631 - Ὁ γάμος Μακρὸν μὲ Μαρὶν Λὲ Πὲν ὑπὸ τὶς εὐλογίες τοῦ ντὲ Γκώλ

Ἀπὸ τὸν Νίξον-ντὲ Γκώλ στὸν Τράμβιο-Μακρόν

631 - Ὁ γάμος Μακρὸν μὲ Μαρὶν Λὲ Πὲν ὑπὸ τὶς εὐλογίες τοῦ ντὲ Γκώλ

Ἡ Γαλλία ποτὲ  δὲν πεθαίνει. Ὅσο ὑπάρξῃ Γαλλία στὴν Δυτικὴ Εὐρώπη θὰ ὑπάρξῃ πολιτισμός. Θὰ ὑπάρξῃ Γαλλικὴ Ἐπανάστασις, Ῥοβεσπιέρρος, Ζάν-Ζὰκ Ῥουσσῶ, φασισμός.

Ἡ ἰδεολογικὴ ἐξέλιξι τοῦ Μακρὸν πρὸς τὸν γκωλλικὸ φασισμὸ εἶναι ἐνυπωσιακὴ καὶ ἐδέχθη προσφάτως τὴν στήριξι τῆς Μαρὶν Λε Πέν. Θὰ χρειασθῇ ὁ σημερινὸς ἡγέτης τοῦ φασισμοῦ στὴν Δύσι, ὁ ἀξεπέραστος πρόεδρος τῶν ΗΠΑ, Δονᾶλδος Τράμβιος, νὰ ἀναθεωρήσῃ τὴν προτεραία ἐχθρική του στάσι πρὸς τὸν γάλλο πρόεδρο καὶ νὰ συμβιβασθῇ μὲ αὐτόν. Διότι τὸ σύνθημα «Make America Great again» ἔγινε μεταδοτικό. καὶ ἐπανέφερε στὴν Γαλλία τὸ γκωλλικὸ σύνθημα «La France au 1er rang!», ὄχι μέσῳ οἰκονομίας ὅπως στὴν Γερμανία τῆς Μέρκελ, διότι οἱ οἰκονομολόγοι,ἀπαραίτητοι ὑπηρέτες, δὲν ἀνύψωσαν ποτὲ τὰ ἔθνη, ἀλλὰ μέσῳ τῆς ίδεολογίας τοῦ γκωλλικοῦ φασισμοῦ. (L'intendance suivra,ἡ οἰκονομία θὰ ἀκολουθήσῃ, ἔλεγε ὁ ντὲ Γκώλ καὶ «always on tap and never on top» γιὰ τοὺς οίκονομολόγους λέγει ὁ Τράμβιος) 

Δημήτρης Κιτσίκης                       22 Σεπτεμβρίου 2020

Βλέπε τὸν παρακάτω σύνδεσμο: 

https://hellasjournal.com/2020/09/o-makron-dichni-tis-igetikes-tou-ikanotites-stin-evropi-omili-pleon-gia-kiriarchia-ke-prostasia/

Ο Μακρόν δείχνει τις ηγετικές του ικανότητες στην Ευρώπη: Ομιλεί πλέον για κυριαρχία και προστασία

Του MARC BASSETS (*)

Ηταν ο φιλελεύθερος πρόεδρος, που θα άνοιγε οριστικά τη Γαλλία στην παγκοσμιοποίηση, που θα έδινε τέλος στην αδράνεια μιας από τις πιο παρεμβατικές χώρες της Δύσης, που θα σάρωνε την πολιτική τάξη η οποία είναι υπεύθυνη γι’ αυτή την αδράνεια, που θα μετασχημάτιζε ένα κοινωνικό μοντέλο που για άλλους είναι θησαυρός και για άλλους φρένο.

