Τὸ παρὸν νέο ἱστολόγιο εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ παλαιοῦ μὲ τὸ ὁποῖο συνδέεσθε μέσῳ τῆς διευθύνσεως http://endiameseperioche.blogspot.gr

Τὰ ἄρθρα τοῦ παρόντος ἱστολογίου, ἀπὸ τὸ 2012 μέχρι τὸ 2017, ἐδημοσιεύοντο τακτικά, μαζὶ μὲ ἄλλα κείμενα τοῦ Κιτσίκη, στὴν ἀθηναϊκὴ ἡμερησία ἐφημερίδα "Ἐλεύθερη Ὥρα" καὶ ἐνεπλουτίζοντο μὲ ἐκτενῆ ἄρθρα, στὸ τριμηνιαῖο περιοδικὸ τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη, ποὺ φέρει τὸν ἴδιο τίτλο μὲ τὸ ἱστολόγιο, δηλαδὴ "Ἐνδιάμεση Περιοχή" (http://www.intermediateregion.com), περιοδικὸ τὸ ὁποῖο δημοσιεύεται ἀνελλιπῶς ἀπὸ τὸ 1996.
Ὁ Κιτσίκης ἐδημοσίευε ἐπίσης τακτικά, μακροσκελῆ ἄρθρα, ἀπὸ τὸ 1999 μέχρι τὸ 2017 καὶ τὸν θάνατο τοῦ ἐκδότου του Παύλου Βουδούρη, στὸ ἀθηναϊκὸ μηνιαῖο περιοδικὸ "Τρίτο Μάτι".

Βλέπε καὶ μία συνέντευξη, ἐφ'ὅλης τῆς ὕλης τοῦ Κιτσίκη στὸ lifo.gr



Γιὰ ὅσους διαβάζουν γαλλικά,εἰσέρχεσθε στὸ παρακάτω ἱστολόγιο
γιὰ νὰ διαβάσετε ἄρθρα τοῦ Κιτσίκη

Feb 11, 2019

484 -Ἕνα ἐπικίνδυνο καὶ ἀπαγορευμένο κείμενο ποὺ ἐπανέρχεται τὸ 2019, ἐπὶ διακυβερνήσεως Τσίπρα





Ὁ θάλασσιος διάδρομος Στενῶν-Αἰγαίου μετὰ τὴν ἐπέκταση ἀπὸ τὰ 6 στὰ 12 μίλια τῶν χωρικῶν ὑδάτων τῆς Ἑλλάδος

Μὲ πρωτοβουλία τοῦ τότε ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν, οἱ δρόμοι καὶ οἱ στύλοι τῆς Ἀθήνας ἐκαλύφθησαν τὸ 1982  μὲ τὸ παραπάνω φέιγ-βολὰν.



484  -  Ἕνα ἐπικίνδυνο καὶ ἀπαγορευμένο κείμενο ποὺ ἐπανέρχεται τὸ 2019, ἐπὶ διακυβερνήσεως Τσίπρα

(Ἀναδημοσίευσις ἀπὸ τὸ τριμηνιαῖο περιοδικὸ γεωπολιτικῆς, "Ἐνδιάμεση Περιοχή", τεῦχος 57, Φθινόπωρο 2010)

Τὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ εἶχε δημοσιευθῆ ὡς ἐπίλογος στὴν πρώτη ἔκδοση τοῦ βιβλίου μου, Ἱστορία τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, Ἑστία, 1988, ὡς καὶ στὴν δεύτερη ποὺ ἠκολούθησε δύο μῆνες ἀργότερα, μέσα στὸν χρόνο, λόγῳ τῆς μεγάλης ἀπηχήσεως ποὺ αὐτὸ τὸ βιβλίο εἶχε στὸ ἑλληνικὸ κοινό, ἀλλὰ έξηφανίσθη ἀπὸ τὶς ἑπόμενες 3η καὶ 4η ἔκδοση τοῦ ἔργου, προφανῶς διότι ὁ κόσμος δὲν ἦτο ἀκόμη ἔτοιμος νὰ τὸ ἀποδεχθῇ. Σήμερα, μὲ τὴν ἀλλαγὴ τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς στὶς δύο ὄχθες τοῦ Αἰγαίου, ἡ κοινὴ γνώμη στὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Τουρκία ἔχει ἀρκοῦντος ὡριμάσει γιὰ νὰ τὸ διαβάσῃ μὲ τὴν πρέπουσα ψυχραιμία. Ὁ Τοῦρκος ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν Νταβούτογλου ἐδήλωσε ὅτι ἡ ἐπέκταση ἀπὸ τὰ ἕξι  στὰ δώδεκα ναυτικὰ  μίλια τῶν χωρικῶν ὑδάτων τῆς Ἑλλάδος δὲν καθιστοῦν πλέον γιὰ τὴν Τουρκία αἰτία πολέμου –casus belli. Ὁ δὲ ἀντιπρόεδρος τῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως Θεόδωρος Πάγκαλος ἐξέφρασε στὴν Σμύρνη τὴν ἱκανοποίησή του γιὰ τὴν ἄρση τοῦ casus belli, στὶς 18 Σεπτεμβρίου 2010 καὶ ἐπανέφερε τὴν ἀτμόσφαιρα Κεμάλ-Βενιζέλου τοῦ 1930. Ὁλοταχῶς δηλαδή, πρὸς τὴν ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία  

