597 - Οἱ νέοι Ἕλληνες σηκώνουν τὸ γάντι στὸν πόλεμο κατὰ τῆς παρακμῆς

                                            πρώτη περίοδος 

                                               

                                                                                               δεύτερη περίοδος

                                                                                         Ἐκδόσεις "Ἔξοδος"

597 -  Οἱ νέοι Ἕλληνες σηκώνουν τὸ γάντι στὸν πόλεμο κατὰ τῆς παρακμῆς

Ποῖος εἶπε ὅτι ἑλληνισμὸς ἀπεβίωσε; Ἀπὸ τὶς στάχτες τῆς παρακμῆς ἐπανέρχεται μὲ τὸ δημιουργικὸ πνεῦμα ἐλαχίστων νεοελλήνων, αὐτοὶ «οἱ δύο τρεῖς» ποὺ ἔλεγε ὁ Ἰων Δραγούμης τὸ 1910, ποὺ ἐπανεμφανίζονται περιοδικὰ γιὰ νὰ τραβήξουν ἀπὸ τὰ μαλλιὰ τὸν πνιγμένο Ἕλληνα καὶ νὰ τὸν ἐπαναφέρουν στὴν ζωὴ γιὰ νὰ μεγαλουργήσῃ καὶ πάλι.

Τὸ 2013 λοιπὸν εἶδε τὸ φῶς στὴν Ἑλλάδα, 100 χρόνια μετὰ τὸν Ἴωνα Δραγούμη καὶ τὸν Περικλῆ Γιαννόπουλο, μία μικρὴ ὁμὰς Ἑλλήνων «σοσιαλιστῶν διεθνιστῶν» καὶ ἵδρυσαν «Τὸ Ἔνζυμο», περιοδικὸ διαφορετικὸ καὶ πολυτονικό. Μαζὶ μὲ ἕνα παράπλευρο ἱστολόγιο ὡμίλησαν μία γλῶσσα διαφορετική, πολυτονικὴ καὶ πολύμορφη, ἐν μέσῳ τῆς ἐρήμου τῆς ἑλληνικῆς ἀνυπαρξίας καὶ  σὲ ἑπτὰ χρόνια, μέχρι τὸ 2018 ἐξέδωσαν 10 τεύχη ἑνὸς περιοδικοῦ ποὺ ὠνόμασαν «Τὸ Ἔνζυμο».

Ξεκίνησαν δηλωμένοι σοσιαλιστὲς διεθνιστὲς καὶ κατέληξαν ἑλληνοκεντρικοὶ Δραγουμικοί διότι ἐπῆραν τὴν Ἑλλάδα στὰ σοβαρά, ὄχι κομματικά, μέσα στὸν φυσικό της χῶρο τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς, τῆς Καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς.

Μετὰ τὸ 2018 ἔκαμαν αἰσθητὴ τὴν στροφὴ τους στὸν ἑλληνοκεντρισμὸ παίρνοντας γιὰ ἱέρεια τὴν Ἀντιγόνη τοῦ Σοφοκλέους καὶ μετενόμασαν τὸ περιοδικό, «Τὸ Ἔνζυμο. Τὸ περιοδικὸ τῶν παιδιῶν τῆς Ἀντιγόνης».

Παραλλήλως, ἐκάλυψαν ἕνα τεράστιο κενὸ τῆς ἑλληνικῆς ἐκδοτικῆς ἀγορᾶς: τὴν ἀπουσία βιβλίων τσέπης σὲ μία περίοδο ποὺ τὰ ἠλεκτρονικὰ ὀπτικὰ μέσα ἀντικαθιστοῦν ὅλο καὶ περισσότερο τὸν γραπτὸ λόγο καὶ  κινδυνεύουν νὰ δώσουν τὴν χαριστικὴ βολὴ στὴν θεόπνευστη γλῶσσα μας.

Ἵδρυσαν ἕναν ἐκδοτικὸ οἶκο ποὺ ὠνόμασαν «Ἔξοδος» μὲ βιβλία πολυτονικά, ἐξόχως καλλιτεχνικὰ τυπωμένα, κατακτῶντα ἀμέσως τὴν πρώτη θέσι στὸν χῶρο τῆς ἑλληνικῆς ἐκδοτικῆς τυπογραφικῆς τέχνης καὶ σὲ ἐλάχιστο χρόνο πολλαπλασίασαν τὰ βιβλία τους.

Παρὰ τὴν τραγικὴ ὑπογεννιτικότητα τοῦ Γένους μας, ἔστω καὶ ἕνας νέος νὰ μείνῃ ζωντανὸς καὶ δύο τρεῖς Δραγουμικοὶ νὰ πιστεύσουν στὴν ἀθανασία τοῦ Γένους, τὸ ἅγιον πνεῦμα τοῦ ἑλληνισμοῦ θὰ αἰωρεῖται γιὰ πάντα ἀθάνατο ὑπεράνω τῶν πυγμαίων τοῦ κάμπου τοῦ γραικυλισμοῦ, μὲ τὸ ἀπόφθεγμα τῆς Ἀντιγόνης, προπομπὸ τοῦ Χριστοῦ: «Οὔτοι συνέχθειν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν», ἐπειδὴ δὲν ἐγεννήθην γιὰ τὸ μῖσος ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀγάπη, διότι «ἡ ἀγάπη ἐπεκτείνει, τὸ μῖσος συρρικνώνει»

Δημήτρης Κιτσίκης           22 Ἰουλίου 2020

496 – Γιὰ τὴν μάνα ματρίδα, ἐν ὄψει τῶν διχαστικῶν τριπλῶν ἐκλογῶν

496 – Γιὰ τὴν μάνα ματρίδα, ἐν ὄψει τῶν διχαστικῶν τριπλῶν ἐκλογῶν

Σήμερα ξαναβρέθηκα μὲ ἕναν ἁπλὸ γνήσιο Ἕλληνα, ἐπὶ 16 χρόνια δήμαρχο τῆς Πανεπιστημιουπόλεως Ζωγράφου ποὺ μοῦ προσέφερε τὸ βιβλίο του «Ἔθνους Ἑλλήνων Ἐγκόλπιον». Δὲν τὸν συνήντησα στὴν Μύκονο οὔτε ἐπάνω σὲ ἕνα κότερο  ἀλλὰ σὲ λαϊκὸ καφενεῖο τοῦ Ζωγράφου, ποὺ ἔφερε τὸν τίτλο, «Σὰν Ἄλλοτε», τοῦ Λεωνίδα Δημοπούλου.

