744 - Τὸ τουρκικὸ ἐπιστημονικὸ δαιμόνιο

Uğur Şahin καὶ Özlem Türeci

744 - Τὸ τουρκικὸ ἐπιστημονικὸ δαιμόνιο 

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F%CF%85%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CF%81_%CE%A3%CE%B1%CF%87%CE%AF%CE%BD

Ὁ σημερινὸς Ἕλλην εἶναι ξεπεσμένος ἐπειδὴ ἀναγνωριστικὸ τοῦ κομπλεξικοῦ ἀνθρώπου  εἶναι ἡ ἔλλειψις αὐτοεκτιμήσεως.  Ἀρνεῖται νὰ ἀναγνωρίσῃ ὅτι εἶναι Τοῦρκος παρουσιάζοντας τοὺς Τούρκους ὡς βαρβάρους, δηλαδὴ τελικὰ ἀνομολογήτως θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του βάρβαρο. Βλέπε ψυχαναλυτή.

Οἱ δύο παραπάνω Τοῦρκοι ἐπιστήμονες, νυμφευμένοι, ποὺ τιμοῦν τὴν Τουρκία ὡς δημιουργοὶ τοῦ ἐμβολίου Πφάϊζερ εἶναι καὶ οἱ δύο γεννημένοι στὴν Τουρκία, ἁπλῶς, ὅπως ὅλοι μας, κάτοικοι τοῦ Αἰγαιακοῦ χώρου τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς, ὑπεχρεώθησαν νὰ ἐγκατασταθοῦν στὴν Δύσι γιὰ νὰ ἐπωφεληθοῦν τῆς προηγμένης τεχνολογίας της.

Ἡ Βικιπαιδεία γράφει: "Η διδακτορική  εργασία τοῦ Σαχὶν βραβεύτηκε τότε με την υψηλότατη διάκριση για τη Γερμανία, λαμβάνοντας τον έπαινο αριστείας, summa cum laude. Σπούδασε επίσης μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Χάγκεν (1992-19940...Αρχικά παρέμεινε στην ακαδημαϊκή κοινότητα, πραγματοποιώντας έρευνα στα πανεπιστημιακά νοσοκομεία στο Σάαρλαντ και στη Ζυρίχη. Αργότερα, ίδρυσε ερευνητική ομάδα στο Πανεπιστήμιο του Μάιντς, το 2000, όπου και έλαβε την πρώτη βαθμίδα του καθηγητή πειραματικής ογκολογίας τὸ 2006. Ωστόσο, το 2001, διατηρώντας παράλληλα τη θέση του στο πανεπιστήμιο , άρχισε να ασχολείταιμε επιχειρηματικές – ερευνητικές δραστηριότητες, συνιδρύοντας δύο βιοτεχνολογικές εταιρείες, μαζί με τη σύντροφό του Εζλέμ Τουρετσί, η οποία είναι δρ. ιατρικής ανοσιολογίας, το 2001 και το 2008, αντίστοιχα. Η δεύτερη από αυτές τις εταιρείες, η BioNTech, ανέπτυξε ένα από τα σημαντικότερα εμβόλια που χρησιμοποιήθηκαν για την καταπολέμηση της παγκόσμιας πανδημίας COVID-19, από κοινού με την φαρμακευτική εταιρεία Pfizer Inc, το 2020.Το εμβόλιο που ανεπτύχθη ήταν το πρώτο που έλαβε έγκριση και γνώρισε καθολική αποδοχή όντας ταυτόχρονα αποτελεσματικό και με μηδενικές σχεδόν παρενέργειες. Ως αποτέλεσμα της αύξησης της χρηματιστηριακής αξίας της BioNTech, οι Σαχίν και Τουρετσί έγιναν οι πρώτοι Γερμανοί πολίτες, με τουρκικές ρίζες, μεταξύ των 100 πλουσιότερων ανθρώπων στη Γερμανία.Ο Δρ. Σαχίν έχει συγγράψει, έως σήμερα, μαζί με συνεργάτες του 345 κλινικές έρευνες και δημοσιεύσεις, σε αυτές είναι πρώτος συγγραφέας σε 49 εργασίες.Στις 19 Μαρτίου 2021, ο Σαχίν και η συνιδρύτρια της BioNTech και σύζυγός του Εζλέμ Τουρετσί, τιμήθηκαν με το Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Αξίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας από τον Ομοσπονδιακό Πρόεδρο Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ, και έλαβαν δημόσιο έπαινο για την πρωτοποριακή έρευνά τους, από την Καγκελάριο της Γερμανίας, Α. Μέρκελ."

