620 – Δυτικὴ καὶ Ἀνατολικὴ Παράταξις, τὸ 1453 καὶ τὸ 2020

 

Δημήτριος Παλαιολόγος ὡς ὀρθόδοξος μοναχός

620 – Δυτικὴ καὶ Ἀνατολικὴ Παράταξις, τὸ 1453  καὶ τὸ 2020

Ἐμφύλιος πόλεμος στὶς ΗΠΑ τὸ 2020 ποὺ ἐπεκτείνεται στὴν Εὐρώπη καὶ σὲ ὅλον τὸν πλανήτη μὲ κεντρικὸ πρόσωπο τὸν πρόεδρο Δονᾶλδο Τράμβιο.

Ἀναζωπύρησις τὸ 2020 τοῦ χιλιετοῦς ἐμφυλίου πολέμου στὴν Ἐνδιάμεση Περιοχή ἀπὸ τὸ 1204 μέχρι καὶ σήμερα, μεταξὺ δυτικιστικῶν φραγκολατρῶν καὶ ἀνατολικῶν τουρκολατρῶν, ἤτοι μεταξὺ δυτικῆς καὶ ἀνατολικῆς παρατάξεως ποὺ χαρακτηρίζει ἐπακριβῶς τὴν οὐσία τοῦ πολιτισμοῦ τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς μεταξὺ Δύσεως καὶ Ἀνατολῆς.

Κατόπιν τῆς βραχείας ἐπικρατήσεως τῆς ἀνατολικῆς παρατάξεως τὸ 1828-1831, μέχρι τὴν δολοφονία τοῦ Καποδίστρια, ἡ δυτικὴ παράταξις ἐπεβλήθη μονίμως μέχρι σήμερα μὲ μικρὲς ἀνατολικὲς ἀναλαμπὲς στὴν περίοδο 1936-1941 τοῦ Μεταξᾶ καὶ τὸ 1967-1973 τοῦ Παπαδοπούλου.

Παρὰ τὴν συνεχῆ προσπάθεια δυτικοποιήσεως τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τοὺς κυβερνῶντες καὶ τὴν πρόσδεσι τῆς χώρας στὸ ἅρμα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ τοῦ εὐροῦ, χάρις στὸ ἕτερον ἥμισυ τῆς Ῥωμηοσύνης, στὴν ἄλλη πλευρὰ τοῦ Αἰγαίου καὶ τὴν ἰδεολογικὴ ἧττα τοῦ κεμαλισμοῦ (τουρκικοῦ βενιζελισμοῦ) μὲ τὴν ἐπικράτησι τοῦ Ἔρντογαν, ἡ Τουρκία τελικῶς δὲν εἰσῆλθε στὸ εὐρωπαϊκὸ κατάστημα καὶ ἐπέστρεψε σταδιακὰ στὰ ὁράματα τῆς ἀνατολικῆς παρατάξεως.

Σήμερα ποὺ ὁ κιτσικισμὸς σπρώχνει τὴν Ἑλλὰδα πρὸς τὴν ἀνατολικὴ ἀναγέννησι καὶ ἐντείνεται ὁ ἐμφύλιος Ἀνατολῆς-Δύσεως στὴν Ἐνδιάμεση Περιοχή, καλὸ εἶναι νὰ ἐπανέλθῃ στὴν θύμησί μας ἡ τραγωδία τῆς δυναστείας τῶν Παλαιολόγων διηρημένη μεταξὺ φραγκοφίλων καὶ τουρκοφίλων.

Θωμᾶς Παλαιολόγος φραγκολάτρης κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ του Δημητρίου Παλαιολόγου τουρκολάτρου ὀρθοδόξου ποὺ ἀπεβίωσε μοναχός, δύο δεσπότες τοῦ Μυστρᾶ, ἀδελφῶν τοῦ τελευταίου αὐτοκράτορος τοῦ Βυζαντίου τοῦ ῥωμαιοκαθολικοῦ ἑνωτικοῦ Κωνσταντίνου ΙΑ’.