Μοῦ ἔδωσε τὸ βιβλίο του, ὄχι περισπούδαστο. Ἁπλό, γεμᾶτο ψυχὴ γιὰ ἕναν καὶ μοναδικὸ ἔρωτα. Ὄχι γιὰ τὸ ἐθνοκράτος καὶ τὸν διχασμό του καὶ τὴν φοβερὴ ἑλληνικὴ ἀρρώστεια τοῦ φθόνου, τοῦ ἀβάσταχτου φθόνου τῆς φυλῆς μας ποὺ πάει ἐπὶ τρεῖς χιλιάδες χρόνια νὰ σκάσῃ ἀπὸ τὴν ζήλεια τοῦ συμπολίτου του μὲ τὴν ἀθάνατην γραικικὴ ἀναφώνησι,   «γιατὶ αὐτὸς καὶ ὄχι ἐγώ;»  Ὄχι γιὰ τὸν ἐθνικισμὸ ἤ τὸ διεθνισμό. Ὄχι γιὰ τὴν Νέα Δημοκρατία, τὸν Σύριζα, τὴν Χρυσῆ Αὐγὴ ἤ τὸ ΚΚΕ. Ὄχι γιὰ τὸν κοινοβουλευτισμὸ ἤ τὸν ὁλοκληρωτισμό. Οὔτε μία λέξι μίσους κατὰ ἀντιπάλου. Καὶ ὅμως ὑπῆρξε νεώτατος διωρισμένος δήμαρχος τῆς ἑπταετίας τοῦ Παπαδοπούλου ποὺ παρέμεινε στὴν ἐκτίμησι τοῦ Παττακοῦ μέχρι τοῦ θανάτου τοῦ πρωτεργάτου αὐτοῦ τῆς χουντικῆς διακυβερνήσεως ἀλλὰ καὶ τοῦ λαοῦ ποὺ συνέχισε ἀνελλιπῶς νὰ τὸν ἀναδεικνύῃ δήμαρχο Ζωγράφου μέχρι τὸ 2010.

Ἄν καὶ ἀγνοῇ τὴν λέξι «ἑλληνοκεντρισμός» ὡς ἔννοια ἀντιθετικὴ τοῦ ἐθνικισμοῦ, ὥς καὶ τὴν λέξι «ἐθνικομπολσεβικισμός», ἄν καὶ δέχεται ἀσυζητητὶ τοὺς μύθους τοῦ ἐθνοκρατιδίου τοῦ 1821 καὶ τῆς μασωνικῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας ποὺ συρρίκνωσε τὸ συμπαντικὸ γένος τῶν Ἑλλήνων, πουθενὰ δὲν καταφέρεται κατὰ τοῦ κομμουνιστικοῦ κινήματος, τοῦ ΚΚΕ καὶ τοῦ «συμμοριτοπολέμου», ἀθλία ἔκφρασις τῶν ἐχθρῶν τῆς ἐθνικῆς μας ὁμοψυχίας.

Πολλοὶ ἐκατηγόρησαν τὸν Καζᾶκο γιὰ τὴν ὑπερβολικὴ ἀδυναμία του πρὸς τὸ γυναικεῖο φύλο. Ὅμως τίποτα τὸ μεμπτὸν διότι ἡ πραγματικὴ του ἀδυναμία ἦταν καὶ εἶναι πρὸς τὴν ματρίδα, τὴν μάνα ¨Ελλάδα, ὡς παιδὶ γονατισμένο ἐνώπιον τοῦ μεγαλείου τῆς παρθένου Ἀθηνᾶς-Παναγίας ἐκκλησιαζόμενο ἐπὶ τῆς Ἀκροπόλεως καὶ τῆς Ἁγιᾶς Σοφιᾶς.

Τὸ βιβλίο-ἐκμυστήρευσις τοῦ Γιάννη κλείνει μέσα του τὸν θησαυρὸ τῆς ψυχῆς του.

Δημήτρης Κιτσίκης                          11 Μαΐου 2019

495 - Ὁ ἑλληνικὸς παλμός

Ἐμεῖς οἱ δύο τρεῖς, κατὰ Δραγούμη

495 - Ὁ ἑλληνικὸς παλμός

Ὡς καρδία πάλλει ὁ ἑλληνικὸς παλμός. 

Βλέποντας γύρω μας λαοὺς σὲ διαφορετικὸ στάδιο πληθυσμιακῆς ἀναπτύξεως διαπιστώνουμε πὼς ὁ λαός μας φθίνει, συρρικνώνεται πληθυσμιακὰ καὶ διακρίνουμε ἀφανισμὸ τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς. 

Ἀλλὰ πολλοὶ δὲν γνωρίζουν πὼς ἔχουμε ἐλάχιστο σῶμα ὡς λεπτοασώματοι ἄγγελοι καὶ οὐσιαστικὰ εἴμεθα πνεῦμα. Ναί, εἴμεθα τὸ ἅγιον πνεῦμα τῆς οἰκουμένης ποὺ μέσῳ τῶν συνεχῶν μεταναστεύσεων καὶ τῆς κατοικήσεως ἐν μέσῳ αὐτοκρατοριῶν ποὺ δὲν ἱδρύσαμε ἐμεῖς ὅπως ἡ περσική, ἡ ῥωμαϊκή, ἡ βυζαντινή, ἡ ὀθωμανική, ὡς πνεῦμα καὶ μόνο ἐδιοικήσαμε. 

Λοιπόν, ὄχι μόνον ὡς λαὸς εἴμεθα ὀλίγοι σὲ ἀριθμὸ ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ οἱ ὀλίγοι ποὺ εἴμεθα πάλι πολλοὶ εἴμεθα. Πέραν τῶν ἐθνικισμῶν τῶν μετρίων εἴμεθα  «οἱ δύο τρεῖς» κατὰ Δραγούμη, ἑλληνοκεντρικοὶ καὶ δεσπόζουμε ἐπὶ τοῦ σύμπαντος. 

Δημήτρης Κιτσίκης                                          2 Μαΐου 2019

420 – Τὸ μῖσος συρρικνώνει: Πῶς κατεδαφίσαμε τὸ κοινό μας σπίτι

Ὁ στρατηγὸς ντὲ Γκὼλ, ὑποστηρικτὴς τοῦ καλῶς ἐννοουμένου ἐθνικισμοῦ,  θεωρητικὸς τῆς Συνομοσπονδίας τῆς "Εὐρώπης τῶν Ἐθνοκρατῶν"

420 – Τὸ μῖσος συρρικνώνει: Πῶς κατεδαφίσαμε τὸ κοινό μας σπίτι

Ἡ Αὐτοκρατορία ἦταν τὸ κοινό μας σπίτι ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀλεξάνδρου. Ἀλλάξαμε μέσα στὸ κοινό μας σπίτι πολλὲς φορὲς θρησκεία. Ἀπὸ τὸ ζωροαστρισμό, στὴν ἑλληνικὴ θρησκεία, στὸν ἑβραϊσμὸ μὲ τὴν παραλλαγή του τὸν χριστιανισμό, τὸν ἀλεβισμὸ καὶ τὸν ἰσλαμισμὸ ὀθωμανικῆς ἐκδοχῆς. Ἀπὸ τὸν Δαρεῖο μέχρι τὸν τελευταῖο ὀθωμανὸ αὐτοκράτορα ἐπέρασαν δυόμισυ χιλιάδες χρόνια ἀπὸ τὰ ὁποῖα τὰ 1600 στὴν Κωνσταντινούπολη. Οἱ βασιλεῖς τῆς Αὐτοκρατορίας προήρχοντο ἀπὸ ὅλους τοὺς λαούς: Σλαύους, Ἀρμενίους κλπ. Ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν ἱδρυση τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου οἱ βασιλεῖς μας προήρχοντο ἀπὸ διαφόρους λαούς ὅπως Βαυαροὺς καὶ Δανούς. Τίποτα τὸ καινούργιο.

