750 –Τὸ ἑλληνικὸ δίλημμα τῆς τρίτης ἑκατονταετίας

 

Ἡ πόλις εἶναι βόθρος

750 –Τὸ ἑλληνικὸ δίλημμα τῆς τρίτης ἑκατονταετίας

1821-1921: πρώτη ἑκατονταετία. Οἱ Μεγάλες Δυνάμεις φουσκώνουν τὸν ἑλληνικὸ βάτραχο σὲ διαστάσεις βουβαλιοῦ γιὰ νὰ τὸν χρησιμοποιήσουν στὴν κατεδάφισι τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας.

1921-2021: δεύτερη ἑκατονταετία. Οἱ Μεγάλες Δυνάμεις ξεφουσκώνουν τὸ ἑλληνικὸ βουβάλι καὶ τὸ ἐπαναφέρουν μὲ τὴν ὑπογεννιτικότητα στὶς διαστάσεις βατράχου ἐνῷ παραλλήλως ἰσχυροποιοῦν τὴν κεμαλικὴ Τουρκία, μετατρέποντάς την σὲ ἰσλαμικὴ Περιφερειακὴ Δύναμι ἐπαναφορᾶς τοῦ ὀθωμανικοῦ χαλιφάτου ἐλέγχου τῶν μουσουλμάνων τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς. Παραλλήλως ὑπερεξοπλίζουν μὲ δυτικὰ ὅπλα τὸν ἑλληνικὸ βάτραχο χρησιμοποιῶντας τον ὡς μέσον πιέσεως γιὰ νὰ κρατήσουν τὴν Τουρκία ἐντὸς τῆς δυτικῆς συμμαχίας.

2021-2121: τρίτη ἑκατονταετία. Ὁλοκληρωτικὴ ἐπανάστασις ῥουσσωϊκοῦ τύπου βασισμένη στὸ τρίπτυχο Πατρίς-Οἰκογένεια-Θρησκεία, ἐπαναφορᾶς στὴν ἀγροτικὴ ζωή, μὲ πολλαπλασιασμὸ γεννήσεων καὶ στρατευμένη νεολαία. Ὁ ἑλληνισμὸς θὰ ἐπανέλθῃ στὸν φυσικό του χῶρο τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς, ἀπορροφῶντας τὸν τουρκισμὸ στὴν ἀγκαλιά του καὶ ἐξελλενίζοντας καὶ πάλι τὴν Οἰκουμένη.

Δημήτρης Κιτσίκης           15 Ἰουνίου 2021

749 - Ὑπογεννητικότης

 

749 - Ὑπογεννητικότης

Ἁπλὴ παρατήρησις: Ὅσο πιὸ παραδοσιακὴ εἶναι μία κοινωνία τόσο περισσότερα παιδιὰ γεννᾷ. Τὶ σημαίνει αὐτό;

Τὴν καθοριστικὴ ἀπάντησι τὴν δίδει καὶ πάλι ὁ προφήτης τῶν νέων καιρῶν, ὁ Ζάν-Ζὰκ Ῥουσσῷ: Ἡ πόλις εἶναι ἕνας βόθρος. Ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι δομημένος ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ ζῇ στὴν πόλι ἀλλὰ στὴν φύσι, στὸ χωριό.

Ὁ ἀγρότη βασικὰ δὲν χρειάζεται χρήματα. ΟΛΗ ἡ οἰκογένεια δουλεύει τὴν γῆ, ἄνδρας, γυναῖκα παιδιά καὶ ὅσο πολλὰ παιδιὰ ἔχῃ τόσα περισσότερα χέρια ἔχει. Αὐτὸ δὲν ἐμποδίζει μία μειονότης τεχνικῶν καὶ ἐπιχειρηματιῶν ποὺ ζῇ στὴν πόλι νὰ βασίζεται στὴν ἐπιχειρηματικὴ δραστηριότητα γιὰ νὰ προωθήσῃ τὰ θετικὰ τῆς συγχρόνου τεχνολογίαςς.

Ἡ καπιταλιστικὴ κοινωνία θέτει τὸ δίλημμα τῆς ἐπιβιώσεως στὴν πόλι ὑποχρεώνοντας τὴν γυναῖκα νὰ ἐργάζεται μὲ μισθὸ γιὰ νὰ προσθέσῃ χρήματα στὴν οἰκογένεια τῆς ὁποίας ὁ σύζυγος εἶναι μισθωτὸς ἤ ἄνεργος. Ὅμως ἄνεργος εἶναι μία ἔννοια ἄγνωστη γιὰ τὸν ἀγρότη. Συνεπῶς ἡ λύσις τῆς ὑπογεννητικότητος εἶναι πολιτική. Χρειάζεται ἡ ἀπαραίτητη ἀντίστοιχη δομὴ πολιτικοῦ καθεστῶτος.