α) Τὸ διαζύγιο τοῦ 1923

Ἕνα διαζύγιο  δύναται νομικὰ νὰ εἶναι τελεσίδικο. Ψυχολιγικὰ δὲν εἶναι. Μετὰ ἀπὸ
τὸ γκρέμισμα μίας Αὐτοκρατορίας δύο χιλιετηρίδων ἕνα τεράστιο ψυχολογικὸ, ἀλλὰ καὶ πολιτιστικό, οἱκονομικό, πολιτικὸ καὶ στρατηγικὸ κενὸ ζητᾷ νὰ καλυφθῇ, ἡ πληγὴ ποὺ ἐχαράχθη στὸ Αἰγαῖο μεταξὺ τῆς  Ῥούμελης καὶ τῆς Ἀνατολίας, νὰ ἐπουλωθῇ. Ἑπτὰ χρόνια μετὰ τὴν καταστροφή, Βενιζέλος καὶ Ἀτατοὺρκ προσεπάθησαν      νὰ ἀναστηλώσουν τὴν Βυζαντινωθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ὑπὸ τὴν μορφὴ μίας ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας. Ἀπέτυχαν. Ἐβιάσθησαν οἱ ῥεαλιστὲς νὰ καγχάσουν. Οὐτοπία εἶπαν. Ἀλλὰ τὰ σοβαρὰ αὐτὰ ἐνηλικιωμένα μυαλὰ μήπως ηὖραν λύση; Καμμία ἀπολύτως, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν προοπτικὴ συνεχοῦς ἀναμετρήσεως καὶ τὸν κίνδυνο σταδιακῆς κατατμήσεως τοῦ ὑπάρχοντος ἑλληνικοῦ κράτους. Δὲν εἶναι λοιπὸν μάταιο νὰ ἀναζητήσουμε μία λύση στὸ πλαίσιο τῆς ἀνασυστάσεως τοῦ ἑλληνοτουρκικοῦ συνόλου. Νομίζω πὼς χρειάζονται γι’αὐτὸ τέσσερα πράγματα:

1 – Τὸ Αἰγαῖο πρέπει νὰ νοηθῇ ὡς κέντρο καὶ ὄχι ὡς σύνορο ἤ περιφέρεια. Ἡ Ἑλλὰς δὲν εἶναι μία χώρα ἠπειρωτική, ζωσμένη μὲ θάλασσα. Εἶναι μία θάλασσα ζωσμένη μὲ στεριά. Ἡ Ἑλλάς εἶναι τὸ Αἰγαῖο. Ἄνετα ἡ ἱστορία χιλιάδων ἐτῶν μᾶς τὸ ἀποδεικνύει.

Ἡ Τουρκία τοῦ Αἰγαίου ἔχει πάψει ἀπὸ αἰῶνες τώρα νὰ συγκρατῇ στὴν ψυχή της μηδὲ κόκκο νομαδισμοῦ. οὔτε ἴχνος χαρακτηριστικῶν τῆς  κεντρικῆε Ἀσίας δὲν ὑπάρχει πλέον στὰ κοινὰ μὲ τὰ ἑλληνικά, τουρκικὰ πρόσωπα τοῦ Αἰγαίου. Τὸ ἐπίστευε καὶ ὁ Ἀτατούρκ. Τὸ βροντοφωνάζει ἡ σημερινὴ ὡραία τουρκικὴ λογοτεχνία καὶ τέχνη: μυθιστόρημα, διήγημα, ποίηση, τραγούδι, μουσική, ζωγραφική. Ἡ Τουρκία εἶναι τὸ Αἰγαῖο. Δηλαδὴ τὸ Αἰγαῖο εἶναι τὸ ἀπαραίτητο βάθρο ἐπάνω στὸ ὁποῖο θὰ στηθῇ ἡ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία.

2 - Ἡ  χώρα   αὐτὴ   τοῦ   Αἰγαίου   δὲν   εἶναι
δυνατὸν νὰ συγκροτηθῇ μὲ τὴν παρουσία τῆς Ἀνατολικῆς Τουρκίας.

Ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχή: «Ὁ κ.Πάγκαλος ἐτόνισε ὅτι ἐντυπωσιάζεται κάθε φορὰ ποὺ ἐπισκέπτεται τὴν Τουρκία ἀπὸ πόσο «δυτικὸς» εἶναι ὁ τουρκικὸς λαὸς καὶ ἐσχολίασε ὅτι καὶ οἱ Τοῦρκοι ποὺ ἐπισκέπτονται τὴν Ἑλλάδα εἶναι βέβαιος ὅτι θὰ ἐντυπωσιάζονται ἀπὸ πόσο «ἀνατολίτης» εἶναι ὁ ἑλληνικὸς λαός. «Γι’αὐτὸ καὶ ὁμοιάζουμε τόσο πολύ», εἶπε (18 09 2010)

Στὸ κεφάλαιο ποὺ εἶχα ἀφιερώσει στὸ κουρδικὸ πρόβλημα πρὸ δέκα ἐτῶν [τὸ 1978], ἔγραφα: « Τουρκία ἀπειλεῖται ἀπὸ ἕνα σοβαρὸ πρόβλημα: τὸ κουρδικό [τὸ ὄνομα τοῦ Παγκάλου συνεδέθη τὸ 1999 μὲ τὸν Ὄτζαλαν]. Στὴν σημερινὴ ἐποχὴ τοῦ ἐθνικισμοῦ, οἱ Κοῦρδοι, ποὺ ἀποτελοῦν ἀναμφισβήτητα ἕνα ἔθνος, θὰ φθάσουν ἀργὰ γρήγορα στὴν ἀνεξαρτησία». Ἔκτοτε τὸ κουρδικὸ κίνημα ἔκανε μεγάλα βήματα στὴν Τουρκία καὶ τὸ ὅραμα ἑνὸς ἀνεξαρτήτου τουρκικοῦ Κουρδιστὰν ἔχει συγκεκριμενοποιηθῆ. Μὲ τὴν σύσταση τοῦ κράτους αὐτοῦ, ἕνα μεγάλο τμῆμα ἀνατολικὰ τῆς Ἀγκύρας θὰ ἀποσχισθῇ. Παρ’ ὅλην τὴν ὀδύνη ποὺ ἕνας τέτοιος ἀκρωτηριασμὸς θὰ προκαλέσῃ στὸ ἐθνικὸ σῶμα τῆς Τουρκίας, κανεὶς Τοῦρκος τοῦ Αίγαίου δὲν θὰ κλάψῃ εἰλικρινὰ τὸν ἀπελθόντα Κοῦρδο.

Πάντοτε ὑπῆρχαν δύο Τουρκίες: δυτικὰ καὶ ἀνατολικὰ τῆς Ἀγκύρας, μεταξὺ τῶν ὁποίων δὲν ὑπάρχει καμμία βαθιὰ συγγένεια. Ἀπηλλαγμένη ἀπὸ τὸ φτωχὸ καὶ ὀπισθοδρομικὸ Κουρδιστὰν ποὺ τὴν καθηλώνει σὲ χρόνια ὑπανάπτυξη, ἡ δυτικὴ Τουρκία θὰ ξεπηδήσῃ καὶ γρήγορα θὰ φτάσῃ τὸ οἰκονομικὸ ἐπίπεδο τῆς Ἑλλάδος ποὺ πρὸς τὸ παρόν [τὸ 1988] ξεπερνᾷ τὴν Ἄγκυρα
μὲ ποσοστὸ τρία πρὸς ἕνα.

Ἐπιπλέον, μὲ τὸν τρόπο αὐτό, ἡ Τουρκία θὰ ἀπαλλαγῇ ἀπὸ τὸν ἀρμενικὸ βραχνὰ ποὺ τὴν ἐκθέτει διεθνῶς. Τὸ νέο κουρδικὸ κράτος θὰ ἐμπλακῇ σίγουρα σὲ μόνιμη ἀντιδικία μὲ τοὺς ἀνὰ τὸν κόσμο Ἀρμενίους καὶ μὲ τὴν γειτονικὴ Ἀρμενικὴ Δημοκρατία τοῦ Ἐριβάν, διότι Κοῦρδοι καὶ Ἀρμένιοι διεκδικοῦν τὸ ἴδιο ἔδαφος.

3 - Ἡ λύση τοῦ Κυπριακοῦ σὲ συνομοσπονδιακὴ βάση, ἐμπνευσμένη ἀπὸ τὸ καναδικὸ πρότυπο, θὰ ἐπιτρέψῃ μὲ τὴν σειρά της τὴν συγκρότηση συνομοσπονδίας Ἑλλάδος καὶ Τουρκίας ἀπηλλαγμένης ἀπὸ τὸ Κουρδιστάν, βασισμένης καὶ αὐτὴ στὸ καναδικὸ παράδειγμα. Ἡ συνταγματικὴ ἀπαγόρευση τῆς ἑνώσεως τῆς Κύπρου μὲ τὸ κράτος τοῦ Αἰγαίου, θὰ ἐπιτρέψῃ τὴν παρουσία στὸ διεθνὲς προσκήνιο δύο ἑλληνοτουρκικῶν κρατῶν ποὺ θὰ ἀκολουθοῦν τὴν ἴδια κατεύθυνση καὶ θὰ ἔχουν τοὺς ἰδίους στόχους.

