346 - Ὁ λευκὸς φυλετισμὸς τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς

Ἀπὸ τὴν ἑλληνίδα Σάβιτρι Ντέβι στὴν Θεσσαλονικιᾶ Ἀφὲτ Ἰνάν,

οἱ ἱέρειες τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς

346 -  Ὁ λευκὸς φυλετισμὸς τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς

Ὁ λευκὸς φυλετισμὸς ὑπῆρξε σὲ ὅλον τὸν ΙΘ΄αἰῶνα καὶ μέχρι τὴν ἄνοδο στὴν ἐξουσία τοῦ Χίτλερ, τὸ 1933, στὸν κέντρο τῶν ἀνθρωπολογικῶν μελετῶν τῶν Ἀγγλογάλλων, ὁ ὁποῖος ἐπῆρε μία ἄκρως ἀρνητικὴ χροιὰ στὴν διάρκεια τοῦ Τρίτου Ῥάϊχ λόγῳ τῆς ἀντισημιτικῆς ἐμμονῆς τοῦ γερμανικοῦ καθεστῶτος ποὺ ἠγνόησε στὸ θέμα αὐτὸ ὅτι οἱ Ἑβραῖοι ὄχι μόνον ἦσαν λευκοὶ ἀλλὰ ἦσαν ἀνέκαθεν στὴν πρωτοπορία  τῶν πολιτιστικῶν, ἐπιστημονικῶν καὶ οἰκονομικῶν ἐπιτεύξεων τῶν λευκῶν λαῶν.

Οἱ Ἑβραῖοι  εἶχαν ἡγετικὸ ῥόλο στὴν οἰκοδόμηση τοῦ δυτικοῦ ἑβραιοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ μέσῳ τῆς οἰκοδομήσεως τῶν τραπεζῶν καὶ τῆς μασονίας ποὺ ἔφεραν τὴν ἀστικὴ τάξη στὴν ἐξουσία μὲ τὶς ἐπαναστάσεις ποὺ ὠργάνωσαν στὴν Ἀμερικὴ καὶ σὲ ὅλην τὴν Εὐρώπη (ἀμερικανικὴ τοῦ 1776, γαλλικὴ τοῦ 1789, Καρμπονάρι στὴν Ἰταλία, ἑλληνικὴ τοῦ 1821, ῥωσικὴ Δεκεμβριστῶν τοῦ 1825, νεοτουρκικὴ τοῦ 1908 κλπ). Ἡ τραμβικὴ ἐπανάσταση τοῦ 2017 στὶς ΗΠΑ εἶναι τὸ πλέον πρόσφατο φαινόμενο τῆς καθοριστικῆς ἐπιρροῆς ποὺ ὁ λευκὸς φυλετισμός, μέσῳ τῆς ἑβραϊκῆς παρουσίας, συνεχίζει νὰ ἔχῃ στὸν ἀγῶνα τῶν Δυτικῶν γιὰ τὴν ἐπιβίωσή τους ἔναντι στὸν ὑποτιθέμενο κίνδυνο -ὅπως αὐτοὶ τοὐλάχιστον τὸ ἀντιλαμβάνονται-  ἐξαφανίσεώς τους, ἐνώπιον τῆς συνεχῶς αὐξανομένης εἰσβολῆς τῶν μὴ λευκῶν λαῶν (κιτρίνων καὶ μαύρων) τοῦ Τρίτου Κόσμου. Γι’αὐτὸ καὶ ὁ ἀντισημιτισμὸς ποὺ εἶχε φθάσει στὰ ἄκρα μὲ τὸν Χίτλερ, ὑπῆρξε ἡ μεγαλύτερη ἐπίθεση κατὰ τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ ποὺ 