Δημήτρης Κιτσίκης       11 Ἰουνίου 2021

667 -Τὸ σάπιο κράτος καὶ ἡ κατάρρευσις τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ

667 -Τὸ σάπιο κράτος καὶ ἡ κατάρρευσις τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ

https://www.carierista.com/en/blog/178/-igesia-megas-alexandros-praxi

Στὸ σημερινὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν τῆς κοινοβουλευτικῆς ῥεμούλας ὁ λαὸς μὴ ἔχοντας ἀξίους ἡγέτες βουλιάζει στὴν νοοτροπία τῆς ἀρπαχτῆς. Γιατί -λένε- οἱ κυβερνητικοὶ νὰ προηγηθοῦν τῶν εὐπαθῶν ὀμάδων γιὰ νὰ κάνουν πρῶτοι τὸ ἐμβόλιο μὲ τὸ πρόσχημα νὰ μὴ καταρρεύσῃ ὁ κρατικὸς μηχανισμός; Καὶ ὁ λαὸς διαμαρτύρεται ὄχι μὲ κριτήριο τὴν σπαρτιατικὴ ἐντιμότητα ἀλλὰ μὲ τὴν λογικὴ τοῦ ὅποιος προφθάσῃ ἄς ἀρπάξῃ!

Τὸ παράδειγμα τοῦ Ἀλεξάνδρου διασχίζοντας τὴν ἔρημο τῆς Γεδρωσίας, ἀρνούμενος νὰ πιῇ τὸ ὀλίγον νερὸ ποὺ τοὺ προσέφερε ὁ στρατός του ἐφ'ὅσον δὲν ὑπῆρχε ἀρκετὸ γιὰ τὸ στράτευμά του ἀποδεικνύει ὅτι ὁ κοινοβουλευτισμὸς εἶναι τὸ πλέον ἀνήθικο σύστημα διακυβερνήσεως καὶ ἡ μόνη χρηστὴ διοίκησις προσφέρεται ἀπὸ τὸν ἡγέτη ἥρωα φθάνει ὁ λαὸς νὰ τὸ ἀξίζει καὶ ὁ σημερινὸς ἑλληνικὸς λαὸς ἔχει τοὺς κυβερνῶντες τοῦ λιλιπουτείου ἀναστήματός του. Ποῦ εἶναι ὁ Λεωνίδας καὶ ἡ δόξα τῆς Σπάρτης; Ὅταν τὸ 146 π.Χ. οἱ Ῥωμαῖοι κατέλαβαν τὴν Ἑλλάδα ἀπόρησαν ποὺ δὲν συνήντησαν Ἕλληνες παρὰ μόνον Γραικύλους. Ἀλλὰ ἴσως ποτὲ δὲν εἶναι ἀργά. Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς λυπηθῇ.

Δημήτρης Κιτσίκης         30 Δεκεμβρίου 2020 

A - ΟΥΡΕΣ ΥΠΟΥΡΓΩΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΕΛΦΙ ΜΕ ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ

«Ακόμα και αν δεν είστε ποδοσφαιρόφιλοι θα έχετε ακούσει τη διαχρονική ατάκα «ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδάνε και οι άλλοι να πάνε να γαμ...» που συνοψίζει σε μία πρόταση τη δράση της «Παράγκας» στο ελληνικό ποδόσφαιρο. 

Οσο και αν με ενοχλεί η κάθε άλλο παρά τιμητική αναφορά στην αγαπημένη μου ομάδα, η παραπάνω ατάκα ήταν το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό διαβάζοντας την καταγγελία του γραμματέα της ΟΕΝΓΕ, Πάνου Παπανικολάου, ότι με άνωθεν εντολή ακυρώθηκαν το βράδυ της Δευτέρας οι προγραμματισμένοι εμβολιασμοί υγειονομικών στο «Σωτηρία» για να γίνουν σε υπουργούς και κυβερνητικoύς παράγοντες, οι οποίοι κατέκλυσαν με τα πολυτελή αυτοκίνητά τους από το πρωί το προαύλιο του νοσοκομείου που ας σημειωθεί ότι είναι το πρώτο νοσοκομείο αναφοράς της χώρας.