Ἡ συνταγματικὴ λύση τοῦ Κυπριακοῦ θὰ ἠδύνατο νὰ προηγηθῇ τῆς ἑλληνοτουρκικῆς λύσεως ἀλλὰ ὑπὸ τὴν προϋπόθεση ὅτι θὰ συνεδέετο μὲ μία τοὐλάχιστον κατ’ ἀρχὴν ἀποδοχὴ ἀπὸ τὴν Ἄγκυρα καὶ τὴν Ἀθήνα ἀνάλογης μεταξύ των ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας.

Ἡ πρώτη ἀρχὴ τοῦ καναδικοῦ συστήματος, ὅπως ἐκφράζεται στὸ καναδικὸ σύνταγμα τοῦ 1982, εἶναι πὼς ἄν καὶ ὁ γαλλόφωνος λαὸς τοῦ Καναδᾶ ἀντιπροσωπεύει μόνον τὸ 30% τοῦ συνόλου τοῦ πλυθησμοῦ, θεωρεῖται ἡ μία ἀπὸ τὶς δύο «ἱδρυτικὲς φυλὲς» τῆς Καναδικῆς Συνομοσπονδίας τοῦ 1867. Τὸ πρόγραμμα τοῦ πρώην πρωθυπουργοῦ τοῦ Κεμπὲκ Ρενὲ Λεβέκ (René Lévesque) ποὺ ὠνομάζετο «κυριαρχία καὶ σύνδεση» (souveraineté-association) ἤθελε, μὲ τὴν δημιουργία δύο ἀνεξαρτήτων κρατῶν ποὺ θὰ
συνεδέοντο σὲ μία οἰκονομικὴ καναδικὴ ἑνότητα, νὰ ἀξιοποιήσῃ στὸ ἔπακρο τὴν ἀπόλυτη ἰσότητα τῶν δύο λαῶν, ἡ ἰδέα τῆς ὁποίας ἐμπεριέχεται στὴν ἀρχὴ τῶν  «two founding races» (δύο ἱδρυτικῶν φυλῶν). ΒλέπεLa nouvelle entente Québec-Canada. Proposition du gouvernement du Québec pour une entente d’égal à égal : la souveraineté-association (« νέα συνεννόηση Κεμπέκ-ΚαναδᾶΠρόταση τῆς κυβερνήσεως τοῦ Κεμπὲκ γιὰ μία ἴσον πρὸς ἴσον συνεννόηση κυριαρχία-σύνδεση»), ΚεμπέκEditeur officiel, 1979.

Ἡ δεύτερη ἀρχὴ τοῦ καναδικοῦ συστήματος εἶναι ἡ «ἐξίσωση τῶν περιφερειακῶν ἀνισοτήτων. (Βλ. The Constitution Act, 1982. La loi constitutionnelle de 1982 – «Ὁ Συνταγματικὸς Νόμος τοῦ 1982», Ὀττάβα, Canadian Government Publishing Centre, 1982. Τὸ ἄρθρο 36). Δηλαδὴ οἱ πλούσιες ἐπαρχίες πρέπει νὰ πληρώσουν γιὰ τὶς πτωχές.

Γιὰ τὴν Κύπρο αὐτὸ σημαίνει: a) Πλήρης ἰσότης τῶν δύο κοινοτήτων, ἀσχέτως τοῦ ποσοστοῦ τοῦ πληθυσμοῦ τους.                      b) Πολιτιστικὴ διαίρεση μὲ οἰκονομικὴ ἕνωση. c) Τὸ χρῆμα τῆς ἑλληνικῆς κοινότητος θὰ διοχετεύεται στὴν τουρκικὴ κοινότητα ὥστε ἡ σημερινὴ διαφορὰ ἐπιπέδου ζωῆς ὑπὲρ τῶν Ἑλληνοκυπρίων ποὺ ξεπερνᾷ τὸ τρία πρὸς ἕνα νὰ ἐξισωθῇ.

Τὸ μελλοντικὸ κυπριακὸ σύνταγμα θὰ προβλέπῃ τὴν μεταβίβαση δημοσιονομικῶν ποσῶν ἀπὸ τὸ ἑλληνοκυπριακὸ στὸ τουρκοκυπριακὸ κράτος, μέσῳ τῆς συνομοσπονδιακῆς κυβερνήσεως τῆς Λευκωσίας, μὲ ὅρους ποὺ περιοδικὰ θὰ ἐπανακαθορίζονται μὲ διαπραγματεύσεις ὅπως καὶ στὸ καναδικὸ ὁμοσπονδιακὸ σύστημα. (ΒλCanada. House of Commons, Fiscal Federalism in Canada – «Ὁμοσπονδιακὴ δημοσιονομία  τοῦ  Καναδᾶ»,  Ὀττάβα,  1981). 
d) Διαίρεση τῆς  οἰκονομικῆς ἐξουσίας μεταξὺ τῆς συνομοσπονδιακῆς κυβερνήσεως  
καὶ   τῶν  κυβερνήσεων  τῶν  δύο  κρατῶν. Ἡ ἀναπτυξιακὴ στρατηγικὴ γιὰ τὰ διάφορα βιομηχανικὰ ἔργα πρέπει νὰ εἶναι ἀποκεντρωμένη, δηλαδὴ στὰ χέρια τῶν δύο τοπικῶν κυβερνήσεων καὶ ὄχι ἀποκλειστικὰ στὰ χέρια τῆς κεντρικῆς κυβερνήσεως.