Στὸν Μεσοπόλεμο, ὁ ἱδρυτὴς τῆς Τουρκίας τοῦ 1923, Μουσταφᾶ Κεμάλ, θέλοντας νὰ δυτικοποιήσῃ πλήρως τὸν λαό του, προσεπάθησε ὄχι μόνον νὰ  ἐκριζώσῃ ἀπὸ τὰ σπλάχνα του τὸ Ἰσλάμ, μία θρησκεία ποὺ ἐθεώρει καταστροφικὴ γιὰ τοὺς Τούρκους, ἀλλά, πέραν τοῦ ἐθνικιστικοῦ του συνθήματος «εὐτυχὴς αὐτὸς ποὺ λέγεται Τοῦρκος», ἠθέλησε νὰ εἰσάγῃ καὶ τὶς φυλετικὲς μελέτες περὶ ἀνωτερότητος τῆς λευκῆς φυλῆς.

Στὴν ὁμιλία του τῆς 16^ης Μαρτίου 1923, στὰ Ἄδανα, ξεκίνησε τὴν προσπάθειά του νὰ πείσῃ τὸν λαό του γιὰ τὴν ἀνωτερότητα τῆς λευκῆς τουρκικῆς φυλῆς, ὄχι μόνον ἀποξενώνοντάς την ἀπὸ οἱασδήποτε μογγολικὲς καταβολές, ἀλλὰ ἐπιμένοντας στὴν τοπικὴ μικρασιατικὴ της προέλευση ἀπὸ ἀμνημονεύτων χρόνων, ἔναντι ὅλων τῶν ἄλλων λαῶν τῆς ἀνατολικῆς χερσονήσου. Εἶπε: «Οἱ Ἀρμένιοι δὲν ἔχουν κανένα δικαίωμα ἐπάνω σὲ αὐτὰ τὰ πλούσια ἐδάφη. Αὐτὴ ἡ χώρα εἶναι ἰδική σας, ἡ χώρα τῶν Τούρκων.  Ἡ χώρα αὐτὴ ὑπῆρξε τουρκικὴ στὸ παρελθόν καὶ εἶναι καὶ σήμερα τουρκικὴ καὶ θὰ παραμείνῃ γιὰ πάντα τουρκική».

Στὶς 27 Ἀπριλίου 1925, στὴν ἐφημερίδα «Βακίτ», ὁ Ἰσμὲτ πασᾶς (Ἰνονοῦ) ἔλεγε: «Οἱ ἄλλοι πληθυσμοὶ δὲν ἔχουν κανένα δικαίωμα νὰ ἐπηρεάσουν τὴν τουρκικὴ πλειοψηφία. Ὑποχρέωσίς μας εἶναι νὰ μετατρέψουμε ἀμέσως σὲ Τούρκους ὅσοι εὑρίσκονται ἐπὶ τοῦ ἐδάφους τοῦ τουρκικοῦ ἔθνους. Κανένα ἔλεος γιὰ τοὺς πληθυσμοὺς ποὺ ἐναντιώνονται στοὺς Τούρκους καὶ στὴν τουρκικότητα. Αὐτὸ ποὺ ἐπιζητοῦμε πρωτίστως ἀπὸ τοὺς ὑπηρετοῦντες τὸ ἔθνος εἶναι νὰ εἶναι Τοῦρκοι καὶ νὰ ἐμπνέονται ἀπὸ τὴν τουρκικότητα».

Ὁ Μουσταφᾶ Κεμὰλ ἐμελέτει ἐπισταμένως τοὺς φυλετιστὲς δυτικοὺς διανοουμένους ὅπως τὸν Γάλλο Γκομπινὼ καὶ τὸν Ἑλβετὸ Πιττάρ (Arthur de Gobineau ,1816-1882 καὶ  Eugene Pittard, 1867-1962, συγγραφεὺς, τὸ 1924 τοῦ βιβλίου ποὺ ἐπηρέασε τὸν Κεμάλ, «Les races et l’histoire»). Γι ‘αὐτὸ καὶ τὸ 1925 ἵδρυσε τὸ Κέντρο Ἀνθρωπολογικῶν Μελετῶν ὑπὸ τὸν ἄμεσο ἔλεγχό του ποὺ ἔκανε μετρήσεις κρανίων στὸ νεκροταφεῖο τοῦ Καρατζὰ Ἀχμέτ καὶ ἐπὶ τῶν παιδιῶν διαφορετικῆς ὑποθετικῆς φυλετικῆς προελεύσεως, ὅπως οἱ Ἑβραῖοι, οἱ Ῥωμηοί καὶ οἱ Ἀρμένιοι.