Ἦρθαν οἱ βάρβαροι Φρᾶγκοι ἀπὸ τὴν Δύση καὶ ἐπὶ χιλιάδεςς χρόνια μᾶς ἐπολέμησαν γιὰ νὰ διαλύσουν τὴν αὐτοκρατορία μας ποὺ ὠρθόνετο ὡς φρᾶγμα γιὰ τὸ πέρασμά τους πρὸς τὴν Ἀσία, τὴν Ἰνδία καὶ τὴν Κίνα. Τὴν διέλυσαν γιὰ πρώτη φορὰ τὸ 1204 μ.Χ. μὲ ὅπλο τὴν φραγκικὴ παπικὴ θρησκεία, ἀλλὰ τὸ αὐτοκρατορικὸ φρᾶγμα ὑψώθη καὶ πάλι τὸ 1453 ὑποχρεώνοντας τὸν Κολόμβο  νὰ στραφῆ πρὸς Δυσμὰς γιὰ νὰ φθάσῃ, ὅπως ἐπίστευε, στὰ μπαχαρικὰ τῆς Ἰνδίας, κάνοντας τὸν γύρο τοῦ κόσμου.

Καὶ τότε οἱ Φρᾶγκοι ἀνεκάλυψαν ἕνα διαφορετικὸ ἀπὸ τὴν θρησκεία τοῦ καθολικισμοῦ φοβερὸ ὅπλο γιὰ νὰ διαλύσουν τὴν Αὐτοκρατορία μας: τὸν ἐθνικισμό. Τὸ 1821 ἐφόρεσαν τὴν ἀρχαία περικεφαλαία στὸν Κολοκοτρώνη, καὶ τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο ἐπὶ ἑκατὸ χρόνια ἀπὸ τὸ 1821 στὸ 1921 ἀλλὰ καὶ μετά, κυριολεκτικὰ διέλυσαν τὴν Αὐτοκρατορία σὲ ἀμέτρητα κομμάτια, στὰ Βαλκάνια (Ἑλλάς, Σερβία, Μαυροβούνιο, Βουλγαρία, Ῥουμανία, Ἀλβανία,  Κόσοβο, Σκόπια, Κροατία, Σλοβενία) καὶ στὴν Ἀνατολή (Ἀλγερία, Λιβύη, Αἴγυπτος, Ἀραβία, Συρία, Λίβανο, Ἰσραήλ, Κύπρος, Ἰράκ, Κουρδιστάν, Ἀρμενία, Τουρκία).

Τὸ μῖσος ἐξηπλώθη ἀστραπιαῖα μεταξὺ τῶν λοβοτομημένων λαῶν. Ὁ ἐθνικισμὸς κυριολεκτικὰ τοὺς ἀποβλάκωσε. Τὸ μῖσος ἔτρεχε ἀπὸ τὰ ῥουθούνια τους κατὰ πάντων Μογγόλων,Τούρκων, Βουλγάρων, Ἀλβανῶν  καὶ ἄλλων.

Ἐπὶ δυόμισυ χιλιάδες χρόνια ἡ Αὐτοκρατορία ἦταν ἑλληνοκεντρική, ὄχι ἐθνικιστική καὶ οὔτε εὐρωπαϊκή, οὔτε ἀσιατική. Ὁ ἑλληνισμὸς ἐκυριάρχη ὡς Ἐνδιάμεση Περιοχή, μέσῳ τοῦ πολιτικοῦ σχήματος τῆς Αὐτοκρατορίας, πέραν τῶν θρησκειῶν, ὡς ἀνώτατος διαστημικὸς πολιτισμός. Πιὸ συγκεκριμένα, στὴν τελευταία της μορφὴ ἡ Αὐτοκρατορία ἦταν ῥωμαιωθωμανικὴ μὲ ὑποτεταγμένους τοὺς Σλαύους καὶ τοὺ Ἄραβες τῆς αὐτοκρατορικῆς περιφερείας. Ἀλλὰ τὸ διαίρῃ καὶ βασίλευε τῶν Φράγκων ἔχωσε κυριολεκτικὰ μὲ λοβοτομία στοὺς λαοὺς τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ πὼς οἱ Σλαῦοι ἤ οἱ Ἄραβες ἦσαν προτιμότεροι τῶν «Τούρκων».

Καὶ ἔτσι σήμερα οἱ ὑποτεταγμένοι ἀπὸ τὴν Αὐτοκρατορία Ἄραβες, μὲ ὅπλο τὸ φανατικὸ σουννιτικὸ ἰσλαμισμό, μὴ ἔχοντας τὴν παραμικρὴ σχέσι μὲ τὸν ἰρανικὸ σιϊσμό, τὸ τουρκικὸ ἰσλάμ, τὸν ἀλεβισμὸ, τὸν ἀλαουϊτισμό, καταστρέφουν, κατόπιν τῶν Φράγκων, ὅ,τι ἔμεινε ἀκόμη ὄρθιο στὴν Ἐνδιάμεση Περιοχή, ἀπὸ τὴν φραγκικὴ λαίλαπα. 

Ἀλληλοσφαχτήκαμε στὴν Κύπρο μεταξὺ Ἑλλήνων καὶ Τούρκων καὶ μᾶς ἀντεκατέστησαν καὶ τοὺς δύο οἱ φανατικοὶ δολλαριοῦχοι  σαουδάραβες ἰσλαμιστές.

Ἀπὸ βορρᾶ, οἱ Σλαῦοι, οἱ ἄλλοτε ὑποτεταγμένοι στὴν Αὐτοκρατορία, ἐκμεταλλευόμενοι, ὅπως οἱ Φράγκοι, τῆς ὑποτιθεμένης κοινῆς χριστιανικῆς θρησκείας, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Μεγάλου Πέτρου καὶ τῆς Μεγάλης Αἰκατερίνης, ἁλώνουν τὰ ἐδάφη τῆς πρώην αὐτοκρατορίας, μὲ διαίρῃ καὶ βασίλευε, ὑποστηρίζοντας πότε τοὺς Βουλγάρους, πότε τοὺς Ἕλληνες καὶ πότε τοὺς Τούρκους, προβάλλοντας τὸ θεώρημα τῆς Εὐρασίας μὲ πανσλαυϊσμό, ὡς προτιμότερο τοῦ θεωρήματος τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς.