 

Ακούγεται απίστευτο ότι πολιτικοί κάνουν στην άκρη τους υγειονομικούς για να πάρουν τη θέση τους στον εμβολιασμό. Γιατί άραγε; Προς τι τόση βιασύνη για μια… συμβολική κίνηση; Μήπως βλέπουν κάνα κακό να έρχεται και παρακάμπτουν την επιστημονική λογική που υπαγορεύει να εμβολιαστούν πρώτοι το υγειονομικό προσωπικό και οι ευπαθείς ομάδες; 

Χθες γράφαμε για τον Γερμανό υπουργό Υγείας. Σήμερα το παράδειγμα το δίνει η Δανία. Την ώρα που στην Ελλάδα τα επιτελικά στελέχη στήνονται για μια σέλφι με τη βελόνα καρφωμένη στο μπράτσο... για να στείλουν το μήνυμα, η πρωθυπουργός της Δανίας όταν ρωτήθηκε γιατί δεν εμβολιάστηκε ακόμη απάντησε: «Στη Δανία αποφασίσαμε ότι οι πολίτες που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες και το προσωπικό πρώτης γραμμής των νοσοκομείων θα εμβολιαστεί πρώτα. Το κάναμε για να αποτρέψουμε σοβαρές ασθένειες και θανάτους. Από τη στιγμή που δεν ανήκω σε ομάδα υψηλού κινδύνου, θα περιμένω να έρθει η σειρά μου». Επειδή εδώ όμως δεν είναι Δανία, αυτό που μετράει είναι οι υπουργοί και οι παρατρεχάμενοι να εμβολιαστούν και οι άλλοι… να περιμένουν.

Την επιλογή, γιατί περί επιλογής πρόκειται, του Κυριάκου Μητσοτάκη να μετατρέψει τον εμβολιασμό σε ένα «επικοινωνιακό show» αρνούμενος παράλληλα «να πάρει αποφάσεις για τα αυτονόητα» σχολίασε και ο Αλέξης Τσίπρας. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ σε ανάρτησή του στα κοινωνικά δίκτυα ανέφερε ότι μπορεί ο εμβολιασμός της Προέδρου της Δημοκρατίας και των πολιτικών αρχηγών να ήταν «συμβολική κίνηση» και «ισχυρό μήνυμα», αλλά οι ουρές των υπουργών και των Γενικών Γραμματέων για μια selfie με το εμβόλιο «δεν είναι συμβολική κίνηση αλλά επιτελικό ρουσφέτι».(Documento)

Β - Καλὴ χρονιὰ στὴν μητρίδα μας, τὴν γῆ τῶν προγόνων μας, τὴν Γῇ Μήτηρ, τὴν Δημήτηρ, τὴν Δήμητρα, μητέρα τῶν πάντων ἐπὶ τῆς γῆς! Δημήτρης Κιτσίκης

Ὁ Δημήτρης Κιτσίκης ,παιδίον, δέχεται τὴν εὐλογία τῆς μητέρας του τῆς Δήμητρας, στὰ μυστήρια τῆς Ἐλευσῖνος συνεπικουρούμενος ἀπὸ τὴν Περσεφόνη.

Β - Γραικύλοι

ποὺ κυβερνᾶτε τὸν ἄμοιρο τοῦτο τόπο, διεφθαρμένοι μέχρι τὸ κόκκαλο, μήπως θὰ ἦτο προτιμότερο νὰ ἐκυβερνᾶτο ἀπὸ τὴν Δανὴ βασσίλισσά μας τὴν Ἄννα Μαρία; Δημήτρης Κιτσίκης

 https://www.koutipandoras.gr/article/dorean-mathima-politikoy-ithoys-gia-ton-emboliasmo-tis-danis-prothypoyrgoy

Ἄχρηστε λαέ, μὲ πλανητικὸ παρελθὸν καὶ μηδὲν μέλλον,κλάψατε πικρὰ καὶ ξεσηκωθῆτε! Καλύτερα μιὰ ὥρα ἐντίμου ζωῆς παρὰ σαράντα χρόνια νὰ σέρνεσθε στὴν μιζέρια τῆς ἀπαξιώσεως! Δημήτρης Κιτσίκης