Στὶς 30 Σεπτεμβρίου 1926, ὁ Κεμὰλ στὴν Ἄγκυρα, σὲ λόγο του, ἐπέμενε στὴν ἀνάγκη «ἐξαγνίσεως τῆς φυλῆς, πλούτου τῆς φυλῆς, βελτιώσεως τῆς φυλῆς». Σὲ ὁμιλία του στὰ τουρκικὰ νειάτα, στὶς 20 Ὀκτωβρίου 1927, ἐξῆρε τὸ «τουρκικὸ αἷμα» τῆς τουρκικῆς φυλῆς.

Στὸ πρῶτο  Συνέδριο Ἱστορίας τῆς 2-11 Ἰουλίου 1932, ὁ Κεμὰλ ὑπεστήριξε τὶς φυλετιστικὲς θεωρίες τούρκων ἐπιστημόνων ὅπως τοῦ Resit Galip, ὑπουργὸ Παιδείας, ποὺ καθώριζε ὅτι ἡ τουρκικὴ ἱστορία ἦταν στὴν ἀρχὴ ὅλων τῶν πολιτισμῶν τοῦ πλανήτου ἐπειδὴ ἐδημιουργήθη ἀπὸ τὴν «ἀνώτερη τουρκικὴ φυλή», ἡ ὁποία ἦταν «ἀλπικὴ φυλὴ μεγάλου διαμετρήματος, λευκὴ μὲ κάθετη μύτη ἤ ἀετήσια, μὲ χείλη καλῶς σχεδιασμένα, μὲ μεγάλα μάτια συχνὰ γαλανά [ὅπως τοῦ Κεμάλ] καὶ καθόλου μογγολικά».

Ἡ θεωρία τῆς ἡλιακῆς τουρκικῆς γλώσσας διετυπώθη τὸ 1936 ποὺ ἔλεγε ὅτι: «Ἀπὸ τὴν Εὐρώπη ἕως τὴν Ἀφρική, καὶ ἀκόμη μέχρι τὴν Ἀμερική, ἡ ῥίζα τῶν γλωσσῶν ὅλων τῶν πολιτισμῶν προέρχεται ἀπὸ τὰ τουρκικά». Ἐκείνη τὴν χρονιά, ἡ Ἀφὲτ Ἰνάν, υἱοθετημένη κόρη τοῦ Κεμὰλ καὶ δεξί του χέρι, καθηγήτρια ἀνθρωπολογίας, ποὺ εἶχε ἐτοιμάσει τὴν διδακτορική της διατριβὴ στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Γενεύης ὑπὸ τὸν Εὐγένιο Πιττάρ, ὑπέβαλε, κατόπιν διαταγῆς τοῦ Κεμάλ, 64.000 ἄτομα σὲ ἀνθρωπομετρικὲς μετρήσεις, «μὲ σκοπὸ νὰ ἀποδείξῃ ὅτι οἱ Τοῦρκοι εἶναι οἱ τέλειοι ἀντιπρόσωποι τῆς ἀλπικῆς φυλῆς βραχυκεφάλων».  Ἀπὸ τὸ 1925 ἕως τὸ 1939, τὸ περιοδικὸ τουρκικῆς ἀνθρωπολογίας ποὺ ἐξέδιδε τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας ἦταν γεμάτο ἄρθρα ποὺ εἶχαν στόχο νὰ ἀποδείξουν τὴν ἀνωτερότητα τῆς τουρκικῆς φυλῆς, στὴν βάση ἀνθρωπολογικῶν μελετῶν.

Ὁ φυλετισμὸς ὅμως αὐτὸς δὲν κατηυθύνετο κατὰ τῶν Ἑβραίων. Ἔτσι, τὰ τουρκικὰ πανεπιστήμια, μετὰ τὸ 1933, ἐπωφελήθησαν ἀπὸ τὴν πληθώρα τῶν γερμανοεβραίων καθηγητῶν ποὺ ἐξεδιώχθησαν ἀπὸ τὸν Χίτλερ καὶ εὑρῆκαν καταφύγιο στὴν Τουρκία. Αὐτὴ ἡ σθεναρὴ στάση τῆς κεμαλικῆς Τουρκίας, ἡ ὁποία ἀπέφυγε ἐπιδεξίως νὰ εἰσέλθη στὸν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ἐνῷ ταυτόχρονα δὲν ἔκρυβε τὴν συμπαθειά της πρὸς τὸ ἐμπόλεμο Τρίτο Ῥάϊχ, ὡς καὶ τὴν ἐξ ἴσου ἔξυπνη διπλωματία, μετὰ τὸ 2003, τοῦ ἀντικεμαλικοῦ καθεστῶτος τοῦ Ἔρντογαν,  ἐνώπιον τῆς γραικυλικῆς πολιτικῆς τοῦ κράτους τῶν Ἀθηνῶν, μὲ ἔσπρωξαν στὴν ἀπὸ πολλῶν δεκαετιῶν διαπίστωση ὅτι «οἱ καλύτεροι Ἕλληνες εἶναι οἱ Τοῦρκοι»!

Δημήτρης Κιτσίκης                                    18 Μαρτίου 2017

337 – Μὲ Τράμπ, τὸ 2017, ξεκινᾷ ὁ ἑλληνικὸς ΚΑ’ αἰών

Ὁ Τρὰμπ εὐλογεῖται ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ ὈρθόδοξηἘκκλησία

Συνέντευξη τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη, 14 Ἰανουαρίου 2017

337 – Μὲ Τράμπ, τὸ 2017, ξεκινᾷ ὁ ἑλληνικὸς ΚΑ’ αἰών

Ὁ ΙΘ΄ αἰὼν ξεκίνησε τὸ 1815 μετὰ τὴν τελικὴ πτώση τοῦ Ναπολέοντος. Ὁ Κ΄ αἰὼν ξεκίνησε τὸ 1914 μὲ τὴν ἔκρηξη τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου καὶ ὁ ΚΑ΄ αἰὼν ξεκίνησε τὸ 2017 μὲ τὴν ἄνοδο στὴν ἐξουσία, ὡς πλανητάρχη τοῦ Τράμπ.

Τὸ 1821 ἀπεσχίσθη ὁ ἑλληνισμὸς ἀπὸ τὴν Αὐτοκρατορία τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ ἔγινε γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία του ἁπλῆ ἀποικία, διότι ποτέ, μὰ ποτὲ προηγουμένως, οὔτε κατόπιν τῆς κατακτήσεως ἀπὸ τὴν Ῥώμη, οὔτε κατόπιν τῆς ἐπιβολῆς τοῦ χριστιανισμοῦ ποὺ ἀνεκήρυξε τοὺς Ἕλληνες εἰδωλολάτρες, οὔτε σὲ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, ὅταν ὁ ὅρος ῥωμαῖος εἶχε ἀντικαταστήσει τὴν ὀνομασία ἕλλην, οὔτε σὲ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ὅταν ὁ ὅρος ῥωμηὸς ἐφαίνετο νὰ ἀποκόπτῃ τὸν ἑλληνισμὸ ἀπὸ τὸν Ὅμηρο, ὁ ἑλληνισμὸς εἶχε κατρακυλήσει στὴν θέση τριτοκοσμικῆς ἀποικίας.

Τὸ 1922 ἀπεσχίσθη ὁ ἑλληνισμὸς ἀπὸ τὴν καρδιά του, τὴν Ἀνατολία καὶ κατέληξε μετὰ τὸν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο σὲ κλωτσοσκούφι τῆς Εὐρώπης, διοικούμενο ἀπ’εὐθείας ἀπὸ τὶς Βρυξέλλες μέσῳ ἑνὸς ἀφρικανικοῦ τύπου ἐπάρχου ποὺ ἑδρεύει καὶ σήμερα ἀκόμη στὴν πορνικὴ σουσοῦ τοῦ Κολωνακίου, κατὰ Δημήτρη Ψαθᾶ, τοῦ Ποντίου (1907-1979). Ὁ σημερινὸς ἔπαρχος ὀνομάζεται, ἐὰν ἐνθυμοῦμαι καλῶς, κάποιος Παυλόπουλος Προκόπιος.

Τὸ 1962, ἔτος ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἤρχισε νὰ ἰσχύῃ ἡ ἀποικιακὴ σύνδεση τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Κοινὴ Ἀγορά, πολὺ πρὶν καταλήξουμε στὸν μπιμπικάνθρωπο Σημίτη, ὁ Νῖκος Κιτσίκης (1887-1978), ἔγραφε τὰ ἑξῆς: «Ὑπὸ τὴν πίεσιν τῆς ἐξεγέρσεως τῶν ὑποαναπτύκτων τέως ἀποικιακῶν λαῶν, ἡ Δυτικὴ Εὐρώπη συνεσπειρώθη εἰς οἰκονομικὸν καὶ πολιτικὸν σύνολον. Τὰ κράτη της τὸ ἕν μετὰ τὸ ἄλλο ἔχασαν τὰς ἀποικίας των. Τὸ οἰκοδόμημα τῆς ἀποικιοκρατίας κατέρρευσε καὶ οἱ Εὐρωπαῖοι ἀνεζήτησαν, μὲ τὴν ἕνωσιν, διεύρυνσιν τοῦ οἰκονομικοῦ χώρου μέσα εἰς τὴν Εὐρώπην, ὑπὸ τὴν μορφὴν τῆς συνδέσεως ὑποαναπτύκτων γεωργικῶν χωρῶν μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, ὡς ἀντιστάσθμισμα τῶν ὑπερποντίων ἀπολεσθεισῶν ἀποικιῶν. Πρώτη ἐκ τῶν τελευταίων ἀποικιῶν ἀποκτηθεῖσα διὰ τῆς συνδέσεως, ὑπῆρξεν ἡ Ἑλλάς»

Πῶς ἔγινε ὁ ὑπέρλαμπρος πολιτισμὸς τοῦ ἑλληνισμοῦ νὰ κτυπηθῇ μανιωδῶς ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τοῦ χρεωστοῦν τὴν πνευματική τους ὕπαρξη; Τὴν ἀπάντηση ἔδωσε ὁ Νίτσε, γράφοντας στὸ βιβλίο του, Ἡ Γέννηση τῆς Τραγωδίας (1872), «ἀποδεδειγμένα σὲ κάθε περίοδο τῆς ἐξελίξεώς του ὁ δυτικοευρωπαϊκὸς πολιτισμὸς προσεπάθησε νὰ ἀπελευθερώσῃ τὸν ἑαυτό του ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες...μία ὀργὴ ποτισμένη μὲ μῖσος ξεσπᾷ ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων, ἐναντίον αὐτοῦ τοῦ μικροῦ καὶ ἀλαζονικοῦ ἔθνους, ποὺ εἶχε τὸ νεῦρο νὰ ὀνομάσῃ βαρβαρικὰ ὅτι δὲν εἶχε δημιουργηθῆ στὸ ἔδαφός του».

Τέτοιος ἦτο ὁ Γκομπινώ (1816-1882), ποὺ ὑπηρέτησε ὡς διπλωμάτης στὴν Ἑλλάδα καὶ ὁ ὁποῖος  εἶχε αὐτὴν τὴν ὑπέρμετρη ἀγάπη γιὰ τὸν ἑλληνισμὸ ποὺ ἐκφράζουν σήμερα μερικοὶ Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι ὑποφέρουν διαπιστώνοντας τὴν κατάντια τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου, ἀγάπη ποὺ μετεσχιματίζετο σὲ μῖσος, ἐνῷ  τὰ πλέον εὐτυχισμένα χρόνια τῆς ζωῆς του τὰ εἶχε περάσει στὴν Ἀθήνα, παρέα μὲ τὶς ἀδελφὲς τῆς οἰκογενείας Δραγούμη.

Τὸ 1998, στὴν αὐγὴ τοῦ παρόντος αἰῶνος ἔγραψα στὸ περιοδικό μου Ἐνδιάμεση Περιοχή (Φθινοπώρου 1998, τεῦχος 9): «Ὁ ΚΑ΄αἰὼν θὰ εἶναι ἑλληνικὸς ἤ δὲν θὰ ὑπάρξῃ». Καὶ ἰδού, ἔρχεται σήμερα ὁ Τράμπ, τῆς βαρβαρικῆς Δύσεως, καὶ συμμαχεῖ μὲ τὴν ἑλληνικὴ Ἐνδιάμεση Περιοχή, μέσῳ τῆς ῥωσικῆς Ὀρθοδοξίας, γιὰ νὰ ἀναγείρῃ τεῖχος κατὰ τῆς κινεζικῆς πλημμυρίδος, τοῦ μόνου πολιτισμοῦ ποὺ δύναται νὰ ἀνταγωνισθῇ τὸν ἑλληνικὸ καὶ ποὺ σίγουρα θὰ εἶχε ἐπιβληθῆ ἐπὶ ὁλοκλήρου τοῦ πλανήτου μέσῳ τῶν ἀπάτριδων τραπεζῶν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ καταστρέψῃ ὁλοσχερῶς τὸν ἀντίπαλο ἑλληνισμὸ μὲ τὴν ὁλοκληρωτικὴ ἐπικράτηση τοῦ σινισμοῦ.

Διότι ὁ Τράμπ εἶναι ἐκπρόσωπος τῶν δυτικῶν ἐργολάβων, συνεχιστῶν τῶν κτιστῶν τῶν γοτθικῶν καθεδρικῶν ναῶν τοῦ Μεσαίωνος, ποὺ ἐπέδραμον ὡς φράγκοι σταυροφόροι κατὰ τοῦ Βυζαντίου μὲ ἀπέραντη ζηλοτυπία κατὰ τῶν ἀνωτέρων τους Ἑλλήνων, ποὺ ἐνώπιον τῆς πρὸς δυσμᾶς ἐλεύσεως τοῦ Ἰσλάμ, ὑπεχρεώθησαν νὰ ἀντιγράψουν, μέσῳ τῆς ἰταλικῆς Ἀναγεννήσεως, ἔστω καὶ ἄγαρμπα, τὴν ἑλληνικὴ θεόπνευστη δημιουργικὴ πνοή, καὶ νὰ θωρακίσουν τὴν βαρβαρικὴ Δύση μὲ ἑλληνικὸ πασπάλισμα, κατὰ τῆς ἰσλαμικῆς καταιγίδος.

Καὶ σήμερα, ἐνώπιον τῆς προβλεπομένης συμμαχίας τοῦ κινεζικοῦ γίγαντος μὲ τὸν ἰσλαμικὸ φανατισμό, κατὰ τῆς ἀμερικανορωσικῆς σταυροφορίας μὲ συμμάχους τοὺς φράγκους ντεγκωλλικοὺς τῆς Μαρὶν Λὲ Πὲν καὶ τοὺς πολιτισμένους Πέρσες, ἐτοιμάζεται ἡ μάχη τῶν μαχῶν ποὺ θὰ καταλήξῃ στὸ τέλος τοῦ πλανητικοῦ πολέμου μίας γενεᾶς, ἡ ὁποία εἶχε ξεκινήσει τὸ 1999 μὲ τὸν διαμελισμὸ τῆς Γιουγκοσλαυΐας, στὴν συμπαντικὴ ἑκατόμβη, ἀπὸ τὰ ἐρείπια τῆς ὁποίας θὰ ξανακτισθῇ ὁ κόσμος μὲ βάση τὸν ἑλληνισμὸ καὶ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Ἀκόμα καὶ ὁ ἡττημένος σινισμὸς θὰ ὑποχρεωθῇ νὰ προσκυνήσῃ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμὸ ποὺ θὰ τοῦ ἐπιβάλῃ ἡ βαρβαρικὴ Δύση. Διότι ἄλλη μοναδικὴ λύση θὰ εἶναι ἡ ἐπιστροφὴ στὴν λιθίνη ἐποχή.

 Μὲ τὰ μιάσματα ποὺ θὰ ἀφήσῃ, ἐν μέσῳ  τῶν ἀναθυμιάσεων τῶν πυρηνικῶν μαχῶν ὁ πλανητικὸς πόλεμος, θὰ κείτωνται καὶ οἱ γραικύλοι, οἱ πυγμαῖοι αὐτοὶ ποὺ εἶχαν τολμήσει νὰ ἐπικαλεσθοῦν ὡς προγόνους των τοὺς θεοὺς τοῦ Ὀλύμπου καὶ εἶχαν συλήσει τὰ ἅγια χώματα τῆς Ἑλλάδος.

Στὴν τελικὴ ἐπικράτηση τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ ἐπὶ τοῦ σινισμοῦ καθοριστικὸ ῥόλο παίζει ἡ ἐδαφικὴ μηδαμινότης τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀπὸ καταβολῆς Ὁμήρου. Ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι ἕνα τεράστιος ἐγκέφαλος μέσα σὲ ἕνα πολὺ μικρὸ σῶμα ἐνῷ δύναται μὲν ὁ σινισμὸς νὰ εἶναι ἐγκέφαλος ἀντιστοίχων διαστάσεων ἀλλὰ ἐγκλωβισμένος σὲ τεράστιο ἐδαφικὸ σῶμα ποὺ χρειάζεται μεγάλη ὑλικὴ ἰσχὺ γιὰ νὰ ἐπιβιώσῃ. Ἀποτέλεσμα, ὁ ἑλληνισμὸς πετᾷ στὸ διάστημα ὡς λεπτοσώματος ἄγγελος ἐνῷ ὁ σινισμός, ὡς δεινόσαυρος, γιὰ νὰ ἀπογειωθῇ χρειάζεται τεραστία ὑλικὴ τροφή.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 15 Ἰανουαρίου 2017

Ὕποσημειώσεις:

1) Ἡ παγκοσμιοποίηση εἶναι ἀναπόφευκτη καὶ ἀντικαθιστᾷ τὴν ῥωμαίϊκη καὶκινεζικὴ ἔννοια τῆς οἰκουμενικῆς αὐτοκρατορίας τοῦ παρελθόντος.Τὴν παγκοσμιοποίηση προσεπάθησαν νὰ πραγματοποιήσουν οἱ διεθνιστὲς τοῦ κομμουνισμοῦ ὥς καὶ τοῦ καπιταλισμοῦ.Ὁ ἐθνικισμὸς εἶναι μία μεταβατικὴ θέση ἐξασφαλίσεως τῆς διαφορετικότητος ποὺ μία ἀλόγιστη παγκοσμιοποίηση θὰ ἠδύνατο νὰ ἐπιφέρῃ καταστρέφοντας τὸν πλοῦτο τῶν διαφορετικῶν κουλτουρῶν.Ἀλλὰ ἕνας ἑνοποιημένος πλανήτης ἀπὸ τὴν παγκοσμιοποίηση χρειάζεται ἕναν παγκόσμιο πολιτισμὸ καὶ μία παγκοσμία πολιτισμικὴ γλῶσσα. Αὐτὸ προσφέρουν μόνον ὁ ἑλληνοκεντρισμὸς καὶ ὁ κινεζοκεντρισμός. Μία νίκη τῶν τραμπικῶν ΗΠΑ ἐπὶ τῆς Κίνας ὑποχρεωτικὰ θὰ ἀναδείξη τὸν ἑλληνοκεντρισμό (θεωρία Κιτσίκη), πέραν τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνικισμοῦ.Δημήτρης Κιτσίκης