Τελευταία ἐλπὶς τὸ ἑλληνοτουρκικὸ κράτος τοῦ Αἰγαίου, χωρὶς ἀραβικὴ ἤ σλαυϊκὴ ἐπιβολή.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 29 Ἀπριλίου 2018

355 – Τὸ κράτος τοῦ Ἰσραὴλ κινδυνεύει

Ὁ ἀιγύπτιος Μωϋσῆς μεθερμηνευόμενος, ὡς ἐξωγήϊνος, προσγειώνεται στὸν Ὄλυμπο-Σινᾶ,φέροντας στὸν δεξῆ βραχίονα τὶς έντολὲς τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ στὸν ἀριστερὸ τὶς ἐντολὲς τοῦ ἑβραϊσμοῦ

355 – Τὸ κράτος τοῦ Ἰσραὴλ κινδυνεύει

Ἔφθασε ἡ στιγμή, μετὰ τὴν πτώση τῆς ΕΣΣΔ, τὸ 1991, τῆς ἀνακατατάξεως τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, καὶ συγκεκριμένα τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς Μέσῃς Ἀνατολῆς. Ἀκόμη καὶ τὸ ἀπόρθητο φρούριο τοῦ Ἰσραὴλ κινδυνεύει νὰ ἁλωθῆ.

Τὸ Ἰσραήλ, ἀπὸ τὴν συγκρότησή του τὸ 1948, ἄν καὶ ἐπαναστατικὸ καὶ σοσιαλιστικό, πολὺ γρήγορα ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τὴν ΕΣΣΔ, τὴν πατρίδα τοῦ σοσιαλισμοῦ, περνῶντας στὸ στρατόπεδο τοῦ ἀμερικανικοῦ καπιταλιστικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ, πιεζόμενο ἀπὸ τὸ παγκόσμιο ἑβραϊκὸ κεφάλαιο τῶν τραπεζῶν, ἀπομακρυνόμενος ἀπὸ τὶς ὑπέροχες μάχες τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑβραϊκῆς ἰντελλιγκέντσιας ὑπὲρ τῶν δικαιωμάτων τῶν λαϊκῶν στρωμάτων καὶ ἰδιαίτερα στὸν πρῶτο παγκόσμιο πόλεμο, στὴν μπολσεβικικὴ ἐπανάσταση καὶ στὸν Μεσοπόλεμο.

Ἀκολουθῶντας τὴν πορεία τοῦ εὐρωπαϊκοῦ ἐθνικισμοῦ συγκροτήσεως ἐθνοκρατῶν, οἰκοδόμησε μὲ τὴν σειρά του τὸν ἑβραϊκὸ ἐθνικισμό, ἀπὸ τὸ 1896 καὶ μετά, ποὺ ὠνόμασε σιωνισμὸ μὲ στόχο τὴν ἵδρυση τοῦ ἐθνοκράτους τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τὴν ἐπέκταση του σὲ Ἐρὲτζ Ἰσραήλ, σὲ μεγάλο Ἰσραήλ, καθ’ὁμοίωσιν τῆς μεγάλης Γερμανίας, τῆς μεγάλης Ῥωσίας, τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος, τῆς Μεγάλης Βουλγαρίας καὶ ὅλων τῶν ὑπὸ ἵδρυσιν ἐθνοκρατῶν τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς.

Ὅλα τὰ ἐθνοκράτη ἀγκάλιασαν ἕναν ἰδικό τους ἐπεκτατικὸ σιωνισμό, δηλαδὴ τὴν θεωρία ἐπεκτάσεως τοῦ ἐθνοκράτους σὲ ὅσο γίνεται πιὸ διευρυμένα ἐθνικὰ ἐδάφη, σπρώχνοντας ὅλο καὶ πιὸ πέρα τὰ ἐθνικά τους σύνορα.

Αὐτὸς ὁ σιωνισμὸς ὅλων τῶν ἐθνοκρατῶν τῆς γῆς συνήντησε τὴν ἀντίδραση καὶ τὴν ἀντίθεση τεσσάρων παραγόντων: τοῦ προλεταριακοῦ διεθνισμοῦ, τοῦ διεθνισμοῦ τῶν τραπεζῶν, τοῦ βυζαντινωθωμανικοῦ αὐτοκτρατορισμοῦ τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς καὶ τοῦ μεσσιανισμοῦ τοῦ ὀρθοδόξου ἑβραϊσμοῦ καὶ τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ.

Γιὰ τὰ τέσσερα αὐτὰ ἰδεολογικὰ κινήματα τὰ σύνορα τῶν ἐθνοκρατῶν καταντοῦσαν μὲ τὸν καιρὸ ἕνας στενὸς κορσὲς ποὺ ἔπρεπε νὰ σπάσουν γιὰ νὰ πραγματοποιηθοῦν τὰ ὄνειρα τοῦ πλανητισμοῦ.

Ὁ προλεταριακὸς διεθνισμὸς προσήγγισε τὸν καπιταλιστικὸ διεθνισμὸ μετατρεπόμενος σὲ σοσιαλδημοκρατία, σὲ σημεῖο νὰ γίνῃ τὸ πλέον ἀποτελεσματικὸ στήριγμα τοῦ διεθνισμοῦ τῶν τραπεζῶν.

Ὁ ἑλληνοκεντρισμὸς προσήγγισε μὲ τὴν σειρά του τὸν ἑβραϊκὸ μεσσιανισμὸ στὴν κοινή τους πεποίθηση ὅτι ἡ εἱμαρμένη ἐδιάλεξε τὸν ἑλληνισμὸ ὅπως καὶ τὸν ἑβραϊσμό, γιὰ νὰ σώσῃ τὸν πλανήτη, μέ βάση τὴν ῥήση «ὁ ΚΑ’αἰὼν θὰ εἶναι ἑλληνικὸς ἤ δὲν θὰ ὑπάρξη» καὶ τὴν ἀντίστοιχη ῥήση «ὁ ΚΑ΄αἰὼν θὰ εἶναι ἑβραϊκὸς ἤ δὲν θὰ ὑπάρξῃ», πόσῳ μᾶλλον ποὺ ἑλληνισμὸς καὶ ἑβραϊσμός, στὴν ὀρθόδοξή του μορφὴ ἔχει κοινὴ θρησκευτικὴ βάση, τὸν ἑβραιοχριστιανισμὸ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου.