625 – Πάλι μὲ χρόνια καὶ καιροὺς πάλι δικά μας θἆναι

Ἡ Πόλις ὡς Νέα Ἱερουσαλήμ

625 – Πάλι μὲ χρόνια καὶ καιροὺς πάλι δικά μας θἆναι

Ἀπὸ τὶς φαντασιώσεις τοῦ 1453 στὶς καθημερινὲς προφητεῖες τῆς καθημερινῆς ἀθηναϊκῆς ἑφημερίδος Ἐλεύθερη Ὥρα ἡ ἐπιστροφὴ στὴν Κωνσταντινούπολι τοῦ Γένους τῶν Ἑλλήνων καλὰ κρατεῖ. Τὸ Γένος τῶν Ἑβραίων μετὰ ἀπὸ δύο χιλιετίες ἐπέστρεψε στὴν Ἱερουσαλήμ. Γιατὶ ὄχι λοιπὸν καὶ οἱ Ῥωμηοὶ-Ῥωμαῖοι στὴν Κωνσταντινούπολι;

Ἕνα σημερινὸ ἄρθρο τοῦ Βήματος, τοῦ φιλολόγου Κίμωνος Βελιτζανίδη ἀνατρέχει στὰ πρῶτα χρόνια τῆς φαντασιώσεως αὐτῆς:

«Ἕνα ἀπὸ τά πλέον γοητευτικὰ πεδία ἱστορικῆς ἔρευνας εἶναι ἐκεῖνος ὁ μεταιχμιακὸς χῶρος ὅπου πραγματικότητα καὶ ἐνδεχόμενο χωρίζονται ἀπὸ μιὰ πολὺ λεπτὴ – μὰ διακριτὴ – γραμμή. Φέρνω στὸν νοῦ μου, κυρίως, ἀποφάσεις οἱ ὁποῖες ἐλήφθησαν, ἀλλὰ δὲν πραγματώθηκαν ποτέ, εἴτε ἐπειδὴ ὑπῆρξε συνειδητὴ ἀλλαγὴ πλεύσης εἴτε ἐπειδὴ οἱ ἴδιες οἱ περιστάσεις ἄλλαξαν. Στὴ χώρα μας, ἀρεσκόμαστε συχνὰ νὰ κάνουμε λόγο γιὰ «χαμένες εὐκαιρίες», ὄχι πάντοτε ἄδικα. Τὶς περισσότερες, ὅμως, φορὲς φοβᾶμαι πὼς ἁπλῶς ἀρνούμαστε νὰ χαλιναγωγήσουμε ἱστορικὲς φαντασιώσεις καὶ ὑποκύπτουμε στὸν πειρασμὸ μιᾶς σαθρῆς βεβαιότητας.

»Μιὰ ἀπὸ τὶς φαντασιώσεις ποὺ πεισματικὰ ἐπανέρχονται στὸ θυμικό του ἑλληνισμοῦ εἶναι ἡ ἀνακατάληψη τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἀκόμη καὶ σήμερα, «ἐπιτελάρχες» τοῦ καφενείου καὶ τῶν μέσων κοινωνικῆς δικτύωσης καταστρώνουν σχέδια καὶ δηλώνουν ἕτοιμοι γιὰ τὸ μεγάλο ὄνειρο. Τέτοια φαινόμενα δὲν ἦταν, βέβαια, πάντοτε παράλογα, οὔτε περιορίζονται στὴν ἐποχὴ μας τῆς ἀνερμάτιστης δημοσιολογίας. Ἡ Ἅλωση τοῦ 1453 παραμένει ἐν πολλοῖς τὸ μεγάλο ἀνεπούλωτο τραῦμα τῆς ἱστορίας μας καὶ ἡ ἀνατροπὴ του εἶχε ἐνίοτε ρεαλιστικὲς προοπτικές, τὸ 1878 καὶ τὸ 1920 ἐπὶ παραδείγματι.