Ὁ Δημήτριος, δεσπότης τοῦ Μυστρᾶ ἀπὸ τὸ 1449 στὸ 1460, ὁπότε καὶ παρέδωσε τὴν καστροπολιτεία στὸν Πορθητή καὶ ἀργότερα ἔγινε καὶ ἀπεβίωσε ὡς μοναχός, κατασυκοφαντεῖται καὶ ὑβρίζεται χυδαίως ὡς σκουπίδι ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς φραγκολάτρες. Ὑπῆρξε παρὼν στὴν Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας τὸ 1437-1439, παίρνοντας θέσι κατὰ τῆς Ἑνώσεως μὲ τὸν Πάπα καὶ κατὰ τῶν ἀδελφῶν του ἑνωτικῶν ποὺ ἔγιναν ῥωμαιοκαθολικοί.

Ὁ Θωμᾶς ῥωμαιοκαθολικός, ἀπὸ τὸν Μυστρᾶ στὴν Πάτρα, μετέφερε μαζί του τὰ ὀστᾶ τοῦ ἀποστόλου Ἀνδρέου στὸ Βατικανό, τοῦ μεγαλύτερου, ἀπὸ τὸ 1204, ἐχθροῦ καὶ ἄρπαγα τῆς ὑλικῆς καὶ πνευματικῆς περιουσίας τοῦ Βυζαντίου ἐνῷ  ὁ Δημήτριος ἐμερίμνησε νὰ παραμείνουν, ὅσα δὲν ἐκλάπησαν ἀπὸ τὴν Δύσιν, ὑπὸ τὴν προστασία τῶν Ὀθωμανῶν.

Ὁ Θωμᾶς Παλαιολόγος μετέφερε τὴν Τιμία Κάρα τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου ἀπὸ τὴν Πάτρα στὸ Βατικανό, μὲ τὴν ἐπίσημη ἱστορία νὰ ἰσχυρίζεται ὅτι τὸ ἔκαμε γιὰ νὰ τὴν προστατεύσῃ ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ἀλλὰ μὲ τὴν λογικὴ νὰ λέγῃ ὅτι δὲν παρακαλῇς γιὰ βοήθεια μὲ ἄδεια χέρια. Ἄλλωστε στὴν πλειοψηφία τους οἱ Ὀθωμανοὶ εἶχαν σεβασθῆ τὰ χριστιανικὰ κειμήλια, κανείς σουλτᾶνος δὲν ἐπείραξε τὶς λειψανοθῆκες τῶν Ἁγίων Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καὶ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου τοῦ Πατριαρχείου στὴν Κωνσταντινούπολι. Ὁπότε αὐτὸ θὰ ἠδύνατο νὰ θεωρηθῇ καὶ ἁπλῶς ὡς κλοπή. Ἡ Τιμία Κάρα τοῦ ἀποστόλου Ἀνδρέου ἐπέστρεψε στὴν Πάτρα τὸ 1964.

Τὰ λείψανα τοῦ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ἐκλάπησαν ἀπὸ τοὺς Φράγκους σταυροφόρους τὸ 1204, ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολι  καὶ μετεφέρυθησαν στὴν θανάσιμη ἐχθρὸ τῆς Πόλης τὴν Βενετία, ἀργότερα δέ, στὴν Ῥώμη. Ἐπεστράφησαν στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο  800 χρόνια ἀργότερα, στὶς 27 Νοεμβρίου 2004,  ἀπὸ τὸν Πάπα Ἰωάννη Παῦλο Β καὶ σήμερα εὑρίσκονται στὸν Πατριαρχικὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου στὸ Φανάρι. Ἡ κάρα του εὑρίσκεται στὴν Μονὴ Βατοπεδίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Οἱ σουλτᾶνοι, ὡς συνεχιστὲς τῶν βυζαντινῶν βασιλέων, δὲν ἔπαυσαν νὰ προικοδοτοῦν  τὰ μοναστήρια τῆς Ὀρθοδοξιας,στὸν κοινὸ ἑλληνοτουρκικὸ χῶρο τῆς Αὐτοκρατορίας.