Ἡ ὑπογεννητικότης ποὺ μαστίζει τὸ γένος τῶν Ἑλλήνων, ἰδίως σὲ σχέσι μὲ τὴν πολυπληθῆ Τουρκία (τὸ 1922 ἡ άναλογία ἦταν περίπου 7 ἑκατομμύρια Ἕλληνες γιὰ 11 ἑκατομμύρια Τοῦρκοι καὶ σήμερα εἶναι 11 ἑκατομμύρια ἕναντι 85 ἑκατομμυρίων Τούρκων) μᾶς ὁδηγεῖ ἀναποφεύκτως στὴν ἐξαφάνησι καὶ δὲν πρόκειται τὰ σύγχρονα ὅπλα  ἀπὸ μόνα τους νὰ μᾶς σώσουν.

Δημήτρης Κιτσίκης             14 Ἰουνίου 2021

 

469 - Ἀπὸ τὰ τουρκικὰ Ἰνστιτοῦτα τοῦ Χωριοῦ, στὰ ἰσραηλινὰ Κιμποὺτς καὶ τὰ ληστρικὰ ἑλληνικὰ φροντιστήρια.

1935 –Τουρκία: Κορίτσια τῶν Ἰνστιτούτων τοῦ Χωριοῦ

469 - Ἀπὸ τὰ τουρκικὰ Ἰνστιτοῦτα τοῦ Χωριοῦ, στὰ ἰσραηλινὰ Κιμποὺτς καὶ τὰ ληστρικὰ ἑλληνικὰ φροντιστήρια.

Τὸ ἄθλιο ἑλληνικὸ κρατίδιο μετὰ τὴν μοναδικὴ ἀλλὰ ἀποτυχημένη προσπάθεια τοῦ Καποδίστρια, ἐγεννήθη ἐξ ἀρχῆς θνησιγενές. Ἐπὶ διακόσια χρόνια ἠρκέσθη νὰ ἀντιγράψῃ μὲ τὸν χειρότερο τρόπο τὴν Δύσι χωρὶς νὰ δημιουργήσῃ τίποτα τὸ αὐθεντικό. 

Ἀνεφέρθην στὸ προηγούμενο σημείωμά μου στὰ ληστρικὰ ἑλληνικὰ φροντιστήρια. Ἀντιθέτως οἱ γείτονές μας, Τοῦρκοι  καὶ Ἰσραηλινοί, ποὺ ἐμεῖς τολμᾶμε νὰ ὑποβιβάσουμε, ὑπῆρξαν ἐξόχως δημιουργικοί. Σὲ πρόσθετο σημείωμα θὰ ἀναφερθοῦμε στὰ ἰσραηλινὰ κιμπούτς. Ἐδῶ θὰ παρουσιάσουμε τὰ ὀλιγώτερο γνωστὰ τουρκικὰ κεμαλικὰ Ἰνστιτοῦτα τοῦ Χωριοῦ.

Τὸ 1935,  ὁ τοῦρκος παιδαγωγὸς Ἰσμαΐλ Χακκὶ Τονγκοὺτς ἐπινόησε τὰ Ἰνστιτοῦτα τοῦ χωριοῦ μὲ μορφὴ ποὺ θὰ εἶχε γοητεύσει τὸ Μάο Τσέ-τούνγκ . Τὰ ἀντιλαμβάνετο ὄχι μόνον ὡς κέντρα ἐκπαιδεύσεως ἀλλὰ καὶ ὡς παραγωγικὲς αὐτοχρηματοδοτημένες  μονάδες (βλ. λεπτομέρειες στὸ βιβλίο μου, Συγκριτικὴ Ἱστορία Ἑλλάδος καὶ Τουρκίας στὸν 20^ο αἰῶνα, Βιβλιοπωλεῖο τῆς Ἑστίας).

Τὰ ἀγόρια καὶ τὰ κορίτσια ποὺ τελείωναν τὸ δημοτικὸ σχολεῖο στὸ χωριὸ ἠμποροῦσαν νὰ πηγαίνουν στὸ οἰκοτροφεῖο (ἰνστιτοῦτο τοῦ χωριοῦ) τοῦ ὁποίου τὰ κτίρια ἔκτιζαν οἱ ἴδιοι οἱ μαθητές. Οἱ σπουδὲς διήρκουν πέντε ἔτη, μὲ τὴν λήξι τῶν ὁποίων οἱ τελειόφοιτοι ἐπέστρεφαν στὰ χωριά τους ὡς δημοδιδάσκαλοι.

Τὰ οἰκοτροφεῖα αὐτὰ ἀπετέλουν αὐτόνομεςε κοινότητες μὲ ἰδικά τους κτήματα στὰ ὁποῖα ἠργάζοντο οἱ μαθητὲς καὶ οἱ δάσκαλοί τους γιὰ νὰ ἀντιμετωπίζουν τὶς ἀνάγκες τους. Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ θεωρητικὰ μαθήματα ἐδιδάσκοντο καὶ μία τέχνη. Κατεσκεύαζαν δρόμους, γέφυρες, κτίρια, ἐπισκεύαζαν τρακτέρια, ἐκαμαν ἀναδασώσεις, ἠσχολοῦντο μὲ τὴν φυτοκαλλιέργεια, ἐφρόντιζαν τὰ ζῶα καὶ ἤξεραν νὰ δώσουν τὶς πρῶτες βοήθειες στοὺς τραυματίες καὶ τοὺς ἀρρώστους, ἐμάθαιναν νὰ ἐπιδίδονται στὶς τέχνες καὶ τὰ ἀθλήματα.

Μετὰ ἀπὸ πέντε χρόνια, στὸ Ἰνστιτοῦτο, οἱ ἀπόφοιτοι εἶχαν τὶς ἱκανότητες ὄχι μόνον νὰ διδάξουν σὲ ἕνα χωριὸ ἀλλὰ καὶ νὰ βοηθήσουν τοὺς ἀγρότες στὴν ζωή τους καὶ τὶς ἀγροτικές τους ἐργασίες, νὰ τοὺς γνωρίσουν νέες ἰδέες καὶ μεθόδους. Κάθε ἀπόφοιτος Ἰνστιτούτου ἀνελάμβανε τὴν ὑποχρέωσι νὰ διδάσκῃ κάτω ἀπὸ αὐτὲς τὶς συνθῆκες τοὐλάχιστον γιὰ εἴκοσι χρόνια.

Τὰ Ἰνστιτοῦτα τοῦ Χωριοῦ διεμόρφωσαν μία ἐνθουσιώδη νεολαία συνηθισμένη στὴν κοινοβιακὴ ζωὴ καὶ προσκολλημένη στὸν ἀγροτικὸ κόσμο.

Παράλληλα, μὲ ἐξ ἴσου πρωτότυπες μέθοδοι οἱ Τοῦρκοι κεμαλιστὲς ἀνέπτυξαν στὶς πόλεις μία παραγωγικὴ βιομηχανία ποὺ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ οἰκοδομήσουν ἕνα σύγχρονο κράτος ποὺ μετρᾷ μεταξὺ τῶν σημαντικῶν μοντέρνων δυνάμεων τοῦ πλανήτου, ὅπως ἔγινε καὶ μὲ τὸ Ἰσραήλ.

Καὶ σήμερα ἡ ὑπανάπτικτη ἑλληνικὴ κολωνακιώτικη ἐπαρχιωτίλα ποὺ κατέστρεψε τὴν μεγάλη ἑλληνικὴ προοδευτικὴ οἰκογένεια τῶν Ἀγγελοπουλαίων ἡ ὁποία ἔφερε τὴν γνώσι καὶ τὴν βαρειὰ βιομηχανία στὴν Ἑλλάδα μὲ τὴν ἵδρυσι τῆς Χαλυβουργικῆς (ὅπως τὸ 1975 εἶχε καταστρέψει καὶ μία ἄλλη ἑλληνικὴ προοδευτικὴ οἰκογένεια, αὐτὴ τοῦ Στρατῆ Ἀνδρεάδη),  τολμᾷ νὰ χαρακτηρίζῃ τὰ δύο αὐτὰ παραδειγματικὰ κράτη, Τουρκομογγόλους καὶ κακόβουλους Ἑβραίους, ἐνῷ δὲν εἶναι κἄν σὲ θέσι νὰ οἰκοδομήσῃ μία σύγχρονη κοινωνία, εἴτε αὐτὴ εἶναι φιλελεύθερη, κομμουνιστικὴ ἤ φασιστική.

Δημήτρης Κιτσίκης                 20 Δεκεμβρίου 2018