Ὅταν ὁ πρόεδρος Νίξον, ὡς Ἕλλην agonistes (βλέπε τὴν ἀμερικανική του βιογραφία ποὺ φέρει τὸν τίτλο Nixon Agonistes) ἐφαγώθη μὲ ὅπλο τὸ σκάνδαλο τοῦ Watergate, ἀπὸ τὴν Διεθνῆ τῶν Τραπεζῶν μὲ τὴν κατηγορία τοῦ ἀντισημιτισμοῦ, ἡ ἐλπὶς τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ ἐφάνη νὰ ἡττᾶται γιὰ πάντα. Ἰδού, ὅμως ποὺ ἐνεφανίσθη ἕνας δεύτερος Νίξον, πιὸ μαχητικὸς καὶ ἀπὸ τὸν πρῶτο, πιὸ agonistes, ὁ Δονᾶλδος Τράμβιος, ποὺ παρὰ τὴν λυσσώδη ἀντίδραση τῆς Διεθνοῦς τῶν Τραπεζῶν, στηριζόμενος στὴν ἑλληνωεβραϊκὴ ῥιζοσπαστικὴ ὀρθοδοξία, ἀντιστέκεται μὲ φανατισμὸ κατὰ τῆς ἐφόδου ἑνὸς νέο κατασκευασμένου Watergate.

Ἡ Διεθνῆς τῶν Τραπεζῶν, στηριζομένη στὴν Διεθνῆ τῆς σοσιαλδημοκρατίας τῶν Ὀμπάμα, Μακρὸν καὶ Τσίπρα, χρησιμοποιεῖ τὸν ἀνθεβραϊκὸ ἰσλαμισμὸ τοῦ ὁποίου σήμερα ἡγεῖται ὁ πρόεδρος τῆς Τουρκίας Ἔρντογαν, γιὰ νὰ ἀποδυναμώσῃ τὸ Ἰσραήλ, χρησιμοποιῶντας τὸν τρελλὸ ἀνθεβραϊσμὸ τοῦ δυτικοῦ κόσμου ποὺ ὡς φοβερὸ μικρόβιο ἐπεξετάθη μέσῳ τῆς δυτικοποίσεως τοῦ Τρίτου Κόσμου σὲ ὅλες τῆς ὑπὸ ἀνάπτυξιν χῶρες ὅπως καὶ στὸ ἑλλαδικὸ κρατίδιο, τελείως ἄσχετο πρὸς τὸν ἑλληνισμό.

Αὐτὴ ἡ συντονισμένη ἐπίθεση γιὰ τὴν διάλυση τῶν ἐθνοκρατῶν τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ Ἰσραήλ, μέσῳ τοῦ ἰσλαμισμοῦ, προσπαθεῖ ὁ νέος agonistes τῆς μετανιξονικῆς ἐποχῆς, ὁ Τράμβιος, νὰ τὴν ἀντιμετωπίσῃ μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Μαρινισμοῦ στὴν Εὐρώπη καὶ τοῦ Πουτινισμοῦ στὴν Εὐρασία.

Ὁ πλανητικὸς ἐμφύλιος μεταξὺ τοῦ σοσιαλδημοκρατικοῦ διεθνισμοῦ ποὺ σήμερα στηρίζεται στὴν Κίνα καὶ τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ-ἑβραϊκοῦ μεσσιανισμοῦ ποὺ στηρίζεται στὴν τραμβικὴ Ἀμερική,  θὰ καταλήξη στὸν πυρηνικὸ Ἀρμαγεδδῶνα τοῦ τελικοῦ κύκλου τῆς Σιδηρᾶς Ἐποχῆς τοῦ Ἡσιόδου, τῆς Κάλης τοῦ Ἰνδουϊσμοῦ καὶ τῆς Λιθίνης Ἐποχῆς τοῦ Παμβομβιστοῦ, μέχρι τὴν ἐπανεκτίναξη τῆς Ἀνθρωπότητος στὴν Χρυσῆ Ἐποχὴ τοῦ ἐξωγήϊνου ἑλληνοκεντρισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 11 Μαΐου 2017

348 – Νῖκος Μπελογιάννης, ἥρως τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ

Ἄγαλμα τοῦ ἥρωος Νίκου Μπελογιάννη στὴν Ἀμαλιάδα

1) Πρώτη συνέντευξη Κιτσίκη στὸ Leaders Web TV τοῦ Star
27 Μαρτίου 2017
https://youtu.be/IKpAA9oXI0c

2) Δεύτερη συνέντευξη Κιτσίκη στὸ Κεντρικὸ Δελτίο Εἰδήσεων τοῦ Star,

31 Μαρτίου 2017

http://www.star.gr/kosmos/364494/apokleistiko-sxedia-eksontwshs-toy-erntogan-epeksergazontoysan-oi-amerikanoi#.WN7Jww1v-tE.facebook


348 – Νῖκος Μπελογιάννης, ἥρως τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ

Ὁ ἑλληνοκεντρισμὸς ἀντανακλᾷ μία πλανητικὴ ἀλήθεια ποὺ ἀσπάζεται σύσσωμη ἡ ἀνθρωπότης: ὅτι ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς εἶναι συμπαντικός. Ἀντιθέτως ὁ ἕλλην ἐθνικόφρων εἶναι τὸ προἱὸν τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου τοῦ ἀθλίου αὐτοῦ δυτικοϊμπεριαλιστικοῦ κατασκευάσματος τοῦ 1821 στὸ ὁποῖο ἀντεστάθη μὲ πεῖσμα ἐπὶ ἑκατὸ χρόνια ἡ φαναριωτικὴ ἑλληνικὴ ἀριστοκρατία, πεπεισμένη ὅτι τὸ πλατωνικὸ σύστημα διακυβερνήσεως τῶν ἀρίστων ἦταν τὸ μόνο ἄξιο γιὰ τὸν συμπαντικὸ ἑλληνισμὸ ἐνῷ ὁ ἀθηναϊσμὸς ἦταν ἕνα κράτος Καραγκιόζη. Διότι ποτὲ ὁ Ἕλλην δὲν ἐχώρεσε σὲ ἐθνοκράτος. Στὶς ἀνεξάρτητες πόλεις τῆς Ἀρχαιότητος ὁ Ἀλέξανδρος προσέθεσε τὴν Αὐτοκρατορία γινόμενος Πέρσης αὐτοκράτωρ, διάδοχος τοῦ Δαρείου καὶ ἐκτότε ὁ Ἕλλην παρέμεινε αὐτοκρατορικὸς ἐπὶ δυόμισυ χιλιετίες μέχρι τὸ 1923  καὶ τὴν πτώση τῆς ῥωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως τῶν Φαναριωτῶν, ποὺ σὲ ὅλον τὸν ΙΘ΄αἰῶνα ἐξελληνίζετο ῥαγδαίως.

Ἀλλὰ ποῦ νὰ καταλάβῃ ὁ ἐθνικόφρων ἕλλην τοῦ κρατιδίου ὁ ὁποῖος ἀπὸ τὸ 1821 εἶχε συνηθίσει ῥαγιᾶς τῶν Εὐρωπαίων καὶ μετεβίβαζε τὶς δουλικὲς ὑπηρεσίες του ὡς γερμανοτσολιᾶς, σὲ βρεταννοτσολιᾶ καὶ σὲ ἀμερικανοτσολιᾶ. Ὁ Μιχαλολιᾶκος τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, ὡς ἐπαναστάτης ἐθνικιστὴς κατεδίκασε τὴν ἐθνικοφροσύνη τοῦ 1944. Στόχος μας εἶναι νὰ τὸν πείσουμε νὰ ἀναβιβάσῃ τὴν ἀγάπη του γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ πατρίδα στὸν αὐτοκρατορικὸ ἑλληνοκεντρισμό.