Ὁ Πορθητής, μὲ τὴν συνδρομὴ τῶν Ῥωμηῶν τοῦ Βυζαντίου, ἤνοιξε διάπλατα τὶς πύλες τῆς Αὐτοκρατορίας γιὰ νὰ εἰσέλθη ὡς συνεχιστής της καὶ νὰ ἐκδιώξῃ τὴν φραγκοκρατία. Σήμερα ὁ νέος σουλτᾶνος Ἔρντογαν  εὑρίσκεται ἐνώπιον τῶν πυλῶν ἑτοιμαζόμενος γιὰ τὴν Νέα Ἅλωσι ἐκδιώξεως τῆς δυτικῆς παρατάξεως. Τράμβιος καὶ Πούτιν θὰ θελήσουν νὰ τὸν βοηθήσουν στὴν ἐπέλασί του αὐτὴ καὶ νὰ στηριχθοῦν στὴν ἀνατολικὴ παράταξι ἑκατέρωθεν τῶν ἀκτῶν τῆς Θαλάσσης τοῦ Κόσμου;  Ἐὰν ναί, τότε θᾶ βοηθήσουν στὴν ἐπανένωσιν τῶν δύο ἀκτῶν τοῦ Αἰγαίου. Κατὰ πόσον αὐτὸ τοὺς συμφέρει θὰ φανῆ προσεχῶς.

Ἐν τῷ μεταξὺ λέγεται –καὶ ποὺ μοῦ μετεφέρθη πρὸ πολλῶν ἐτῶν ἀπὸ τὸν τότε φίλον μου Κωνσταντῖνο Χολέβα- ὅτι ἕνας Δημήτριος θὰ ἐπανενώσῃ πνευματικὰ τὶς δύο ὄχθες τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς. Ἴδωμεν!

Δημήτρης Κιτσίκης                    23 Αὐγούστου 2020

 

 

 

561- Ποία εἶναι ἡ πίστις εἰς τὴν χριστιανικὴν Ἀνάστασιν;

Κατόπιν Πανδημίας (ἡ Δευτέρα Παρουσία εἶναι τὸ θέμα τῆς ἡμέρας) 

561- Ποία εἶναι ἡ πίστις εἰς τὴν χριστιανικὴν Ἀνάστασιν;

Ὁ καθημερινὸς χριστιανὸς πιστεύει στὴν Δευτέρα Παρουσία (στὰ γαλλικὰ Jugement dernier) ἀλλὰ διερωτᾶται πὼς θὰ φαίνεται ὅταν ἀναστηθῇ. Ἐὰν ἀποβιώσῃ παιδὶ θὰ ἀναστηθῇ ὡς παιδί; Ἐὰν ἀποβιώσῃ σὲ προχωρημένη ἡλικία θὰ ἀναστηθῇ ὡς γέρος; Καὶ ὁ Χριστὸς πῶς ἀνεστήθη; Μὲ τὸ σῶμα του στὰ 33 χρόνια τῆς ζωῆς του;

Ἐπιστήμη σημαίνει αὔξησις τῆς γνώσεως. Ὁ νομπελίστας φυσικός (τοῦ 1965), ὁ ἀμερικανὸς Richard Feynman, ἐδήλωνε πὼς «Ἐπιστήμη εἶναι ἡ πίστις στὴν ἄγνοια τῶν εἰδικῶν». Ὡς καθηγητὴς πανεπιστημίου συνεφώνησα ἀπολύτως μὲ αὐτὸν τὸν συνάδελφό μου. Ἀπὸ τὸν δάσκαλο τοῦ Δημοτικοῦ μέχρι  καὶ τὸν πανεπιστημιακὸ ὁ ἀσχολούμενος μὲ τὴν γνῶσι εἶναι σοφὸς κουμπούρας.Ὁ Feynman ὑπεστήριζε πὼς ἡ ἐπιστημονικὴ διαδικασία παρῆγε εἰδικοὺς χωρὶς γνῶσιν.

Τρία εἶναι τὰ ἐπίπεδα τῆς γνώσεως, ἀπὸ κάτω πρὸς τὰ ἐπάνω: α) Ἡ γνῶσις τῶν φυσικῶν-ὑλικῶν φαινομένων (Ἄϊνσταϊν). β) Ἡ γνῶσις τῶν ψυχικῶν φαινομένων (Φρόϋδ). γ) Ἡ γνῶσις τῶν πνευματικῶν φαινομένων (Χριστός). Τὸ φαινόμενο τῆς ἀνθρωπίνης ἀναστάσεως ὑπάγεται στὸ τρίτο ἀνώτατο ἐπίπεδο τῆς γνώσεως γι’αὐτὸ καὶ εἶναι δυσκολονόϊτος γιὰ τὸν καθημερινὸ ἄνθρωπο ποὺ ἀδυνατῶντας νὰ καταλάβῃ τὰ μυστήρια τῆς Ὀρθοδοξίας λέγει λανθασμένως τὸ «πίστευε καὶ μὴ ἐρεῦνα».