»Ἄλλωστε, ἤδη στὰ πρῶτα χρόνια ποὺ ἀκολούθησαν τὴν Ἅλωση μποροῦμε νὰ ἐντοπίσουμε συστηματικὲς – πλὴν ἀπέλπιδες – προσπάθειες τῶν τελευταίων Παλαιολόγων νὰ συγκροτήσουν στρατεύματα ἐναντίον τῶν Ὀθωμανῶν. Ἡ ὕστατη οὐσιαστικὴ ἀπόπειρα ἐκ μέρους τους ἦταν τὸ 1481, ὅταν ὁ Ἀνδρέας Παλαιολόγος μὲ μιὰ μικρὴ δύναμη, ἀποτελούμενη κυρίως ἀπὸ μισθοφόρους, στρατοπέδευσε στὸ Μπρίντιζι μὲ σκοπὸ νὰ πλεύσει ἀνατολικά. Δὲν ἀναχώρησε ποτὲ καί, ἐν τέλει, ἀναγκάστηκε νὰ πουλήσει τά δικαιώματα τῶν αὐτοκρατορικῶν του τίτλων δύο φορές, προκειμένου νὰ χρηματοδοτήσει νέες προσπάθειες, καταδικασμένες νὰ ἀποτύχουν.

»Ἔκτοτε, ὁ ξένος παράγων ἀπέκτησε ἀναβαθμισμένο ρόλο, τόσο στὸ πραγματικὸ ὅσο καὶ στὸ φαντασιακὸ ἐπίπεδο. Ἕνα ἀπὸ τά πιὸ ἐνδιαφέροντα καὶ ξεχασμένα κείμενα αὐτῆς τῆς μετὰ-βυζαντινῆς περιόδου εἶναι ἕνα στιχούργημα τὸ ὁποῖο ἀποδίδεται μὲ σχετικὴ βεβαιότητα στὸν Ἰωάννη Ἀξαγιώλη, πρωτοκόμητα τῆς Κορώνῃς. Γραμμένο γύρω στὰ 1550, τὸ ἔργο εἶναι ἐπὶ τῆς οὐσίας μιὰ ἔκκληση πρὸς τὸν Αὐτοκράτορα τῆς Ἁγίας Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, Κάρολο Ε’, νὰ ἀναλάβει τὴν ἡγεσία μιᾶς σταυροφορίας μὲ σκοπὸ τὴν ἀνακατάληψη τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς. Ἡ λογοτεχνικὴ ἀξία τοῦ ποιήματος εἶναι συζητήσιμη, μᾶς προσφέρει ὅμως μιὰ γραπτὴ μαρτυρία ἀπὸ μιὰ ἐξαιρετικὰ ἐνδιαφέρουσα μεταβατικὴ περίοδο, ὅπου το Βυζάντιο δὲν ἦταν μιὰ μακρινὴ ἀνάμνηση καὶ ἡ μακραίωνη ὀθωμανικὴ κυριαρχία δὲν ἦταν δεδομένη. Πυρὴνας τῆς ἀφήγησης εἶναι τὸ ἐγκώμιο τοῦ ἀψβούργου μονάρχη, ὁ ὁποῖος εἶχε ἤδη συγκρουστεῖ ἐπιτυχῶς μὲ τὸν σύγχρονό του Σουλτάνο, Σουλεϊμὰν Α’ τὸν μεγαλοπρεπῆ. Ἐπιπλέον, ὅμως, τὸ ποίημα ἔχει ἕναν προφητικό, ἀποκαλυπτικὸ σχεδὸν τόνο καὶ ἀνακυκλώνει μάλιστα ἕναν ἀπὸ τοὺς θρύλους τῆς ἐποχῆς, ὁ ὁποῖος θέλει θορυβημένους δερβίσηδες νὰ βεβαιώνουν πὼς ἄκουσαν ἀόρατες ψαλμῳδίες πρὸς τὴ Θεοτόκο στὴν – μετατραπεῖσα σὲ τζαμὶ – Ἁγία Σοφία. Plus ca change…

