ ἀπὸ τὸν Θεὸ ὡς προφητικός, φθονεῖται ἀπὸ τοὺς ἐκ γενετῆς μετρίους καὶ καταδιώκεται ἐφ’ὅρου ζωῆς. Περιούσιος λαὸς εἶναι ὁ ἑβραϊκὸς ποὺ καταδιώκεται ἀπὸ ἀρχῆς τοῦ κόσμου καὶ ὁ συνεχιστής του, ὁ ἑλληνικὸς ὀρθόδοξος λαός, ἐπωνομαζόμενος  Νέα Ἰερουσαλὴμ ποὺ φθονεῖται ἀπὸ τοὺς Φράγκους ἤδη ἀπὸ τὴν ἐμφάνισιν τῶν Φράγκων Βαρβάρων στὸν Ε΄ αἰῶνα μ.Χ. ποὺ προσπαθοῦν ἀτελῶς νὰ τὸν ἀντιγράψουν. Γι’αὐτὸ καὶ γεννιέσαι Ἑβραῖος, δὲν γίνεσαι. Γεννιέσαι Ἕλλην, δὲν γίνεσαι.

Παραλλήλως ὑπάρχει περιούσιος ἄνθρωπος ὡς προφήτης οἱουδήποτε λαοῦ, μὲ πρότυπο τὸν Σωκράτη, ὁ ὁποῖος ἔζησε ὅλην του τὴν ζωὴ τὸν κατατρεγμὸ ἀπὸ τοὺς μετρίους γραφειοκράτες ποὺ φτειάχνουν τοὺς νόμους τῶν ἀνθρώπων σὲ ἀντίθεσι μὲ τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, μέχρι τὴν διὰ νόμου δολοφονίαν του.

Συνεπῶς ὅποιος δὲν εἶναι ἐκλεκτὸς τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν γέννησί του, αὐτὸς δὲν ἔχει ἐχθροὺς καὶ δὲν καταδιώκεται, ἀλλὰ καὶ δὲν εἶναι προφήτης, διότι ὅποιος καταδιώκει τὸν ἐκλεκτὸ καταδιώκει τὸ ἴδιο τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Μακάριοι οἱ καταδιωκόμενοι!

Δημήτρης Κιτσίκης                       11 Μαρτίου 2020