Ἀλλὰ μὲ τὸ σωστὸ «ἐρεῦνα κατὰ τὰς Γραφάς», ἀνοίγεις τὸ κατὰ Μᾶρκον Εὐαγγέλιον, γραμμένο φυσικὰ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἀπόστολο στὰ ἑλληνικά, καὶ διαβάζεις τὰ παρακάτω (κεφάλαιο ΙΒ΄, στίχοι 18 μέχρι 27, στὴν ἀπόδοσι τοῦ Τρεμπέλα):

 «Καὶ ἔρχονται Σαδδουκαῖοι πρὸς αὐτόν, οἵτινες λέγουσιν ἀνάστασιν μὴ εἶναι, καὶ ἐπηρώτων αὐτὸν λέγοντες·

«Μαρκ. 12,18             Ηλθαν κατόπιν εις αυτόν οι Σαδδουκαίοι, οι οποίοι έλεγον ότι δεν υπάρχει ανάστασις νεκρών, και τον ηρωτησαν·

«Μαρκ. 12,19       διδάσκαλε, Μωϋσῆς ἔγραψεν ἡμῖν ὅτι ἐάν τινος ἀδελφὸς ἀποθάνῃ καὶ καταλίπῃ γυναῖκα, καὶ τέκνα μὴ ἀφῇ, ἵνα λάβῃ ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ ἐξαναστήσῃ σπέρμα τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ. [Τὸ ἴδιο καὶ οἱ ἀρχαῖοι Σπαρτιᾶτες. Βλέπε, Δ.Κιτσίκης, σχέσεις Σπάρτης-‘Ισραήλ]

«Μαρκ. 12,19             “διδάσκαλε, ο Μωϋσής στον νόμον, που μας έδωσε, έγραψε ότι εάν ο αδελφός κάποιου πεθάνη και εγκαταλείψη χήραν την γυναίκα και δεν αφήση τέκνα, πρέπει να πάρη ο αδελφός του την χήραν εκείνου και να γεννήση απόγονον στον αποθανόντα αδελφόν.

«Μαρκ. 12,20       ἑπτὰ οὖν ἀδελφοὶ ἦσαν. καὶ ὁ πρῶτος ἔλαβε γυναῖκα, καὶ ἀποθνήσκων οὐκ ἀφῆκε σπέρμα.

«Μαρκ. 12,20            Ησαν, λοιπόν, επτά αδελφοί· και ο πρώτος επήρε σύζυγον και όταν απέθανε, δεν αφήκεν απόγονον.

«Μαρκ. 12,21       καὶ ὁ δεύτερος ἔλαβεν αὐτήν, καὶ ἀπέθανε, καὶ οὐδὲ αὐτὸς οὐκ ἀφῆκε σπέρμα. καὶ ὁ τρίτος ὡσαύτως.

«Μαρκ. 12,21             Και ο δεύτερος αδελφός έλαβεν αυτήν και απέθανε, και ουδέ αυτός αφήκεν απόγονον. Και ο τρίτος επίσης.

«Μαρκ. 12,22       καὶ ἔλαβον αὐτὴν οἱ ἑπτά, καὶ οὐκ ἀφῆκαν σπέρμα. ἐσχάτη πάντων ἀπέθανε καὶ ἡ γυνή.

«Μαρκ. 12,22            Και επήραν αυτήν ως σύζυγον και οι επτά, χωρίς να αφήσουν απόγονον. Τελευταία δε από όλους απέθανε και η γυναίκα.

«Μαρκ. 12,23       ἐν τῇ οὖν ἀναστάσει, ὅταν ἀναστῶσι, τίνος αὐτῶν ἔσται γυνή; οἱ γὰρ ἑπτὰ ἔσχον αὐτὴν γυναῖκα.

«Μαρκ. 12,23            Λοιπόν κατά την ανάστασιν, όταν όλοι αυτοί αναστηθούν, εις ποίον από όλους θα ανήκη η γυναίκα; Διότι και οι επτά την έλαβον ως σύζυγον”.