e) Τὸ ἴδιο ἀποκεντρωμένη θὰ εἶναι καὶ ἡ δημοσιονομικὴ πολιτικὴ ὥστε τὸ καθένα ἀπὸ τὰ δύο κράτη νὰ δύναται νὰ ἀποφασίζῃ γιὰ τὸ ὕψος τῶν φόρων του. Στὸν Καναδᾶ, ὁ κάθε πολίτης πληρώνει φόρους σὲ δύο δημόσια ταμεῖα: τοὺς ὁμοσπονδιακοὺς φόρους καὶ τοὺς φόρους τῶν τοπικῶν κυβερνήσεων. Φέρ’εἰπεῖν, ὁ πολίτης τοῦ Κεμπὲκ πληρώνει πολὺ περισσοτέρους φόρους   ἀπὸ   τὸν   πολίτη  τοῦ  Ὀντάριο  καὶ αὐτὸ ἐπιτρέπει στὸ Κεμπὲκ νὰ συγκεντρώνῃ τὰ ἔσοδα ποὺ χρειάζεται γιὰ τὴν ἰδική του βιομηχανικὴ ἀνάπτυξη.

f) Ἡ ἐλευθερία εἰσόδου ἀνθρώπων καὶ ἀγαθῶν ἀπὸ ἕνα κράτος στὸ ἄλλο θὰ εἶναι περιορισμένη, διαφορετικὰ τὸ πιὸ ἀδύνατο ἀπὸ τὰ δύο, στὴν προκειμένη περίπτωση τὸ τουρκικό, θὰ κατακλισθῇ ἀπὸ Ἑλληνοκυπρίους καὶ ἑλληνοκυπριακὰ ἀγαθὰ καὶ δὲν θὰ ἐπιτρέψῃ τὴν αὐτόνομη ἀνάπτυξη τοῦ τουρκυπριακοῦ κράτους. Τὸ ἀντίθετο θὰ συνέβαινε σὲ μία συνομοσπονδία μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Τουρκίας ὅπου ἐὰν ἡ κυβέρνηση τῶν Ἀθηνῶν δὲν εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ περιορίζῃ τὴν εἴσοδο ἐργαζομένων, θὰ κατεκλύζετο ἀπὸ τὸν τουρκικὸ πληθυσμὸ καὶ θὰ ἀλλοιώνετο ἡ ἐθνολογικὴ σύνθεση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους.

Συνεπῶς θὰ ὑπάρξῃ οἰκονομικὴ ἕνωση ἀλλὰ περιορισμένη: δηλαδὴ μερικὰ προϊόντα θὰ διακινοῦνται ἀπὸ ἕνα τοπικὸ κράτος στὸ ἄλλο ἐλεύθερα, ἀλλὰ μερικὰ θὰ ὑπόκεινται σὲ προστατευτικοὺς δασμούς. Τὸ ἴδιο συμβαίνει στὸν Καναδᾶ ὅπου ὑπάρχει μὲν ἐλευθερία διακινήσεως ἀνθρώπων καὶ ἀγαθῶν ἀλλὰ μὲ τὴν δυνατότητα γιὰ κάθε ἐπαρχία νὰ τὴν περιορίζῃ (βλ. ἄρθρο 6 τοῦ καναδικοῦ συντάγματος τοῦ 1982). Τὸ Κεμπὲκ φέρ’εἰπεῖν, ἀπαιτεῖ νὰ ἐλέγχῃ αὐτὸ καὶ ὄχι ἡ Ὀττάβα, τὸ μεταναστευτικὸ κῦμα ποὺ κατευθύνεται στὸ ἔδαφός του.

Παρὰ τὰ μέτρα αὐτὰ γιὰ τὴν προστασία τοῦ πιὸ ἀδυνάτου ἀπὸ τὰ κράτη μίας συνομοσπονδίας, εἶναι φυσικὸ πάντα νὰ ὑπάρχῃ ὁ φόβος ἐκμεταλλεύσεως καὶ ἀφομοιώσεως ἀπὸ τὸ ἰσχυρότερο κράτος. Ἐὰν τὰ καντόνια τῆς Ἑλβετίας παραμένουν ἡνωμένα, αὐτὸ εἶναι ἐπειδὴ τοὺς συμφέρει  οἰκονομικά, παρὰ τὴν ἀνοικτὴ ἀντιπάθεια ποὺ τρέφουν οἱ μὲν πρὸς τοὺς δέ, Γαλλοελβετοι καὶ Γερμανοελβετοί. Ἐὰν ὁ λαὸς τοῦ Κεμπὲκ δὲν ἀποφασίζει μέχρι στιγμῆς νὰ ἀποσχισθῇ ἀπὸ τὸν Καναδᾶ, αὐτὸ εἶναι διότι ἡ ὁμοσπονδία τὸν συμφέρει οἰκονομικά· καὶ ἐπειδὴ νομίζει ὅτι καὶ πολιτικὰ πολλαπλασιάζει τὴν δύναμή του μὲ τὴν παρουσία του στὴν ὁμοσπονδιακὴ κυβέρνηση τῆς Ὀττάβας καὶ σὲ ὅλην τὴν ἔκταση τοῦ Καναδᾶ.