Ὁ ἐθνικομπολσεβικισμός μας δὲν ἑστιάζεται στὴν ἀνδρεϊκὴ ἀνεντιμότητα ποὺ ἰδιωποιήθηκε τοὺς ἀγῶνες τῶν κομμουνιστῶν παρουσιάζοντας τὸ ΠΑΣΟΚ ὡς συνεχιστῆ τοῦ ΕΑΜ – ΕΛΑΣ! Ὁ ἐθνικομπολσεβικισμὸς γιὰ τὴν πατριωτικὴ ἀδελφοσύνη τῶν Ἑλλήνων δὲν στοχεύει νὰ ἀφαιρέσῃ τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ ΚΚΕ πρὸς χάριν τῆς ἄλλης πλευρᾶς. Στοχεύει σὲ μία συμφωνία τῶν δύο ἐπαναστατικῶν κομμάτων ΚΚΕ καὶ Χρυσῆς Αὐγῆς, ὅσο καὶ αὐτὸ νὰ φαντάζεται οὐτοπικό.

Ὁ ἴδιος ὁ Νικόλαος Πλαστήρας ποὺ ἀπὸ τὴν Νίκαια τῆς Γαλλίας ἔστελνε τὸ 1941 μήνυμα στὴν Ἀθήνα νὰ συνεργασθῇ ἡ κατοχικὴ κυβέρνηση μὲ τοὺς Γερμανοὺς, ἦταν πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος ὅταν ἐξετελέσθη ὁ Μπελογιάννης, παρὰ τὴν παρέμβαση τοῦ στρατηγοῦ ντὲ  Γκώλ ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τοῦ κομμουνιστοῦ ἥρωος. Ὁ τότε ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Σπυρίδων εἶχε δηλώσει: «Ἔχω συγκλονισθῆ ἀπὸ τὸ ἠθικὸ μεγαλεῖο τοῦ Μπελογιάννη. Τὸν θεωρῶ ἀνώτερο καὶ ἀπὸ τῶν πρώτων χριστιανῶν, γιατὶ ὁ Μπελογιάννης δὲν πιστεύει ὅτι ὑπάρχει μέλλουσα ζωή».

Τὸ ἔγκλημα εἶναι τὸ ψωμοτύρι τῆς Ἱστορίας. Συνεπῶς κομμουνιστὲς ἀντάρτες καὶ έθνικόφρονες γερμανοτσολιάδες δὲν κρίνονται ἀπὸ τὸν ἀριθμὸ τῶν ἑκατέρωθεν ἐγκλημάτων τους. Ἐπίσης, ὅπως πάντα, ὅπως σὲ ὅλες τὶς χῶρες, καὶ οἱ δύο μαχώμενες πλευρὲς ἑνὸς ἐμφυλίου πολέμου, ὑποστηρίζονται ὑλικὰ καὶ ἠθικὰ ἀπὸ ἐξωτερικὰ κράτη. Στὸν ἑλληνικὸ ἐμφύλιο οἱ ἐθνικόφρονες τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους ὑπεστηρίζοντο ἀπὸ τὶς ΗΠΑ, οἱ κομμουνιστὲς ἀπὸ τὴν Γιουγκοσλαυΐα καὶ τὴν Ἀλβανία. Τὸ ἑλληνικὸ ἀντιδραστικὸ ξενόδουλο κράτος τῶν Ἀθηνῶν δὲν εἶχε καμμία νομιμότητα γιὰ τοὺς ἐπαναστάτες. Συνεπῶς ὅσο συμμορῖτες ἦσαν οἱ κομμουνιστές, ἀλλο τόσο ἦσαν οἱ ἐθνικόφρονες.

Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ Νίκου Μπελογιάννη, ὁ Νῖκος Μπελογιάννης ὁ Νεώτερος, ἠμπορεῖ νὰ μὴν συμφωνῆ μὲ τὸ ΚΚΕ ὅπως δὲν συνεφώνη καὶ ἡ μητέρα του καὶ σύντροφος τοῦ ἥρωος, ἡ Ἔλλη Παππᾶ, δὲν δύναται νὰ χρησιμοποιηθῇ ὡς ἐπιχείρημα κατὰ τοῦ ΚΚΕ. Ὅσο γιὰ τὸν πρωθυπουργὸ Τσίπρα ποὺ συνεχίζει νὰ τιμᾷ τὴν μνήμην τοῦ Ἥρωος, ὁμολογεῖ ὁ ἴδιος ὅτι ἡ χώρα μας εὑρίσκεται σήμερα ὑπὸ κατοχὴ καὶ δηλώνει, ὡς κατοχικὸς πρωθυπουργός, ἀντάρτης!

Ὁ ἐπαναστατικὸς ὁλοκληρωτισμός, ποὺ μέχρι τὴν πτώση τῆς ΕΣΣΔ, τὸ 1991, εἶχε ἕδρα τὴν κομμουνιστικὴ Ῥωσία, σήμερα ἔχει ἕδρα τὴν φασιστικὴ τραμβικὴ Ἀμερική. Ἡ καθολικὴ ἐπανάσταση συνεχίζεται ἀκάθεκτη καὶ ἡ σκυτάλη ἐπέρασε ἀπὸ τὸν διεθνῆ κομμουνισμὸ στὸ διεθνῆ φασισμό. Τὸ ἀστικὸ κατεστημένο ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ τὰ κόμματα τῆς ἀστικῆς ἀντιπροσωπευτικῆς δημοκρατίας-δικτατορίας μέσῳ ἐκλογῶν, ἀπὸ τὴν ἄκρα ἄριστερὰ στὴν ἄκρα δεξιά, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν λαοκρατία (λαϊκισμό) τῆς ἀμέσου δημοκρατίας μέσῳ δημοψηφισμάτων τῶν ὁλοκληρωτικῶν (μὴ δικτατορικῶν) καθεστώτων.

Στὴν Ἑλλάδα τὰ παραπάνω εἶναι ψιλὰ γράμματα. Ὁ ἀποχαυνωμένος λαὸς ἀπὸς τοὺς περισπούδαστους οἰκονομολόγους ἀναμασᾷ λέξεις ποὺ δὲν καταλαβαίνει, ὅπως ἀξιολόγηση, πεινῶντας ἀλλὰ οἰκονομολογῶντας, παραλυμένος ἀπὸ τὸν προπαγανδιστικὸ βόθρο τῶν ΜΜΕ.