Ο Εμανουέλ Μακρόν ανέλαβε την προεδρία πριν από τριάμιση χρόνια με μια πρόθεση ρήξης. Τα χρόνια του στην εξουσία και, κυρίως, η covid-19 – η υγειονομική και οικονομική κρίση, από κοινού με το αίσθημα ανασφάλειας πολλών πολιτών – τα άλλαξαν όλα.

Στο τελευταίο στάδιο της θητείας του, που ολοκληρώνεται το 2022, ο Μακρόν υιοθετεί στοιχεία της λαϊκιστικής ρητορικής. Μιλά για κυριαρχία και προστασία. Εχει υιοθετήσει ακόμη και το σύνθημα των οπαδών του Brexit το 2016: να ανακτήσουμε τον έλεγχο.

• «Κάτι συμβαίνει στις κοινωνίες μας, και είναι μια αίσθηση απώλειας του ελέγχου, ενώ την ίδια στιγμή χάνουμε και το νόημα. Και σκέφτομαι τους συμπολίτες μας που χρειάζονται βοήθεια για να ανακτήσουν αυτόν τον έλεγχο», είπε στα τέλη Αυγούστου σε μερικούς δημοσιογράφους σε ένα εστιατόριο του Παρισιού.

«Το ζήσαμε με την πανδημία: είμαστε ευάλωτοι απέναντι σε έναν ιό, αλά και απέναντι στην πορεία αυτής της παγκοσμιοποίησης. Αυτό που ζητώ λοιπόν από την κυβέρνηση είναι να εργαστεί για να ανακτήσουμε όλοι μαζί την κυριαρχία επί της ατομικής και συλλογικής μας μοίρας.»

Ο Μακρόν δεν έχει βέβαια μετατραπεί σε έναν brexiter της Γαλλίας ούτε έχει υιοθετήσει τις ιδέες της άκρας Αριστεράς και της άκρας Δεξιάς.

• Ο γάλλος πρόεδρος εξακολουθεί να έχει την Ευρώπη στο κέντρο των προτεραιοτήτων του: η συμφωνία για το σχέδιο ανάκαμψης της ΕΕ είναι κάτι που πριν από μερικά χρόνια θα φαινόταν αδιανόητο. Και δεν έχει εγκαταλείψει τις μεταρρυθμίσεις που προώθησε στην αρχή της θητείας του.
• Χρησιμοποιεί όμως πλέον λέξεις και ιδέες – όπως το κλείσιμο των συνόρων ή η μαζική χρέωση – που ως τώρα χρησιμοποιούσαν μόνο οι λαϊκιστές της Δεξιάς και της Αριστεράς.

«Το 2017, ο μακρονισμός αφορούσε την προσαρμογή στην παγκοσμιοποίηση», εξηγεί ο Λικ Ρουμπάν, αναλυτής στη Sciences Po και συγγραφέας του Παραδόξου του Μακρονισμού. «Ηταν μια μορφή πραγματισμού που συνίστατο στην υπέρβαση της διάκρισης μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς και εξηγούσε ότι ο κόσμος εξελίσσεται και η Γαλλία πρέπει να εξελιχθεί κι αυτή».

Η πανδημία όμως έδωσε τέλος στην άποψη που επικρατούσε εδώ και δεκαετίες ότι οι δυνάμεις της αγοράς ορίζουν τη μοίρα της ανθρωπότητας. «Η ματιά προς τον κόσμο εξελίσσεται, με την επιστροφή του κράτους και των συνόρων, και επικρατεί η ιδέα ότι οι δημοκρατίες λειτουργούν μόνο αν οι κυβερνήσεις έχουν περιθώρια δράσης», λέει ο Ρουμπάν.

Η ετήσια έρευνα της IPSOS για τις «γαλλικές διαχωριστικές γραμμές», που δόθηκε στη δημοσιότητα την περασμένη εβδομάδα, δείχνει ένα τριπλό αίτημα προστασίας.