Γιὰ νὰ ἐξουδετερωθοῦν οἱ ἀναπόφευκτες καὶ συνεχεῖς δυσαρέσκειες χρειάζεται ἕνα σύστημα μονίμου διακανονισμοῦ τῶν διαφορῶν. Γι’ αὐτὸ καὶ στὸν Καναδᾶ ἡ διάσκεψη ὁμοσπονδιακοῦ πρωθυπουργοῦ καὶ τοπικῶν πρωθυπουργῶν συνέρχεται τακτικὰ καὶ ἔχει  ἀκριβῶς αὐτὸν τὸν σκοπὸ κατευνασμοῦ τῶν διαφορῶν.

4 - Μία τέτοια συνομοσπονδία γιὰ τὸ κράτος τοῦ Αἰγαίου θὰ ἐσήμαινε πλήρη ἐναρμόνιση μεταξὺ τῆς ἐδαφικῆς ἀκεραιότητος τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους στὸ Αἰγαῖο καὶ τῆς κοινῆς ἑλληνοτουρκικῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν πόρων αὐτῆς τῆς θαλάσσης καὶ τοῦ ὑπεδάφους της.

Ἀπὸ στρατηγικὴ ἄποψη τὸ Αἰγαῖο εἶναι συνέχεια τῶν Στενῶν. Καὶ ὅμως Ῥῶσοι, Ἀμερικανοὶ καὶ ὅλοι οἱ στόλοι τοῦ κόσμου ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ διασχίζουν τὸ Αἰγαῖο σὲ διεθνῃ ὕδατα, χωρὶς νὰ ἐλέγχονται ἀπὸ καμμία σύμβαση, σὰν νὰ εὑρίσκοντο στὸν Εἰρηνικὸ ἤ τὸν Ἀτλαντικὸ Ὠκεανό. Σωστὰ ἡ Τουρκία διατείνεται πὼς τὸ Αἰγαῖο εἶναι μία εἰδικὴ θάλασσα, ὄχι σὰν τὶς ἄλλες. Καὶ ὁ Ἕλλην τὸ ἴδιο πιστεύει ὅταν αἰσθάνεται καὶ ἀγαπᾷ τὸ Αἰγαῖο ὡς ἑλληνικὴ λίμνη.

Τὸ κράτος τοῦ Αἰγαίου θὰ ἐπιτρέψῃ: a) τὴν ἐπέκταση τῶν θαλασσίων συνόρων τῆς Ἑλλάδος μὲ τρόπο ποὺ νὰ ἀφίσῃ ἕνα στενὸ διάδρομο στὸ Αἰγαῖο γιὰ τὸ πέρασμα τῆς διεθνοῦς ναυσιπλοΐας.  b) Τὴν ὑπογραφὴ μίας νέας συμβάσεως τοῦ Μοντρέ (Montreux) ποὺ νὰ  συμπεριλαμβάνῃ  σὲ  μία ἑνότητα τὸν διάδρομο τῶν Στενῶν καὶ τοῦ Αἰγαίου. c) Ὁ θαλάσσιος διάδρομος Στενῶν-Αἰγαίου θὰ τεθῇ ὑπὸ τὸν ἔλεγχο ὄχι τῶν κυβερνήσεων Ἀγκύρας καὶ Ἀθηνῶν ἀλλὰ τῆς συνομοσπονδιακῆς κυβερνήσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Δὲν θὰ ὑπάρχουν πλέον ἀνεξέλεγκτα διεθνῆ ὕδατα στὸ Αἰγαῖο ἀλλὰ διεθνὴς ναυσιπλοΐα θὰ κινεῖται στὸν διάδρομο αὐτό, βάσει τῶν κανονισμῶν ποὺ θὰ ὁρισθοῦν ἀπὸ τὴν καινούργια σύμβαση τοῦ Μοντρέ.

Χὰρη στὴν θαλάσσια αὐτὴ ὁδὸ ποὺ θὰ ἐκτείνεται ἀπὸ τὸν Εὔξεινο Πόντο ὥς τὴν Κρήτη, τὸ κράτος τοῦ Αἰγαίου θὰ αὐξήσῃ σημαντικὰ τὴν πολιτικὴ καὶ οἰκονομική του δύναμη καὶ Ἕλληνες καὶ Τοῦρκοι ἡνωμένοι θὰ δυνηθοῦν νὰ ἐπιβάλουν μία τέτοια λύση ποὺ εἶναι ἐνδεχόμενο νὰ μὴ θεωρηθῇ συμφέρουσα γιὰ τὶς μεγάλες δυνάμεις.