»Ὅπως γνωρίζουμε, ὁ Ἀξαγιώλης καὶ ἄλλοι Ἕλληνες τῆς περιόδου δὲν εἰσακούστηκαν καὶ ὁ Κάρολος δὲν ἐκστράτευσε πρὸς τὴν Κωνσταντινούπολη. Ἕναν περίπου αἰῶνα νωρίτερα, ὅμως, ἕνας ἄλλος εὐρωπαῖος ἡγεμόνας ἔφτασε πιὸ κοντὰ καί, μάλιστα, αὐτοβούλως. Στὶς 17 Φεβρουαρίου 1454 ἔλαβε χώρα στὴ Λὶλ τῆς σημερινῆς Γαλλίας ἕνα ἀξιοσημείωτο τελετουργικό. Ἐπρόκειτο γιὰ τὸ «δεῖπνο τοῦ φασιανοῦ», τὸ κύκνειο ᾆσμα τῆς ὕστερης μεσαιωνικῆς μυσταγωγίας. Τὸ ἐπίσημο αὐτὸ δεῖπνο διοργανώθηκε ἀπὸ τὸν Δοὺκα τῆς Βουργουνδίας, Φίλιππο Γ’, καὶ εἶχε ὡς σκοπὸ τὴν ὀργάνωση μιᾶς σταυροφορίας γιὰ τὴν πρόσφατα χαμένη στοὺς Ὀθωμανοὺς Κωνσταντινούπολη. Διασῴζονται ἀρκετὲς διηγήσεις ποὺ μεταφέρουν μὲ λεπτομέρεια τὴ μεγαλοπρέπεια καὶ τὴ χλιδὴ τῆς τελετῆς. Πλεῖστες ἦταν οἱ ἱστορικὲς ἀναφορὲς στὸν Ἡρακλῆ, στὸν Ἰάσονα καὶ στὸ χρυσόμαλλο δέρας, μὰ καὶ στὸν Ἅγιο Ἀνδρέα τὸν Πρωτόκλητο. Ἠθοποιοί, μουσικοὶ θρῆνοι γιὰ τὴν ἀπώλεια τῆς «μητέρας ἐκκλησίας» καὶ μηχανικοὶ ἐλέφαντες συμπλήρωναν τὸ σκηνικό. Στὸ τέλος τοῦ δείπνου, οἱ εὐγενεῖς συνδαιτυμόνες ἔδωσαν ἕναν ὅρκο, τὸν «ὅρκο τοῦ φασιανοῦ», κατὰ παράδοση τῶν μεσαιωνικῶν ἰπποτικῶν μυθιστοριῶν καὶ τῶν ἀντίστοιχων ὅρκων σὲ πτηνά. Ὁρκίστηκαν νὰ ὀργανώσουν τὴν σταυροφορία γιὰ νὰ ἀνακτήσουν τὴν Κωνσταντινούπολη γιὰ τὴ Χριστιανοσύνη. Ἡ σταυροφορία δὲν ἔγινε ποτέ.

»Ὁ ὁλλανδὸς στοχαστὴς Johan Huizinga στὸ βιβλίο του «Τὸ Φθινόπωρο τοῦ Μεσαίωνα» ἀναλύει τὸ «δεῖπνο τοῦ φασιανοῦ» ὡς μιὰ ἐκδήλωση παρακμῆς τοῦ ὕστερου δυτικοῦ μεσαίωνα. Διαβάζει σὲ αὐτὴ τὴ διεξοδικὴ τελετουργία ἕνα ἀμφίθυμο παιχνίδι, ὅπου οἱ ὅρκοι δὲν τηροῦνται μέν, ἀλλὰ ἐκφράζουν μιὰ εἰλικρινῆ προσκόλληση σὲ περασμένα ἱπποτικὰ ἰδανικά. Τὸ δεῖπνο εἶναι μιὰ ᾠδὴ στὸ τεχνητό, στὸ προσποιητό, προσεκτικὰ χορογραφημένη, ὅμως πρέπει νὰ τὴν πάρουμε στὰ σοβαρά, ὅπως ἔκαναν καὶ οἱ παριστάμενοι. Τέλος, γιὰ τὸν Huizinga, ὅλα αὐτὰ τά περίπλοκα παιχνίδια καὶ οἱ σύνθετες συνάξεις δὲν εἶναι παρὰ ἀπόπειρες διαφυγῆς ἀπὸ μία δυσοίωνη πραγματικότητα.

»Ἔχω τὴν αἴσθηση πὼς μιὰ ἀνάγνωση σὰν τοῦ Huizinga λείπει σήμερα, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐπιστημονικὰ δὲν εἶναι καθολικὰ ἀποδεκτή. Προσωπικῶς, δὲν ἀναζητῶ μαθήματα στὴν Ἱστορία, τουλάχιστον ὄχι περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι ἀναζητῶ ἐνδιαφέρουσες ἱστορίες. Ἡ ἔλλειψη, ὅμως, ἱστορικῆς συνείδησης ἡ ὁποία συνοδεύει τὸν ἐθνικιστικὸ παροξυσμὸ τῆς τελευταίας περιόδου ὁμολογῶ πὼς μὲ φοβίζει. Δίνεται ἡ ἐντύπωση πὼς οἱ φαντασιώσεις ποὺ προαναφέραμε, αὐτὲς οἱ δικές μας ἀπόπειρες διαφυγῆς ἀπὸ τὴν πραγματικότητα, ἐπανέρχονται πλέον ἐκτός του ὅποιου ἱστορικοῦ περιεχομένου, ρεαλιστικοῦ ἢ καὶ φαντασιακοῦ ἀκόμη. Μιὰ ἀταβιστικὴ συνήθεια γιὰ τὸ δικό μας «φθινόπωρο»

Ἀπέναντι στοὺς Ἑβραίους ὑπῆρχε τὸ 1948 ἕνας παρηκμασμένος ἀραβικὸς λαὸς ποὺ ὅπως ὁ ἑλλαδικὸς  ἀνεπόλη τὶς παλαιὲς χαμένες δόξες. Ἀπέναντι στοὺς σημερινοὺς  Γραικύλους   -ἔτσι ὅπως τοὺς εἶχαν συναντήσει στὴν ἡπειρωτικὴ Ἑλλάδα οἱ Ῥωμαῖοι τοῦ 146 π.Χ. μέχρι σήμερα-  ὑπῆρξαν οἱ Ῥωμηοὶ-Ῥωμαῖοι ποὺ ἔκτισαν τὴν Κωνσταντινούπολι τὸ 330 μ.Χ., τὴν Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία καὶ τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία. Ἡ νεκρανάστασις τῶν Ἑλλήνων μὲ φραγκικὲς βιταμῖνες τὸ 1821 ποὺ μᾶς κατήντησαν ἐφάμιλους τῶν Ἀράβων, δὲν ἐξαφάνισαν τοὺς Ῥωμηοὺς-Ῥωμαίους στὴν Κωνσταντινούπολι ποὺ σήμερα συνεχίζουν νὰ μάχονται κατὰ τῶν Φράγκων μὲ συγχρόνους Ῥωμηοὺς σουλτάνους ὅπως ὁ Ἔρντογαν.

Ἡ Πόλις, ὡς βασιλίδα τῶν Πόλεων καὶ ὡς Νέα Ἱερουσαλὴμ εἶναι σήμερα σὲ καλὰ χέρια καὶ πάλι μὲ χρόνια καὶ καιροὺς πάλι δική μας θἆναι ὡς πρωτεύουσα τῆς Αὐτοκρατορίας, ἐγκαταλείποντας τὶς ἐπαρχιακὲς πόλεις τῶν Ἀθηνῶν καὶ τῆς Ἀγκύρας.

Δημήτρης Κιτσίκης                                       5 Σεπτεμβρίου 2020

ΓΟΧ - ΓΝΗΣΙΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ:

Πατὴρ Γεώργιος Μεταλληνὸς καὶ Δημήτρης Κιτσίκης

Περιοδικὸ τῶν ΓΟΧ :  Orthodox Tradition (Etna, California, USA)

 Τὸ Νέο Ἡμερολόγιο ἐπεβλήθη ἀπὸ τὴν στρατιωτικὴ βενιζελικὴ χούντα τῶν Πλαστήρα καὶ Γονατᾶ, τὸ 1923, ὑπὸ τὴν ἀπειλὴ τῶν ὅπλων, γιὰ νὰ εὐθυγραμμισθῇ ἡ Ἑλλὰς μὲ τὴν Δύσι, τὸν Πάπα καὶ τοὺς Φράγκους. Ἡ Ἐκκλησία ὑπῆρξε θύμα τοῦ βενιζελικοῦ ἐθνικισμοῦ. Δυστυχῶς ἀργότερα οἱ παραμείναντες πιστοὶ στὴν Ὀρθοδοξία, οἱ ΓΟΧ, ὑπέπεσαν καὶ αὐτοὶ στὴν ὑψίστη ἁμαρτία τοῦ ἐθνικισμοῦ τοῦ ἀθηναϊκοῦ ἐθνοκράτους καὶ γι αὐτὸ κατετμήθησαν σὲ πολλὲς φρατρίες. Δημήτρης Κιτσίκης 

567 –Τὸ καταραμένο «θά» ποὺ κατέστρεψε τὴν φυλή μας

Ὁ κοιμώμενος δήμαρχος. Παρακαλοῦμε μὴν τὸν ξυπνᾶτε!

567 –Τὸ καταραμένο «θά» ποὺ κατέστρεψε τὴν φυλή μας

Θατζῆς δὲν εἶμαι σὰν τὸν δήμαρχό μου. Ἕλλην εἶμαι. Κάποιος φίλος πρὸ ἐτῶν ποὺ ἐγνώριζε μοῦ εἶπε: λάθος στὰ ἑλληνικὰ εἶναι νὰ λές, ὅπως ὅλοι μας, «θὰ πρέπει», παρὰ μόνον «πρέπει» στὸ αὔριο ὅπως καὶ στὸ σήμερα, διαφορετικὰ γράφεις «θὰ πρέπῃ», κάτι ποὺ εἶναι ἀνορθόγραφο.

Τὸ ἐφιλοσόφησα. Ἄνοιξα τὸ ἐτυμολογικὸ λεξικό καὶ τὶ διαβάζω; Στὰ ἀρχαιοελληνικά, ὅταν  εἴμεθα Ἕλληνες καὶ ὄχι Γραικύλοι, τὸ μόριο «θά» δὲν ὑπῆρχε. Στὸ Βυζάντιο ὅμως εἰσῆλθε μὲ τὸ γραικυλικὸ ψυχολογικὸ στοιχεῖο.

Διαβάζω: «θά: στὴν μεσαιωνικὴ ἑλληνικὴ τὸ θά – θένα - θέλει ἵνα. Στὴν ἑλληνιστικὴ κοινὴ «θέλω ἵνα», «θέλω γιὰ νά». Δηλαδὴ τὸ «θά» στὸ σήμερα, ὄχι στὸ αὔριο. Ἀλλὰ ἀργότερα ὑπερίσχυσε πλήρως τὸ γραικυλικὸ στοιχεῖο τῆς ἀναποτελεσματικότητος.

Σήμερα λοιπόν ἔχουμε τὰ «θά» τοῦ κοιμωμένου δημάρχου: Σκοτώνεται νὰ ἐκλεγῇ ὁ δήμαρχος, παίρνει μισθὸ καὶ μετὰ κάααθεται καὶ λέγει:

Τὸ «θά»,

1.   Χρησιμοποιεῖται γιὰ τὸν σχηματισμὸ τῶν ῥηματικών τύπων ποὺ περιγράφουν μία πράξι ἡ ὁποία πρόκειται νὰ γίνῃ στὸ μέλλον: αὔριο τὸ πρωὶ θὰ πάω στὴν τράπεζα (στιγμιαῖος μέλλων): σίγουρα γιὰ νὰ τσεπώσω.           

Ὅλο τὸ τριήμερο θὰ διαβάζω (ἐξακολουθητικὸς μέλλων): σίγουρα ποτέ.

Σε δέκα μέρες θὰ έχω τελειώσει τὴν εργασία (συντελεσμένος μέλλων): ἔ ὄχι καὶ κορόϊδο, τόσο γρήγορα.

2.   Χρησιμοποιεῖται γιὰ τὸν σχηματισμὸ τῶν ῥηματικῶν τύπων ποὺ περιγράφουν κάτι πιθανό, δυνατὸ ἤ μὴ πραγματικό:

Εἶναι πολὺ σκεφτικός, ἄρα θὰ πρέπει νὰ συμβαίνῃ κάτι σοβαρό (: κάτι πιθανό): δὲ βαριέσαι λέγει ὁ δήμαρχος.

Παρακαλῶ, θὰ μοῦ δώσετε λίγη προσοχή; (κάτι δυνατό): ὄχι βέβαια.

Ἄν εἶχα διαβάσει, θὰ εἶχα γράψει καλύτερα (κάτι μὴ πραγματικό): μὰ τὸ διάβασμα εἶναι ἄγνωστο γι αὐτόν.    

3. Βαρέθηκα τὰ θὰ σου (μόνο στὸν πληθυντικό) : τὶς ὑποσχέσεις τοῦ δημάρχου.

(Βικιπαιδεία)

Κάποτε λοιπὸν θὰ ἀνατεἰλῃ ὁ ἡλιος ἐδῶ καὶ τώρα. Μέχρι τότε τὸν δήμαρχο μὴν τὸν ξυπνᾶτε.

Δημήτρης Κιτσίκης                       24 Ἀπριλίου 2020