Ὅπως καὶ στὴν Κούβα τοῦ Κάστρο, ἐχρειάσθη χρόνος γιὰ νὰ δεχθῇ τὸ κομμουνιστικὸ κόμμα τῆς Κούβας νὰ συνεργασθῇ μὲ τὸν ἐθνικιστὴ Κάστρο σὲ ἕναν κοινὸ ἀγῶνα κατὰ τοῦ δυτικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ, ἔτσι καὶ στὴν Ἑλλάδα θὰ χρειασθῇ χρόνος γιὰ νὰ δεχθοῦν νὰ συνεργασθοῦν ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ μὲ τὸ ΚΚΕ γιὰ τὴν ἐγκαθίδρυση μίας ὁλοκληρωτικῆς Ἑλλάδος.

Ἐν τῷ μεταξὺ ἀπεφάσισα νὰ διακόψω τὴν συνεργασία μου μὲ τὴν καθημερινὴ ἐφημερίδα «Ἐλεύθερη Ὥρα» ποὺ ἐπὶ 5 χρόνια, ἀπὸ τὸ 2012 μέχρι σήμερα, ἄρθρα μου  ἀνεδημοσιεύοντο σὲ αὐτήν. Αὐτὸ τὸ ἔκαμα -καὶ δὲν τὸ μετανοῶ- ἐπειδὴ ἤμουν πεσπεισμένος ὅτι μὲ τὴν τακτικὴ παρουσία τῶν ἄρθρων μου ἐπηρέαζα κάπως τὸ ἀκροδεξιό του κοινὸ ποὺ συνέχιζε καὶ συνεχίζει νὰ προβάλῃ ἀκροδεξιὲς κορῶνες ὅπως ἀντισιωνισμός, ἀντιμασονισμός, ἀντισημιτισμός, ἀντιτουρκισμός, ἀντιαλβανισμός, ἀντιαναρχισμός, ἀντικομμουνισμός, Μελιγαλᾶδες καὶ συμμοριτοπολέμους καὶ ἄλλα φαιδρά «ἀντί». Ὅσο καὶ νὰ θελήσῃ ἡ «Ἐλεύθερη Ὥρα» νὰ ἀναβαπτισθῇ σήμερα στὸν πουτινισμό, τὸν μαρινισμὸ καὶ τὸν τραμβισμό, ὁ ἐπαναστατικὸς ἐθνικομπολσεβικισμὸς ποὺ θριαμβεύει στὴν Ῥωσία καὶ τὴν Ἀμερική, θὰ ἀγνοήσῃ αὐτὴν τὴν  ἐφημερίδα τοῦ παρελθόντος μέχρι ποὺ νὰ παύσῃ νὰ κυκλοφορῇ. Ἄλλωστε, δὲν θὰ εἶναι ἡ μόνη.

Δημήτρης Κιτσίκης                                               27 Μαρτίου 2017

                                                                                                            

310 - Ὁ μῦθος τοῦ Μυστρᾶ

Ὁ Δημήτρης Κιτσίκης

καὶ ἡ Φρατρία τῶν Ἑλλήνων

τοῦ Πλήθωνος.

Ἡ διαχρονικότης τοῦ 

συμπαντικοῦ

Ἑλληνισμοῦ

«Ἐσμὲν Ἕλληνες τὸ γένος, ὥς ἡ τε φωνὴ καὶ ἡ πάτριος παιδεία μαρτυρεῖ»







310 - Ὁ μῦθος τοῦ Μυστρᾶ

Ὁ μῦθος εἶναι ὁ μεγενθυντικὸς φακὸς τῆς πραγματικότητος. Εἶναι ὑπερρεαλισμὸς στὴν Ἱστορία ποὺ ἐπιτρέπει, πέραν τῆς καθημερινότητος, νὰ διεισδύσῃ κανεὶς στὴν βαθύτερη ἔννοια τῶν πραγμάτων ποὺ ὁ ῥεαλισμὸς εὐνουχίζει μὲ τὴν ratio.

Ὅταν ἡ καθημερινότητα ὑποβιβάζει τὸν θαυμαστὸ κόσμο τοῦ Θεοῦ στὸ ἐπίπεδο τῆς ἀνθρωπίνης ἀνάγκης, ἡ μετριότητα δεσπόζει καὶ δὲν ξεπερνᾷ τὸ ἐμπόριο καὶ τὶς τέχνες. Καὶ τότε ἡ ζωὴ περνᾷ ἀπαρατήρητη. Ἡ θαυματουργὴ πεταλοῦδα πτερουγίζει ἐνώπιόν μας ἁπλῶς ὡς κοινὸ φαινόμενο χωρὶς ἐμεῖς νὰ ἀντιληφθοῦμε τὸ μήνυμά της.

Καὶ τί λέγει ἡ σημερινὴ καθημερινότης; Ὅτι ὁ Μυστρᾶς κείτεται νεκρὸς μέσα στὰ ἐρείπια ὡς ἄδεια καστροπολιτεία, ένῷ στοὺς πρόποδές του ὑπάρχει ὁ Νέος Μυστρᾶς, ὡς χωριὸ 485 κατοίκων κατὰ τὴν ἀπογραφὴ τοῦ 2001 καὶ ὡς ῥουμπίνι στὸ σκουριασμένο στέμμα του, τὰ Πικουλιάνικα μὲ 75 κατοίκους, τὸ πάλαι ποτὲ θέρετρο τῶν δεσποτῶν τοῦ Βυζαντινοῦ Μυστρᾶ, τῶν Ἑβραίων ἐμπόρων καὶ ἀργότερα τῶν προυχόντων τῆς Ὀθωμανίας, μὲ τὸ καμμένο κυπαρίσσι τοῦ Μυστρᾶ καὶ τὸ παραπλεύρως ἐρειπωμένο τζαμί.

Αὐτὴν  τὴν  σεμνὴ πραγματικότητα συνήντησα τὸ 1973, κάποιαν ἡμέρα ὡς περιπατητής στὰ μυστριώτικα χωράφια, καὶ αἴφνης ὡς κεραυνὸς ὁ μῦθος ἐξετυλίχθη ἐνώπιον μου, Μυστρᾶς καὶ Πικουλιάνικα στὸν ἄχρονο οὐρανό. Ναὶ ἐδῶ ηὑρίσκετο ἡ καρδιά τοῦ Γένους. Ἔπρεπε ἐδῶ νὰ ῥιζώσω, δίπλα στὸν φιλόσοφο Πλήθωνα τοῦ Μυστρᾶ, ὡς μυστικὸ μέλος τῆς φρατρίας του τῶν Ἑλλήνων, αὐτὸς ποὺ εἶχε ἱδρύσει ἀπὸ μόνος του, ἐκ τοῦ μηδενός, τὸν πολιτισμὸ τῆς Δύσεως.