2) Ἡ Νούλαντ εἶναι ὄργανο τῆς CIA τῶν τραπεζῶν τῆς ἀντιρωσικῆς παρατάξεως τῶν Ὀμπάμα-Κλίντον ποὺ ἔπαιξε τὸν γνωστὸ ῥόλο στὴν Οὐκρανία. Θὰ παραμερισθῇ μὲ τὴν ἐξ ὁλοκλήρου νέα τραμπικὴ φιλορωσικὴ CIA τῶν ἐργολάβων. Ἀλλὰ καὶ οἱ δύο παρατάξεις εἶναι φιλοϊσραηλινές, καὶ μάλιστα αὐτὴν τοῦ Τρὰμπ περισσότερο καὶ ἀπὸ τὴν παράταξη τοῦ Ὀμπάμα.Δημήτρης Κιτσίκης

3) Διευκρίνιση: Ὁ ὅρος ἑλληνοκεντρισμὸς χρησιμοποιεῖται γενικὰ, ὡς ἁπλῆ προσήλωση πρὸς τὶς ἑλληνικὲς ἀξίες καὶ συγχέεται συχνὰ μὲ τὸν ἐθνικισμό. Ἄν καὶ ἀναγνωρίζω τὴν ἀναγκαιότητα τοῦ ἐθνικισμοῦ ὡς ἰδεολογικὸ ὅπλο μίας χώρας στὸν ἀγῶνα της γιὰ ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸν ἰμπεριαλισμὸ τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, ἡ κιτσικικὴ ἔννοια τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ δὲν εἶναι ἔννοια παράλληλη μὲ αὐτὴν τοῦ ἐθνικισμοῦ, ἀλλὰ ἀντίθετη.
Ὁ ἑλληνικὸς ἐθνικισμός, ἀκόμη καὶ ἐὰν εἶναι σωβινιστικός, συρρικνώνει τὸν ἑλληνισμὸ στὸ ἐπίπεδο τῶν ἑκατοντάδων ἄλλων ἐθνικισμῶν τοῦ πλανήτου καὶ τὸν περιορίζει ἐδαφικά, ὅσο ἐκτεταμένη καὶ νὰ θέλουμε τὴν Μεγάλη Ἑλλάδα. Ἀντιθέτως ὁ ἑλληνοκεντρισμός μου πρεσβεύει ὅτι σύμπαν ἴσον ἑλληνισμός καὶ συνεπῶς εἶναι χωρὶς σύνορα καὶ εἶναι μοναδικός.Εἶναι ἡ ἀπαραίτητη ἀξία γιὰ ὅλον τὸν πλανήτη καὶ τὸ σύμπαν. Δημήτρης Κιτσίκης

4) Ὁ πρόεδρος Μάο ἔλεγε  πὼς ἕνας πυρηνικὸς πόλεμος θὰ κατέστρεφε τὸν πλανήτη ἦταν παραπληροφόρηση καὶ ἐδήλωνε πὼς ἦταν ἔτοιμος νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἕναν γενικευμένο πυρηνικὸ πόλεμο ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἡ Κίνα θὰ ἐπεβίωνε, μὲ τεράστιες βεβαίως ἀπώλειες, ἴσως τοῦ ἡμίσεως, ἀκόμη καὶ τῶν δύο τρίτων τοῦ πληθυσμοῦ της. Καὶ στὸ παρελθόν ὅμως, ἔλεγε, τέτοιες ἑκατόμβες μὲ ἄλλα συμβατικὰ ὅπλα ἦσαν γεγονός. Ἐγὼ εἶχα συμφωνήσει μαζί του καὶ σήμερα ἀκόμη συμφωνῶ. Δημήτρης Κιτσίκης