«Μαρκ. 12,24       καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐ διὰ τοῦτο πλανᾶσθε μὴ εἰδότες τὰς γραφὰς μηδὲ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ;

«Μαρκ. 12,24            Και αποκριθείς ο Ιησούς τους είπε· “δεν σκέπτεσθε, πόσον πλανάσθε δι' αυτό; Και τούτο, διότι δεν γνωρίζετε ούτε την διδασκαλίαν των Γραφών ούτε την δύναμιν του Θεού.

«Μαρκ. 12,25       ὅταν γὰρ ἐκ νεκρῶν ἀναστῶσιν, οὔτε γαμοῦσιν οὔτε γαμίζονται, ἀλλ᾿ εἰσὶν ὡς ἄγγελοι οἱ ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

«Μαρκ. 12,25            Διότι, όταν αναστηθούν οι άνθρωποι εκ νεκρών ούτε νυμφεύονται οι άνδρες ούτε υπανδρεύονται αι γυναίκες, αλλά ζουν όπως οι άγγελοι του ουρανού.

«Μαρκ. 12,26       περὶ δὲ τῶν νεκρῶν ὅτι ἐγείρονται, οὐκ ἀνέγνωτε ἐν τῇ βίβλῳ Μωϋσέως, ἐπὶ τοῦ βάτου πῶς εἶπεν αὐτῷ ὁ Θεὸς λέγων, ἐγὼ ὁ Θεὸς Ἀβραὰμ καὶ ὁ Θεὸς Ἰσαὰκ καὶ ὁ Θεὸς Ἰακώβ;

«Μαρκ. 12,26            Ως προς δε τους νεκρούς, ότι δηλαδή θα αναστηθούν, δεν εδιαβάσατε στο βιβλίον του Μωϋσέως, εκεί όπου γίνεται λόγος δια την φλεγομένην βάτον, πως του είπεν ο Θεός; Εγώ είμαι ο Θεός του Αβραάμ και ο Θεός του Ισαάκ και ο Θεός του Ιακώβ;

«Μαρκ. 12,27       οὐκ ἔστιν ὁ Θεὸς νεκρῶν, ἀλλὰ ζώντων· ὑμεῖς οὖν πολὺ πλανᾶσθε.

«Μαρκ. 12,27            Ο Θεός δεν είναι Θεός νεκρών, αλλά Θεός ζωντανών και ως ζωντανούς εις την αιωνιότητα αναφέρει εδώ τους τρεις πατριάρχας. Σεις λοιπόν, πολύ πλανάσθε».

Συμπέρασμα:

Ὁ Χριστὸς ἀνεστήθη ὄχι μὲ τὸ ὑλικό του σῶμα ἀλλὰ μὲ τὸ

 πνευματικό του, κάτι σὰν φάντασμα ποὺ τὸ εἶδε μὲν ὁ ἄπιστος Θωμᾶς

 ἀλλὰ ὡς πνευματικὸ σῶμα.

Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο θὰ ἀναστηθοῦμε καὶ ἐμεῖς, δηλαδὴ ἄϋλοι, μὲ

 πνευματικὸ σῶμα ὡς οἱ ἄγγελοι οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν ὑλικὸ σῶμα.

 Συνεπῶς, εἴτε ἀπεβιώσαμε ὡς παιδί, εἴτε ὡς γέρος τὸ ἀναστημένο σῶμα

 μας δὲν θὰ δείχνῃ ἡλικία. Θὰ δείχνῃ τὸ πνευματικὸ μας σῶμα, τὸ

ἀρχέτυπο. Θὰ εἴμεθα «ὡς ἄγγελοι οἱ ἐν τοῖς οὐρανοῖς» οἱ ὁποῖοι «οὔτε

γαμοῦσιν οὔτε γαμίζονται» (δηλαδὴ δὲν εἰσέρχονται εἰς γάμον. Ὁ νοῶν

 νοεῖτο).