                        Δημήτρης  Κιτσίκης




Χάρτης Κιτσίκη τοῦ 2006, δημοσιευμένος στὸ γαλλικὸ περιοδικὸ Diplomatie: Οἱ χάρτες ἐπαναχαράξεως τῶν συνόρων Βαλκανίων-Μέσης Ἀντατολῆς ποὺ ἐδημοσιεύσαμε τὸ 2007 στὸ γαλλικὸ περιοδικὸ Diplomatie (no.24) «Atlas: Les frontières de sang», oì Ralph Peters κι ἐγώ,προτείνουν ὡς καρδιὰ τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Δυτικὴ Τουρκία ὑπὸ τῶν Ἀλεβηδῶν καὶ ὡς περιφέρεια τὴν ὑπόλοιπη Τουρκία τῶν Ἀρμενίων καὶ Κούρδων. Μία συνομοσπονδία γιὰ νὰ διαρκέσῃ πρέπει νὰ βασίζεται σἐ μία " win win" λύσι καὶ γιὰ τοὺς δύο ἑταίρους. Δημήτρης Κιτσίκης

12 comments:

  1. ΤΕΡΕΝΣ ΚΟΥΙΚ ΚΑΙ ΑΛΠΑΡΣΛΑΝ ΤΟΥΡΚΕΣ ΩΣ ΑΝΑΡΧΟΠΟΙΗΤΕΣ
    (Απὸ τὴν σημερινὴ ἀνάρτησι στὸν λογαριασμό μου τοῦ facebook)
    Σὲ περιόδους ἐντόνου κοινωνικῆς παρακμῆς ἐμφανίζονται ἀναρχοποιητὲς ποὺ σφραγίζουν μὲ τὴν προσωπικότητά τους τὶς θλιβερὲς ἐποχὲς τῆς κοινωνικῆς διαφθορᾶς. Ἔτσι, πρὸ τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως εἶχε ἐμφανισθῆ ὁ μαρκήσιος τοῦ Σάντ. Πρὸ τῆς ἑλληνικῆς Ἀναγεννήσεως ἐνεφανίσθη ὁ Τέρενς Κουίκ, γελοιοποῶντας καὶ οἱ δύο, πέραν τῆς ἠθικῆς, τὴν πολιτικὴ ὀρθότητα τῆς ἐποχῆς τους. Στὸν Κ΄αίῶνα ἐνεφανίσθησαν οἱ σουρρεαλιστὲς André Breton στὴν Γαλλία, Χίτλερ στὴν Γερμανία καὶ Τουρκὲς στὴν Τουρκία. Ἤμουν φίλος τοῦ Τουρκὲς καὶ ὅταν ἐπεδείκνυε στὸν τοῖχο τοῦ γραφείου του ἕναν τεράστιο ὁλοκόκκινο χάρτη τῆς Εὐρασίας ποὺ συνώψιζε τὰ ὀνειρικὰ σύνορα τῆς Μεγάλης Τουρκίας τοῦ ἔλεγα: Συμφωνῶ ἀπολύτως μὲ τὸν χάρτη σου, ἁπλῶς ἐγὼ τὸν προτιμῶ γαλάζιο! Βοσκὸς καὶ πρόβατα. Ὁ Μάο βοσκὸς καὶ ποιητής, ὁ λαὸς πρόβατα καὶ ψηφίζων βουλή. Τέρενς Κουίκ, καλὰ κάνεις καὶ κοροϊδεύεις τὰ ἀνεγκέφαλα πρόβατα. Ἐσύ, κοντὰ στὰ ἀπαράμιλλα ἀγἀλματα τοῦ Βούδδα, αὐτὰ νὰ ἀφοδεύουν στὴν στάνη.Δημήτρης Κιτσίκης

    ReplyDelete
  2. Ὁ ἀπαράμιλλος τραγουδιστὴς τῆς ἑλληνικῆς παρακμῆς, ὁ Χάρρυ Κλύνν, ἔλεγε σκεπτόμενος τὴν μετεμφυλιακὴ περίοδο τῆς Ἑλλάδος: "Ἐγὼ ἐθνικόφρων στὴν Βουλή, ἐσὺ κομμουνιστὴς στὴν φυλακή!" Σήμερα ὁ μάλαξ εἶναι ὁ πρώην ἐθνικόφρων καὶ ὁ πρώην κομμουνιστὴς εἶναι στὴν Βουλή. Ἄχ,μέγα Χάρρυ Κλύνν! Ὁ Κουὶκ σὲ ἐννόησε πλήρως. Δημήτρης Κιτσίκης

    ReplyDelete
  3. Έχω καιρό να σχολιάσω.