• Πρώτον, απέναντι στον κόσμο: το 60% των Γάλλων πιστεύει ότι η παγκοσμιοποίηση είναι μια απειλή για τη Γαλλία, και το ποσοστό αυτό είναι κατά 12 μονάδες μεγαλύτερο από την εποχή που ανέλαβε ο Μακρόν την εξουσία.
• Δεύτερον, απέναντι στην οικονομική θύελλα: το 55% θέλει να ενισχυθεί ο ρόλος του κράτους πριν αυξηθεί το περιθώριο δράσης των επιχειρήσεων.
• Τρίτον, προστασία απέναντι στην εγκληματικότητα: το 55% των Γάλλων θέλει την επιστροφή της ποινής του θανάτου.

Πέρα από τη στατιστική πραγματικότητα (παρά τους δείκτες, η βία μειώνεται), αυτό που ανησυχεί τον Μακρόν είναι πώς βιώνουν αυτή την πραγματικότητα οι Γάλλοι.

Με το βλέμμα στο 2022, δεν θέλει να παραχωρήσει ούτε ένα χιλιοστό στους πολιτικούς του αντιπάλους. Ούτε στην Αριστερά (εκτός από προστατευτισμό και κοινωνική προστασία, μιλά πλέον και για οικολογία) ούτε στη Δεξιά (ο νόμος και η τάξη βρίσκονται στο επίκεντρο του προγράμματός του).

(*) Ο Μαρκ Μπάσετς είναι ανταποκριτής της El Pais στο Παρίσι

355 – Τὸ κράτος τοῦ Ἰσραὴλ κινδυνεύει

Ὁ ἀιγύπτιος Μωϋσῆς μεθερμηνευόμενος, ὡς ἐξωγήϊνος, προσγειώνεται στὸν Ὄλυμπο-Σινᾶ,φέροντας στὸν δεξῆ βραχίονα τὶς έντολὲς τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ στὸν ἀριστερὸ τὶς ἐντολὲς τοῦ ἑβραϊσμοῦ

355 – Τὸ κράτος τοῦ Ἰσραὴλ κινδυνεύει

Ἔφθασε ἡ στιγμή, μετὰ τὴν πτώση τῆς ΕΣΣΔ, τὸ 1991, τῆς ἀνακατατάξεως τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, καὶ συγκεκριμένα τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς Μέσῃς Ἀνατολῆς. Ἀκόμη καὶ τὸ ἀπόρθητο φρούριο τοῦ Ἰσραὴλ κινδυνεύει νὰ ἁλωθῆ.

Τὸ Ἰσραήλ, ἀπὸ τὴν συγκρότησή του τὸ 1948, ἄν καὶ ἐπαναστατικὸ καὶ σοσιαλιστικό, πολὺ γρήγορα ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τὴν ΕΣΣΔ, τὴν πατρίδα τοῦ σοσιαλισμοῦ, περνῶντας στὸ στρατόπεδο τοῦ ἀμερικανικοῦ καπιταλιστικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ, πιεζόμενο ἀπὸ τὸ παγκόσμιο ἑβραϊκὸ κεφάλαιο τῶν τραπεζῶν, ἀπομακρυνόμενος ἀπὸ τὶς ὑπέροχες μάχες τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑβραϊκῆς ἰντελλιγκέντσιας ὑπὲρ τῶν δικαιωμάτων τῶν λαϊκῶν στρωμάτων καὶ ἰδιαίτερα στὸν πρῶτο παγκόσμιο πόλεμο, στὴν μπολσεβικικὴ ἐπανάσταση καὶ στὸν Μεσοπόλεμο.

Ἀκολουθῶντας τὴν πορεία τοῦ εὐρωπαϊκοῦ ἐθνικισμοῦ συγκροτήσεως ἐθνοκρατῶν, οἰκοδόμησε μὲ τὴν σειρά του τὸν ἑβραϊκὸ ἐθνικισμό, ἀπὸ τὸ 1896 καὶ μετά, ποὺ ὠνόμασε σιωνισμὸ μὲ στόχο τὴν ἵδρυση τοῦ ἐθνοκράτους τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τὴν ἐπέκταση του σὲ Ἐρὲτζ Ἰσραήλ, σὲ μεγάλο Ἰσραήλ, καθ’ὁμοίωσιν τῆς μεγάλης Γερμανίας, τῆς μεγάλης Ῥωσίας, τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος, τῆς Μεγάλης Βουλγαρίας καὶ ὅλων τῶν ὑπὸ ἵδρυσιν ἐθνοκρατῶν τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς.

Ὅλα τὰ ἐθνοκράτη ἀγκάλιασαν ἕναν ἰδικό τους ἐπεκτατικὸ σιωνισμό, δηλαδὴ τὴν θεωρία ἐπεκτάσεως τοῦ ἐθνοκράτους σὲ ὅσο γίνεται πιὸ διευρυμένα ἐθνικὰ ἐδάφη, σπρώχνοντας ὅλο καὶ πιὸ πέρα τὰ ἐθνικά τους σύνορα.

Αὐτὸς ὁ σιωνισμὸς ὅλων τῶν ἐθνοκρατῶν τῆς γῆς συνήντησε τὴν ἀντίδραση καὶ τὴν ἀντίθεση τεσσάρων παραγόντων: τοῦ προλεταριακοῦ διεθνισμοῦ, τοῦ διεθνισμοῦ τῶν τραπεζῶν, τοῦ βυζαντινωθωμανικοῦ αὐτοκτρατορισμοῦ τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς καὶ τοῦ μεσσιανισμοῦ τοῦ ὀρθοδόξου ἑβραϊσμοῦ καὶ τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ.

Γιὰ τὰ τέσσερα αὐτὰ ἰδεολογικὰ κινήματα τὰ σύνορα τῶν ἐθνοκρατῶν καταντοῦσαν μὲ τὸν καιρὸ ἕνας στενὸς κορσὲς ποὺ ἔπρεπε νὰ σπάσουν γιὰ νὰ πραγματοποιηθοῦν τὰ ὄνειρα τοῦ πλανητισμοῦ.

Ὁ προλεταριακὸς διεθνισμὸς προσήγγισε τὸν καπιταλιστικὸ διεθνισμὸ μετατρεπόμενος σὲ σοσιαλδημοκρατία, σὲ σημεῖο νὰ γίνῃ τὸ πλέον ἀποτελεσματικὸ στήριγμα τοῦ διεθνισμοῦ τῶν τραπεζῶν.

Ὁ ἑλληνοκεντρισμὸς προσήγγισε μὲ τὴν σειρά του τὸν ἑβραϊκὸ μεσσιανισμὸ στὴν κοινή τους πεποίθηση ὅτι ἡ εἱμαρμένη ἐδιάλεξε τὸν ἑλληνισμὸ ὅπως καὶ τὸν ἑβραϊσμό, γιὰ νὰ σώσῃ τὸν πλανήτη, μέ βάση τὴν ῥήση «ὁ ΚΑ’αἰὼν θὰ εἶναι ἑλληνικὸς ἤ δὲν θὰ ὑπάρξη» καὶ τὴν ἀντίστοιχη ῥήση «ὁ ΚΑ΄αἰὼν θὰ εἶναι ἑβραϊκὸς ἤ δὲν θὰ ὑπάρξῃ», πόσῳ μᾶλλον ποὺ ἑλληνισμὸς καὶ ἑβραϊσμός, στὴν ὀρθόδοξή του μορφὴ ἔχει κοινὴ θρησκευτικὴ βάση, τὸν ἑβραιοχριστιανισμὸ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου.

