683 – Γιατὶ εἶμαι φασιστής

                                                                         Ὁ βίαιος Χριστός

683 – Γιατὶ εἶμαι φασιστής

Ἀπὸ τοὺς γονεῖς μου μέλη τοῦ ΚΚΕ ἔμαθα τὴν ἐπιστήμη τοῦ μαρξισμοῦ-λενινισμοῦ καὶ ἐγώ, χωρὶς ποτὲ νὰ ἀνήκω σὲ κανένα κόμμα, οὔτε ἐνεργὸς σὲ καμμία θρησκεία, θὰ παραμείνω ἐσαεί εὐγνώμων στὸ ὑπερεκατοντάχρονο πατριωτικὸ ΚΚΕ ποὺ μὲ τὴν ἐπιστήμη του μοῦ ἤνοιξε τὰ μάτια καὶ ποὺ μετρᾷ χιλιάδες Μαρτύρων ἁγίων ποὺ μοῦ ἐχάραξαν τὴν καρδιὰ μὲ πίστι στὸν ἄνθρωπο καὶ ποὺ ἐκρεμάσθησαν στὰ ξερονήσια καὶ τὶς φυλακές, ὅπως ἡ μάνα μου, ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες δῆθεν μοναρχοφασιστῶν, στρατευμένοι στὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ φιλελευθέρου καπιταλισμοῦ.

Κατ’ἀρχάς, τὰ περὶ ἐγκληματικότητος τοῦ φασισμοῦ ποὺ συνεχῶς προβάλλει ὁ λαὸς τῶν προβάτων ποὺ βελάζει, ἀπὸ φόβο νὰ σφαχθῇ, ἐνῷ ἐγκληματῇ ἀδιακόπως ὡς πεπτωκότος, ὑπενθυμίζω ἀκατάπαυστα ὅτι τὸ ἔγκλημα καὶ ἡ βία, παντοῦ καὶ πάντα, εἶναι τὸ ψωμοτύρι τῆς Ἱστορίας συμπεριλαμβανομένου τοῦ χριστιανισμοῦ ἀπὸ γεννησιμιοῦ του. Καὶ ὁ Χριστὸς εἶναι διαλεκτικός, δηλαδὴ ἀντιφατικός, ἐπειδὴ εἶναι τὰ πάντα ὡς ὁ Θεός, δηλαδὴ συμπεριλαμβάνει καὶ τὸν Σατανᾶ, τὴν μία βία καὶ τὴν βία.

Τὸ ἔκτρωμα τοῦ φεμινισμοῦ ποὺ θἐλει νὰ ἀποκαλῇ τὸν Θεὸ γυναῖκα, ἀγνοεῖ τὴν οὐσία τοῦ διαλεκτικοῦ ὁλοκληρωτικοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι τὰ πάντα, καὶ ἄνδρας καὶ γυναῖκα καὶ ὅλα τὰ ὑπόλοιπα.

Διαβάζομε στὴν Ἀποκάλυψι (19:15) ποὺ ἀναφέρεται στὸν Χριστό : «Καὶ ἀπὸ τὸ στόμα του βγαίνει μία κοφτερὴ ῥομφαία, γιὰ νὰ κτυπᾷ μὲ αὐτὴν τὰ ἔθνη, καὶ αὐτὸς θὰ τοὺς ποιμάνῃ μἐ σιδερέναι ῥάβδο». Διότι ἡ ἐγκαθίδρυσις τῆς χιλιετοῦς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ θὰ καταστῇ ἀναγκαία τὴν βία μὲ τὴν μορφὴ ἑνὸς πολέμου κατὰ τῶν δυνάμεων τοῦ Ἀντιχρίστου. Τὸ ἱμάτιο τοῦ Χριστοῦ θὰ βαφτῇ στὸ αἷμα (Ἀποκάλυψις 19:1). Καὶ ἡ βία τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι μόνον συμβολική. Εἶναι πραγματική.