Δημήτρης Κιτσίκης                   14 Ἀπριλίου 2020

414 - Ἡ Κόλασις εἶναι καὶ σὲ τούτην τὴν ζωή: Ὀνομάζεται Καπιταλισμός – Ἐπ’αὐτοῦ συμφωνοῦν Ὀρθοδοξία καὶ Ἰνδουϊσμός

                      Ἡ Θεὰ Καλή       -      Ὁ Θεὸς Κρίσνα 

414 - Ἡ Κόλασις εἶναι καὶ σὲ τούτην τὴν ζωή: Ὀνομάζεται Καπιταλισμός – Ἐπ’αὐτοῦ συμφωνοῦν Ὀρθοδοξία καὶ Ἰνδουϊσμός

(Ὁ ἀπόστολος Θωμᾶς ἐκήρυξε τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ στὴν Νότιο Ἰνδία καὶ ἐμαρτύρησε στὸ Μουλαπόρε, κοντὰ στὸ Μαντράς. Ἔκτοτε, οἱ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῶν Ἰνδιῶν, ποὺ ὑπερβαίνουν τὰ δύο ἑκατομμύρια, ἄν καὶ ἔχουν ἀποκοπῆ ἀπὸ τὰ ὀρθόδοξα  πατριαρχεῖα ὡς  «Σύριοι»  μονοφυσῖτες, λειτουργῶντας στὰ συριακά, συνεχίζουν τὸ ἔργο τῆν Ῥωμηοσύνης, πολὺ πιὸ πέρα ἀπὸ τὰ ἐδάφη τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, ἰδίως  στὴν νοτιοδυτικὴ πολιτεία της Κεράλας.

Ἡ ἐπιρροή τους συνέβαλε στὴν μετατροπὴ τοῦ ἰνδουϊσμοῦ σὲ μονοθεϊσμό, μὲ τὴν ἔλευσι, στὸν ΙΕ΄καὶ ΙΣΤ΄ αἰῶνα, τοῦ Ἁγίου Τσαϊτάνια-Chaitanya, 1486-1534- καὶ τὴν μετέπειτα ἐξάπλωσι τοῦ ἰνδουϊστικοῦ βαϊσναβισμοῦ στὴν Δύσι ὑπὸ τὴν ἐπωνυμία κρισναϊτισμός, χάρις στὸν ἅγιο Πραμπουπάντα –Prabhupada – 1896-1977)…

Ὅπως γράφεται στὴν ὀρθόδοξη ἑρμηνεία τοῦ Κ΄ κεφαλαίου τῆς Ἀποκαλύψεως  (ἔκδοσις Ἀδελφότητος «Ὁ Σωτήρ», Ἀθήνα, σελ. 1052) : «Εἰς τὴν κατὰ τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ τοῦ ψευδοπροφήτου αὐτοῦ ὁριστικὴν νίκην τοῦ Χριστοῦ ἐπακολουθεῖ χιλιετὴς βασιλεία αὐτοῦ, παρεμπίπτουσα μεταξὺ τῆς κατασυντριβῆς τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ τῆς συντελείας τῶν αἰώνων, ἥτις θὰ ἐπισφραγισθῇ διὰ τῆς δευτέρας παρουσίας, τῆς παγκοσμίου κρίσεως [γιὰ τοὺς ἰνδουϊστές, τῆς ἐλεύσεως τοῦ ἐναρκωμένου τιμωροῦ Κάλκι] καὶ τῆς ἀνακαινίσεως τοῦ παντός [γιὰ τοὺς ἰνδουϊστές, μὲ τὴν ἐπάνοδο τῆς ἐποχῆς σάτια].

»Ἡ χιλιετὴς βασιλεία δέον νὰ νοηθῇ πνευματικῶς, τοῦ ἀριθμοῦ μὲν χίλια ὄντος σχηματικοῦ [τὸ Σριμὰντ Μπαγκαβατὰμ λέγει τὸ ἴδιο γιὰ τὰ ἀντίστοιχα 10.000 χρόνια] καὶ μὴ ἐκλαμβανομένου κατὰ γράμμα, ἀλλὰ τῆς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ πραγματοποιουμένης διὰ τῆς ἐν τῇ ἀνθρωποτητι ἐπικρατήσεως τοῦ Εὐαγγελίου.

»Ἐντεῦθεν ἡ νέα καὶ τελευταία ἀπόπειρα τοῦ Σατανᾶ κατὰ τῶν πιστῶν, εἰς τὴν ὁποίαν θὰ ἐπακολουθήσῃ ἡ τελικὴ κρίσις τοῦ κόσμου». Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς λέγει ἡ ἑρμηνεία ποὺ κάνει ὁ ἅγιος Πραμπουπάντα (1896-1977), τοῦ Σριμὰντ Μπαγκαβατάμ (8^η ὠδή, μέρος πρῶτο, κεφ. 5^ο, κειμ. 23, σελ. 161).

Ἕνα ἄλλο χαρακτηριστικὸ τῆς σημερινῆς ἐποχῆς τοῦ κάλι, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν μείωσι τῆς διαρκείας τῆς φυσικῆς ζωῆς ποὺ παρατείνεται μόνον τεχνιτῶς ἀπὸ τοὺς ἰατρούς, μἐ ἀντικατάστασι ὀργάνων στὰ νοσοκομεῖα -ὅπως ἀντικαθίστανται τὰ ἀνταλλακτικὰ αὐτοκινήτων στὰ συνεργεῖα- εἶναι ἡ σταδιακὴ πτώσις τῆς μνήμης, ἡ «ἀλτζαϊμεροποίησις» τῶν ὑπηκόων τῆς καπιταλιστικῆς κοινοβουλευτικῆς Ῥεπούμπλικας, ὡς καὶ ἡ γενικὴ πτώσις τῆς φυσικῆς ῥώμης. 

Παράδειγμα ἀλτζαϊμεροποιήσεως, δηλαδὴ ἀπωλείας μνήμης προϊούσας μορφῆς, ὑπῆρξε ὁ πρόεδρος Ῥέϊγκαν ἐνῷ παράδειγμα ἀνανεωμένου Φάουστ ἀπὸ τὸν Σατανᾶ, μὲ ῥὸζ προσωπεῖο, ἐκτεθειμένου σὲ πολυτελῆ αἴθουσα ἀμερικανικοῦ νεκροπομπείου, ὑπῆρξαν ὁ πρόεδρος Τζὼν Κέννεντυ καὶ ὁ πρόεδρος Μπὶλ Κλίντον. Ἀκόμη περιμένουμε τοὺς θεατρικοὺς συγγραφεῖς γιὰ νὰ στήσουν ἐπὶ σκηνῆς αὐτοὺς τοὺς αὐτοκρατορίσκους τῆς παραπαίουσας τελευταίας δυτικορωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας.

Οἱ γονεῖς θὰ σκοτώνουν τὰ παιδιά τους καὶ τὰ παιδιὰ τοὺς γονεῖς τους, ἀδιάφοροι περαστικοὶ θὰ βλέπουν συνανθρώπους τους νὰ δολοφονοῦνται στὸ πεζοδρόμιο [ὅπως σήμερα στὴν Ἑλλάδα ἐπὶ κυβερνήσεως Τσίπρα], τὸ χρῆμα θὰ εἶναι ἡ ὑπερτάτη ἀξία, «ὁ γάμος θὰ βασίζεται σὲ μία παροδικὴ ἕλξι, ὅσο κρατᾷ ἡ σεξουαλικὴ ἕλξις, καὶ γιὰ νὰ ἐπιτύχῃ κανεὶς στὶς μπίζνες, θὰ χρειασθῇ νἀ ἐξαπατήσῃ τὸν ἄλλο» (Σριμὰντ Μπαγκαβατάμ, 12. 2. 3). Γιὰ τοὺς πολιτικούς, τὸ Μπαγκαβατὰμ (12. 2. 8) γράφει: «Αὐτοὶ οἱ (ἐκλεγμένοι) ἀδίστακτοι τραμποῦκοι, μετεμφιεσμένοι σὲ ἡγέτες, θὰ καταπιέζουν τὸν κόσμο».

Δημήτρης Κιτσίκης, 1^η Ἀπριλίου 2018, Ῥωμαιοκαθολικὸ παρηκμασμένο  Πάσχα

(Μία  πολὺ πιὸ ἐκτεταμένη μορφὴ τοῦ παραπάνω ἀνασκευασμένου ἄρθρου, μὲ τίτλο, «Ἡ καπιταλιστικὴ κόλασις στὴν νέα χιλιετία καὶ οἱ Ἰνδικὲς Βέδες», εἶχε δημοσιευθῆ  στὸ τεῦχος 10, ἔτος Γ΄, χειμῶνος 1998-99, τοῦ τριμηνιαίου περιοδικοῦ μου, Ἐνδιάμεση Περιοχή).