    Αφενός διότι πρώτον δεν βρίσκω ουδεμία εξέλιξη πρόσφατη άξια σχολιασμού (πλην του χάρτη της διχοτομημένης Τουρκίας που κοινοποίησε σε βίντεο το Αμερικανικό Υπ. Εξ.) αφετέρου κρατώ πλέον πολύ μικρό καλάθι (μινιατούρα) είς ό,τι αφορά τους δήθεν "επαναστάτες" της Ευρώπης (Σαλβίνι, Λεπέν, Ορμπάν) οι οποίοι συνεχώς αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων και παντελώς ανίκανοι να οργανωθούν σε κοινό Εθνικιστικό μέτωπο εντός της Ε.Ε. με σκοπό όχι την διάλυσή της (που δεν συμφέρει κανέναν) αλλά την μετατροπή της από την σημερινή τραπεζική μορφή της, των Βρυξελλών σε μία ατόφια Εθνική πάνω στην κοινή πολιτισμική βάση των Χριστιανικών Ευρωπαϊκών Εθνοκρατών και της Ελληνικής κληρονομιάς της, έστω και κουτσής.


    Ξεκινάμε με τον Ορμπάν:

    https://www.theguardian.com/world/2018/dec/18/hungary-opposition-plans-more-protests-after-slave-law-passes-viktor-orban

    Ακριβώς σαν τον καγκελάριο της Αυστρίας Κούρτσ, ο οποίος για να ελέγξει την ραγδαία άνοδο του Εθνικιστικού κινήματος της Αυστρίας (FPÖ) το έδεσε στην κυβέρνησή του, έτσι και ο Όρμπαν αποτελεί την πιο ατόφια "Αδωνική" εκδοχή της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη, η οποία με αφορμή την αντίδραση της κοινωνίας στον επιβεβλημένο καπιταλιστικό διεθνισμό, πουλάει στις μάζες το παραμύθι της Εθνικής ανεξαρτησίας από τους...φουκαράδες ρακένδυτους τριτοκοσμικούς Μεσανατολίτες χάριν περαιτέρω υποστηρίξεως του Κεφαλαίου στην χώρα του (βλέπε τον σύνδεσμο επάνω) χειροτερεύοντας ακόμη περισσότερο την ήδη άθλια κοινωνική και οικονομική κατάσταση του μέσου Ούγγρου πολίτου. Όχι μόνον ΔΕΝ κτυπά τον εχθρό (διεθνής καπιταλισμός) αλλά μετατρέπει τον κοινωνικό ιστό της χώρας του όπως ο Κούρτς σε προλεταρίους-δουλοπαροίκους με τους νόμους που περνά, χρησιμοποιώντας Εθνικιστικές αστικού τύπου "κορώνες" για να καλύψει τις πράξεις του. Σύν τοίς άλλοις ο δήθεν "Εθνικιστής Ευρωπαίος" Ορμπάν όπου βρεθεί και όπου σταθεί, γίνεται κωλαούζος του Έρντογαν (του Ισλαμιστού Έρντογαν) μπας και τσεπώσει καμμία Τουρκική επένδυση διότι με τα καραγκιοζιλίκια του, η Ε.Ε. του κόβει το ζεστό χρήμα:


    http://www.hurriyetdailynews.com/opinion/teoman-ertugrul-tulun/hungarian-rhapsody-for-turkic-council-137540

    https://www.rferl.org/a/hungary-s-orban-vows-to-develop-ties-with-kin-central-asian-states/29470450.html

    Πώς δύναται άνθρωπος να παρουσιάζει σαν...Σωτήρα(!!!) τον τελείως γελοίο Ορμπάν μου είναι αδιανόητο. Θεωρεί κατόρθωμα ότι έδιωξε τον Σόρος λες και ο Σόρος είχε κανέναν ιδιαίτερο καημό για την Ουγγαρία, μία χώρα με σχεδόν μηδενική γεωπολιτική αξία (στον αντίποδα της Ελλάδος), περιβαλλόμενη από μηδενικούς σχεδόν κινδύνους (πλην της επίσης τριτοκοσμικής Ρουμανίας).

    Η μοναδική λύση για την Ουγγαρία θα ήταν μία αναστήλωση της Αυστρο-Ουγγαρίας με συνομοσπονδιακή μορφή, αλλά πλέον η Αυστρία καθώς και η Τσεχία, πρώην περιοχές καίριες της Αυστρο-Ουγγαρίας, πρώτον απολαμβάνουν επίπεδο διαβιώσεως μακράν ανώτερο της Ουγγαρίας και δεύτερον, μία σύγχρονη σχέση Αυστρίας-Ουγγαρίας θα θύμιζε την σχέση Ελλάδος-Σκοπίων δηλαδή αποικιακού τύπου και επίσης η Τσεχία σαν δορυφόρος της Γερμανίας απολαμβάνει πολλά προνόμια για να έρθει κοντά με την πτωχή Ουγγαρία.

    ReplyDelete
  4. Είς ό,τι αφορά δε, τα επίπεδα γεννήσεων, το λαμπρό παράδειγμα της Σοβιετικής Ενώσεως κατέδειξε ότι ΜