750 –Τὸ ἑλληνικὸ δίλημμα τῆς τρίτης ἑκατονταετίας

 

Ἡ πόλις εἶναι βόθρος

750 –Τὸ ἑλληνικὸ δίλημμα τῆς τρίτης ἑκατονταετίας

1821-1921: πρώτη ἑκατονταετία. Οἱ Μεγάλες Δυνάμεις φουσκώνουν τὸν ἑλληνικὸ βάτραχο σὲ διαστάσεις βουβαλιοῦ γιὰ νὰ τὸν χρησιμοποιήσουν στὴν κατεδάφισι τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας.

1921-2021: δεύτερη ἑκατονταετία. Οἱ Μεγάλες Δυνάμεις ξεφουσκώνουν τὸ ἑλληνικὸ βουβάλι καὶ τὸ ἐπαναφέρουν μὲ τὴν ὑπογεννιτικότητα στὶς διαστάσεις βατράχου ἐνῷ παραλλήλως ἰσχυροποιοῦν τὴν κεμαλικὴ Τουρκία, μετατρέποντάς την σὲ ἰσλαμικὴ Περιφερειακὴ Δύναμι ἐπαναφορᾶς τοῦ ὀθωμανικοῦ χαλιφάτου ἐλέγχου τῶν μουσουλμάνων τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς. Παραλλήλως ὑπερεξοπλίζουν μὲ δυτικὰ ὅπλα τὸν ἑλληνικὸ βάτραχο χρησιμοποιῶντας τον ὡς μέσον πιέσεως γιὰ νὰ κρατήσουν τὴν Τουρκία ἐντὸς τῆς δυτικῆς συμμαχίας.

2021-2121: τρίτη ἑκατονταετία. Ὁλοκληρωτικὴ ἐπανάστασις ῥουσσωϊκοῦ τύπου βασισμένη στὸ τρίπτυχο Πατρίς-Οἰκογένεια-Θρησκεία, ἐπαναφορᾶς στὴν ἀγροτικὴ ζωή, μὲ πολλαπλασιασμὸ γεννήσεων καὶ στρατευμένη νεολαία. Ὁ ἑλληνισμὸς θὰ ἐπανέλθῃ στὸν φυσικό του χῶρο τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς, ἀπορροφῶντας τὸν τουρκισμὸ στὴν ἀγκαλιά του καὶ ἐξελλενίζοντας καὶ πάλι τὴν Οἰκουμένη.

Δημήτρης Κιτσίκης           15 Ἰουνίου 2021

749 - Ὑπογεννητικότης

 

749 - Ὑπογεννητικότης

Ἁπλὴ παρατήρησις: Ὅσο πιὸ παραδοσιακὴ εἶναι μία κοινωνία τόσο περισσότερα παιδιὰ γεννᾷ. Τὶ σημαίνει αὐτό;

Τὴν καθοριστικὴ ἀπάντησι τὴν δίδει καὶ πάλι ὁ προφήτης τῶν νέων καιρῶν, ὁ Ζάν-Ζὰκ Ῥουσσῷ: Ἡ πόλις εἶναι ἕνας βόθρος. Ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι δομημένος ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ ζῇ στὴν πόλι ἀλλὰ στὴν φύσι, στὸ χωριό.

Ὁ ἀγρότη βασικὰ δὲν χρειάζεται χρήματα. ΟΛΗ ἡ οἰκογένεια δουλεύει τὴν γῆ, ἄνδρας, γυναῖκα παιδιά καὶ ὅσο πολλὰ παιδιὰ ἔχῃ τόσα περισσότερα χέρια ἔχει. Αὐτὸ δὲν ἐμποδίζει μία μειονότης τεχνικῶν καὶ ἐπιχειρηματιῶν ποὺ ζῇ στὴν πόλι νὰ βασίζεται στὴν ἐπιχειρηματικὴ δραστηριότητα γιὰ νὰ προωθήσῃ τὰ θετικὰ τῆς συγχρόνου τεχνολογίαςς.

Ἡ καπιταλιστικὴ κοινωνία θέτει τὸ δίλημμα τῆς ἐπιβιώσεως στὴν πόλι ὑποχρεώνοντας τὴν γυναῖκα νὰ ἐργάζεται μὲ μισθὸ γιὰ νὰ προσθέσῃ χρήματα στὴν οἰκογένεια τῆς ὁποίας ὁ σύζυγος εἶναι μισθωτὸς ἤ ἄνεργος. Ὅμως ἄνεργος εἶναι μία ἔννοια ἄγνωστη γιὰ τὸν ἀγρότη. Συνεπῶς ἡ λύσις τῆς ὑπογεννητικότητος εἶναι πολιτική. Χρειάζεται ἡ ἀπαραίτητη ἀντίστοιχη δομὴ πολιτικοῦ καθεστῶτος.

Ἡ ὑπογεννητικότης ποὺ μαστίζει τὸ γένος τῶν Ἑλλήνων, ἰδίως σὲ σχέσι μὲ τὴν πολυπληθῆ Τουρκία (τὸ 1922 ἡ άναλογία ἦταν περίπου 7 ἑκατομμύρια Ἕλληνες γιὰ 11 ἑκατομμύρια Τοῦρκοι καὶ σήμερα εἶναι 11 ἑκατομμύρια ἕναντι 85 ἑκατομμυρίων Τούρκων) μᾶς ὁδηγεῖ ἀναποφεύκτως στὴν ἐξαφάνησι καὶ δὲν πρόκειται τὰ σύγχρονα ὅπλα  ἀπὸ μόνα τους νὰ μᾶς σώσουν.

Δημήτρης Κιτσίκης             14 Ἰουνίου 2021