Συνάμα μὲ τὴν μέθοδο τῆς διαλεκτικῆς, ἑλληνικῆς καὶ κινεζικῆς, ἠδυνήθην νὰ σκεφθῶ σωστὰ καὶ νὰ ἀκολουθήσω τὸν Πλάτωνα στὴν πολιτεία τῶν ἀρίστων τοῦ πνεύματος, ἀνακαλύπτοντας πὼς ὁ ἀποκαλούμενος λαὸς εἶναι καὶ θὰ παραμείνῃ ἀνεγκέφαλο πρόβατο, ὅσο καὶ νὰ μορφωθῇ, κατευθυνόμενο πάντα ἀπὸ ἕναν ποιμένα ποὺ τὰ προσέχει καὶ τὰ νοιάζεται διότι τὰ ἔχει ἀνάγκη, ἀλλὰ ποὺ πάντα θὰ τὰ χρησιμοποιῇ μέσα ἀπὸ τὸ σύστημα τῆς ἀστικῆς δικτατορίας, ἐπονωμαζομένη δημοκρατία, γιὰ νὰ παραμείνῃ ποιμήν, τεμαχίζοντας τὸν λαὸ σὲ κόμματα.

Καὶ ὁ Χριστὸς δὲν ἀνεγνώριζε ἱσότητα στοὺς μαθητές του. Ὑπῆρχαν γέροντες καὶ ὑποτακτικοὶ καὶ μία πυραμιδοειδῆ συγκεντρωτικὴ ἱεραρχία. Ἀρχικῶς ὑπῆρχαν 70 δευτερεύοντες καὶ ἀφανεῖς μαθητὲς ποὺ προπορεύοντο τῶν ὑπολοίπων γιὰ νὰ προετοιμάζουν τὸ κατάλληλο ἔδαφος. Ὑπάρχουν ἐσαεὶ καὶ οἱ ἐκλεκτοὶ τοῦ Θεοῦ ποὺ προορίζονται νὰ δράσουν ὑπὲρ του, ὡς ἀόμματοι, κατευθυνόμενοι ἀπὸ τὴν θέλησί του καὶ μόνον, ποὺ συγκεντρώνουν ἐπάνω τους τὸν φθόνο τοῦ λαοῦ ποὺ τοὺς ἀποκαλεῖ ἐγωπαθεῖς μὲ τὸ ἐπιφώνημα: «Τί νομίζουν πὼς εἶναι. Γιατὶ αὐτοὶ καὶ ὄχι ἐμεῖς;»

Ὁ μαρξιστικός-λενινιστικὸς ὁλοκληρωτισμός, συνδυαζομένος μὲ τὸν ἀριστοκρατισμὸ τῶν ἀρίστων μὲ ὡδήγηε στὴν ἰδεολογία τοῦ φασισμοῦ ποὺ ἐδίδαξα στὰ Πανεπιστήμια τοῦ Ἐξωτερικοῦ ἐπὶ ἑξῆντα χρόνια,χωρὶς καμμία διακοπή. Ὡς κοινωνιολόγος τοῦ φασισμοῦ ἔφθασα στὸ συμπέρασμα ὅτι ὁ ἐπιστημονικὸς φασισμὸς ἦτο ἀνώτερος διότι δὲν κατατεμαχίζει τὸν λαὸ σὲ ἀντικρουόμενα μέρη, σὲ ταξικὲς ἤ ποδοσφαιρικὲς διαφορὲς μὲ ἀποτέλεσμα, αὐτὸς ὁ λαὸς νὰ εἶναι ἕρμαιος ὄχι τόσο τοῦ φιλελευθέρου καπιταλισμοῦ ὅσο τῆς παραφθορᾶς αὐτοῦ, τῆς σοσιαλδημοκρατίας πού, ἀπὸ τὸ 1890, βασίζεται γιὰ νὰ κυβερνήσῃ, στὴν ἀβάστακτη γραφειοκρατία τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, αὐτὰ τὰ πλέον πρόβατα τῶν προβάτων τοῦ λαοῦ.

Φασισμὸς δὲν εἶναι οὔτε ἡ Πινοσετικὴ δικτατορία τῆς φιλελευθέρας οἰκονομίας, ποὺ τὴν ἐγκαθιδρύει ὅταν τὰ βλέπει σκοῦρα, οὔτε ἡ δημοσιοϋπαλληλικὴ σοσιαδημοκρατία τοῦ Σύριζα. Φασισμός, ὅπως καὶ   κομμουνισμός, εἶναι ὁλοκληρωτισμὸς διαρκοῦς ἐπαναστάσεως ὑπὸ τὴν καθοδήγησιν ἥρωος, ἑνὸς ὁδηγοῦ, ἑνὸς ποιμένος τοῦ ποιμνίου προβάτων ἐπονομαζομένων «λαός». Γι’αὐτὸ καὶ τὸ μέλλον ἀνήκει στὸν φασισμό.

                        Δημήτρης Κιτσίκης          13 Μαρτίου 2021

 

402 – Χωρὶς ἀπόλυτη βία δὲν νοεῖται ἐπανάστασις: Ἡ σοσιαλδημοκρατία ὡς κόμμα τοῦ καπιταλισμοῦ

Μπέρνσταϊν, ὁ μοιραῖος ἄνθρωπος κατεδαφιστὴς τοῦ σοσιαλισμοῦ

402 – Χωρὶς ἀπόλυτη βία δὲν νοεῖται ἐπανάστασις: Ἡ σοσιαλδημοκρατία ὡς κόμμα τοῦ καπιταλισμοῦ

Ὁ Μὰρξ, τὸ 1852, ἔγραψε: «Μία συμμαχία μεταξὺ μικροαστικῶν καὶ ἐργατῶν ἀφήρεσε ἀπὸ τὶς κοινωνικὲς διεκδικήσεις τοῦ προλεταριάτου τὴν ἐπαναστατική τους αἰχμή... Ἔτσι ἐδημιουργήθη ἡ σοσιαλδημοκρατία».  Καὶ ἔτσι ἐσχηματίσθη τὸ κενὸ μεταξὺ ἐπισήμου θεωρητικοῦ ἐπαναστατικοῦ λόγου καὶ πολιτικῆς πρακτικῆς ὅλο καὶ πιὸ μεταρρυθμιστικῆς.

Καὶ τότε ἐνεφανίσθη ὁ ἄνθρωπος συμφορά: ὁ Ἐδουάρδος Μπέρνσταϊν (Eduard Bernstein, 1850-1932) στὰ τέλη τοῦ ΙΘ΄αἰῶνος. Ἐμφανιζόμενος ὡς πνευματικὸς διάδοχος τοῦ Ἔνγκελς, διεπίστωνε ὅτι ὁ καπιταλισμὸς ὄχι μόνον δὲν ἐφαίνετο νὰ κατέρρεε ἀλλὰ ἀντιθέτως ἐνδυναμώνετο. Καὶ τότε, μεταξὺ 1896  καὶ 1898, ἐδημοσίευσε στὸ περιοδικὸ Die Neue Zeit («Ἡ Νέα Ἐποχή») μία σειρὰ ἄρθρων ὑποστηρίζοντας ὡς μέσον σοσιαλιστικοῦ μετασχηματισμοῦ τῆς κοινωνίας τὸν ἐκδημοκρατισμό της, χωρὶς χρήσι βίας.

Ἡ ἀπάντησις τῆς Ῥόζας Λούξεμπουργκ (1871-1919) στὸν Μπέρνσταϊν ἐδόθη τότε μὲ τὸ βιβλίο της, «Κοινωνικὴ μεταρρύθμισις ἤ ἐπανάστασις» ποὺ κατεδίκαζε τὴν πρότασί του καὶ τὸ 1899, ἡ πλειοψηφία τοῦ γερμανικοῦ σοσιαλδημοκρατικοῦ  κόμματος ἔθεσε τὸν Μπέρνσταϊν σὲ μειοψηφία χωρὶς ὅμως να τὸν ἐκδιώξῃ. Ἔτσι τὸ μικρόβιο τοῦ ῥεφορμισμοῦ-ῥεβιζιονισμοῦ εἶχε παραμείνει καὶ ἐξελίχθη στὸ σημερινὸ SPD τοῦ Σούλτζ (Martin Schulz), κύριο στήριγμα τοῦ καπιταλισμοῦ τῶν τραπεζῶν.

Ὁ ὀπορτουνισμὸς εἶχε κατατροπώσει τὸν ἐπαναστατισμό, ὁ ῥεαλισμὸς τὴν δημιουργικότητα καὶ στὸν πρῶτο παγκόσμιο πόλεμο ἔφθασε στὰ ὅρια τῆς προδοσίας τῶν ἀρχῶν τους ὅταν οἱ βουλευτὲς τῶν σοσιαλιστικῶν κομμάτων στὴν Γερμανία καὶ τὴν Γαλλία ἐψήφισαν ἑκατέρωθεν τὸν πολεμικὸ προϋπολογισμὸ τῶν χωρῶν τους, ἕως ποὺ ὁ σοσιαλιστὴς γάλλος πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, François Hollande (2012-2017) νὰ δηλώσῃ καὶ αὐτὸς σοσιαλδημοκράτης, ἀκολουθούμενος ἀπὸ τὸν πρωθυπουργὸ πρώην ἕλληνα κομμουνιστὴ  Ἀλέξη Τσίπρα, μετὰ τὸ 2015.

Παρὰ ταῦτα, ἡ ἐπαναστατικὴ γραμμή τῆς ἀπαραιτήτου βίας ἐθριάμβευσε μὲ τὸν Λένιν καὶ τὸν Στάλιν, ἀλλὰ ἡ παντοδυναμία τοῦ καπιταλισμοῦ, βασισμένη στὸ χρῆμα καὶ τὴν ἐξαγορά, ἐγέννησε νέους ῥεφορμιστές, ὅπως τὸν Χρουστσὼβ καὶ τὸν Γκορμπατσὼβ, φθάνοντας τὸ ΚΚΕ στὰ ὅρια τῆς ἀκινησίας μὲ ἀποτέλεσμα τὸ μέλλον τοῦ ἐπαναστατικοῦ κομμουνισμοῦ νὰ καθίσταται ἄκρως ἀβέβαιον, άκόμη καὶ στὴν Ἑλλάδα.

Ἡ παγκόσμια ἀποτυχία τοῦ βιαίου ἐπαναστατικοῦ κομμουνισμοῦ στὸ ὄνομα τοῦ ῥεαλισμοῦ καὶ τῆς κοινωνικῆς ἐπιστημοσύνης ἐπέτρεψε στὸ μυστικιστικὸ κλαδὶ τοῦ βιαίου ἐπαναστατισμοῦ, τοῦ φασισμοῦ, νὰ καλύψῃ τὸ κενὸ ποὺ ἄφησε ὁ κομμουνισμὸς καὶ νὰ ὡθήσῃ στὴν ἐπαναστατικὴ βία τὸν ἄλλο κλάδο τοῦ καπιταλισμοῦ,  αὐτὸν τῶν ἐργολάβων, σὲ μία παγκόσμια ἐμφυλία διαμάχη μὲ τὸν καπιταλισμὸ τῶν τραπεζῶν.

Ἔτσι ὁ πλανήτης σήμερα ἀντιμετωπίζει τὸν πυρηνικὸ Ἀρμαγεδδῶνα σὲ μία γιγαντιαία βίαιη ἀναμέτρησι τῶν δύο κλάδων τοῦ παγκοσμίου καπιταλισμοῦ, ἤτοι τοῦ καπιταλισμοῦ τῶν τραπεζῶν μὲ ἡγέτιδα τὴν Κίνα, βασισμένου στὴν ἰδεολογία τῆς σοσιαλδημοκρατίας καὶ τοῦ καπιταλισμοῦ τῶν ἐργολάβων  μὲ ἡγέτιδα τὴν Ἀμερική, βασισμένη στὸν φασισμό (ποὺ ἀπὸ ἐκφραστικὴ δειλία ἀποκαλοῦμε λαϊκισμό). 

Διότι, ἐξ ὁρισμοῦ, κοινωνικὴ ἐπανάστασις δὲν νοεῖται, χωρὶς τὴν χρήσι ἀπολύτου βίας, ἀπολύτου ἐγκληματικότητος, βαπτισμένης μέσα στὸ αἷμα ἑκατομμυρίων.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 19 Ἰανουαρίου 2018