Ὅταν ὁ πρόεδρος Νίξον, ὡς Ἕλλην agonistes (βλέπε τὴν ἀμερικανική του βιογραφία ποὺ φέρει τὸν τίτλο Nixon Agonistes) ἐφαγώθη μὲ ὅπλο τὸ σκάνδαλο τοῦ Watergate, ἀπὸ τὴν Διεθνῆ τῶν Τραπεζῶν μὲ τὴν κατηγορία τοῦ ἀντισημιτισμοῦ, ἡ ἐλπὶς τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ ἐφάνη νὰ ἡττᾶται γιὰ πάντα. Ἰδού, ὅμως ποὺ ἐνεφανίσθη ἕνας δεύτερος Νίξον, πιὸ μαχητικὸς καὶ ἀπὸ τὸν πρῶτο, πιὸ agonistes, ὁ Δονᾶλδος Τράμβιος, ποὺ παρὰ τὴν λυσσώδη ἀντίδραση τῆς Διεθνοῦς τῶν Τραπεζῶν, στηριζόμενος στὴν ἑλληνωεβραϊκὴ ῥιζοσπαστικὴ ὀρθοδοξία, ἀντιστέκεται μὲ φανατισμὸ κατὰ τῆς ἐφόδου ἑνὸς νέο κατασκευασμένου Watergate.

Ἡ Διεθνῆς τῶν Τραπεζῶν, στηριζομένη στὴν Διεθνῆ τῆς σοσιαλδημοκρατίας τῶν Ὀμπάμα, Μακρὸν καὶ Τσίπρα, χρησιμοποιεῖ τὸν ἀνθεβραϊκὸ ἰσλαμισμὸ τοῦ ὁποίου σήμερα ἡγεῖται ὁ πρόεδρος τῆς Τουρκίας Ἔρντογαν, γιὰ νὰ ἀποδυναμώσῃ τὸ Ἰσραήλ, χρησιμοποιῶντας τὸν τρελλὸ ἀνθεβραϊσμὸ τοῦ δυτικοῦ κόσμου ποὺ ὡς φοβερὸ μικρόβιο ἐπεξετάθη μέσῳ τῆς δυτικοποίσεως τοῦ Τρίτου Κόσμου σὲ ὅλες τῆς ὑπὸ ἀνάπτυξιν χῶρες ὅπως καὶ στὸ ἑλλαδικὸ κρατίδιο, τελείως ἄσχετο πρὸς τὸν ἑλληνισμό.

Αὐτὴ ἡ συντονισμένη ἐπίθεση γιὰ τὴν διάλυση τῶν ἐθνοκρατῶν τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ Ἰσραήλ, μέσῳ τοῦ ἰσλαμισμοῦ, προσπαθεῖ ὁ νέος agonistes τῆς μετανιξονικῆς ἐποχῆς, ὁ Τράμβιος, νὰ τὴν ἀντιμετωπίσῃ μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Μαρινισμοῦ στὴν Εὐρώπη καὶ τοῦ Πουτινισμοῦ στὴν Εὐρασία.

Ὁ πλανητικὸς ἐμφύλιος μεταξὺ τοῦ σοσιαλδημοκρατικοῦ διεθνισμοῦ ποὺ σήμερα στηρίζεται στὴν Κίνα καὶ τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ-ἑβραϊκοῦ μεσσιανισμοῦ ποὺ στηρίζεται στὴν τραμβικὴ Ἀμερική,  θὰ καταλήξη στὸν πυρηνικὸ Ἀρμαγεδδῶνα τοῦ τελικοῦ κύκλου τῆς Σιδηρᾶς Ἐποχῆς τοῦ Ἡσιόδου, τῆς Κάλης τοῦ Ἰνδουϊσμοῦ καὶ τῆς Λιθίνης Ἐποχῆς τοῦ Παμβομβιστοῦ, μέχρι τὴν ἐπανεκτίναξη τῆς Ἀνθρωπότητος στὴν Χρυσῆ Ἐποχὴ τοῦ ἐξωγήϊνου ἑλληνοκεντρισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 11 Μαΐου 2017