Αὐτὸς ὁ σημερινὸς μηδαμινὸς χῶρος εἶχε ἱδρύσει Ἀνατολὴ καὶ Δύση, πέραν τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ πέραν τῆς Ῥώμης, ἀπὸ τοὺς Βιλλεαρδουίνους, τοὺς Παλαιολόγους μέχρι καὶ τοὺς Βενιζέλους-Κρεββατάδες. Ἐτρέφετο ἀπὸ τὴν γῆ τῶν Σπαρτιατῶν, ἐρχόμενος ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἐπιστρέφοντας σὲ αὐτοὺς τὸ 1830 ὅταν ἐπανιδρύθη ἡ Σπάρτη μὲ τὸν πληθυσμὸ τῶν Μυστριωτῶν. Ἔτσι ἕνα δίστιχο τῆς  ἐποχῆς ξεχώριζε τὸν Μυστρᾶ ἀπὸ τὰ διπλανὰ χωριά, μὲ τὸ αἷμα του τὸ ἑλληνικό, τὸ ἑβραϊκό, τὸ φράγκικο, τὸ ῥωμέϊκο καὶ τὸ τουρκικό, ὡς αἱμοδότρια τῆς νεκραναστημένης ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς Σπάρτης, λέγοντας: «Παρόρι μὲ τὰ κρύα νερὰ κι’Ἅι Γιάννη μὲ τὰ ἄνθη - Κι’ἐσὺ καημένε μου Μυστρᾶ ποὺ σ’ἔφαγε ἡ Σπάρτη».

Καὶ τότε, ὡς ἀστραπή, συνειδητοποίησα ὅτι τὸ κέντρο τῆς γῆς καὶ τοῦ ἐξωγηΐνου σύμπαντος εἶχαν μετατεθῆ ἀπὸ τὸν Ὄλυμπο καὶ τοὺς Δελφούς, στὸν Μυστρᾶ καὶ ὅτι ὁ Θεὸς ἠθέλησε σὲ ἐμένα, ἐκείνη τὴν ἡμέρα τοῦ 1973, σὲ ἕνα ἀνώνυμο χωράφι τοῦ Μυστρᾶ, νὰ μοῦ ἀποκαλύψῃ τὴν συμπαντικότητα τοῦ ἑλληνισμοῦ, σὲ ἐμένα τὸν Πανέλληνα μὲ τὶς πολλαπλὲς ὑπηκοότητες καὶ γλῶσσες, μὲ τρία διαβατήρια καὶ προέλευση τὴν Λέσβο, τὴν Κρήτη, τὴν Αἴγυπτο, τὴν Ἰταλία, τὴν Γαλλία, μὲ πνευματικὲς ῥίζες στὴν Βόρειο Ἀμερική, τὴν Τουρκία, τὸ Ἰράν, τὴν Ἰνδία, τὴν Ῥωσία καὶ τὴν Κίνα.

Καὶ ἔτσι τὴν ἑπομένη χρονιά, τὸ 1974, ἐπιστρέφοντας στὴν καθηγητική μου ἕδρα τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Ὀττάβας, συνήντησα  τυχαία τὴν Ἀδαμαντία (μὲ κλειστὰ μάτια ὁδηγούμενος κατὰ παπὰ Γιώργη Μεταλληνό, ἀπὸ τὸν Θεό) κόρη ἀγρότου τοῦ Μυστρᾶ-Πικουλιανίκων καὶ μέσα σὲ τρεῖς μῆνες τὴν ένυμφεύθην  καὶ ἀμέσως τῆς ἔκτισα ἀρχοντικὸ στὰ Πικουλιάνικα μὲ τὸ ὄνομα Πλήθων καὶ μὲ τὰ γραπτά μου, ἀπὸ τὸν Καναδᾶ στὴν Κίνα, πολὺ πέραν τῶν πυγμαίων τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου, ἐξήπλωσα τὸν συμπαντικὸ μῦθο τοῦ Μυστρᾶ.

Ἔκτοτε, πολλοί, χωρὶς νὰ μὲ γνωρίζουν προσωπικά, οὔτε τὴν παραπάνω ἱστορία,  συνεσπειρώθησαν μὲ θέλημα Θεοῦ γύρω ἀπὸ τὸν οὐράνιο αὐτὸν μῦθο καὶ οἱ Πανέλληνες τοῦ Μυστρᾶ ἐπολλαπλασιάσθησαν μέχρι τοῦ σημείου νὰ φθάση καὶ στὰ αὐτιὰ τοῦ Ῥώσου προέδρου Πούτιν, τὸν ὁποῖο καὶ ἐκαλέσαμε ἐπισήμως γιὰ νὰ στεφθῇ αὐτοκράτωρ στὸν Ἅγιο Δημήτριο τῆς νεκρῆς καστροπολιτείας.

Σήμερα, πολλαπλὲς φρατρίες συναγωνίζονται γιὰ τὸ  ποῖος ἀντιπροσωπεύει αὐθεντικὰ τοὺς Πανέλληνες τοῦ Μυστρᾶ, χωρὶς κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς νὰ ἔχῃ ὑπερβῇ πνευματικὰ τὰ σύνορα τοῦ κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν. Ἀλλὰ Πανέλλην σημαίνει νὰ εἶσαι παντοῦ ἐπὶ τοῦ πλανήτου, στὴν Γαλλία ὅπως καὶ στὴν Κίνα, ἑλληνοκεντρικὸς καὶ ὄχι ἐθνικιστής, ὄχι βεβαίως ἀπάτρις ἀλλὰ συμπαντικὸς Ἕλλην.

Παρὰ ταῦτα ἡ μόδα τοῦ πανελληνισμοῦ τοῦ Μυστρᾶ ἀποδεικνύει ὅτι ἡ πανελλαδικὴ ἰδέα ἔχει κάνει σημαντικὴ πρόοδο καὶ ὅτι οἱ πρὸ πενηντακονταετίας ῥήσεις μου ὅτι «ὁ ΚΑ΄αἰὼν θὰ εἶναι ἑλληνικὸς ἤ δὲν θὰ ὑπάρξῃ» καὶ ὅτι «ἡ Γῆ πρέπει νὰ μετονομασθῇ πλανήτης Ἑλλάς», θὰ πραγματοποιηθοῦν καὶ ὄχι ὁ Ἀρμαγεδδών, διότι ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸ σύμπαν ἑλληνικὸ γιὰ τὴν αἰωνιότητα. Αὐτὸ εἶναι τὸ βαθύτερο νόημα τοῦ μύθου τοῦ Μυστρᾶ. Ὁ ἐθνικοσοσιαλιστὴ Ἀλφρέδος Ῥόζενμπεργκ εἶχε τιτλοφορήσει τὸ περίφημο βιβλίο του, «Ὁ μῦθος τοῦ Κ΄ αἰῶνος», ὡς μῦθο τοῦ αἵματος. Σήμερα, «Ὁ μῦθος τοῦ ΚΑ΄ αἰῶνος» εἶναι ὁ μῦθος τοῦ Μυστρᾶ.

Δημήτρης  Κιτσίκης                                                       7 Αὐγούστου 2016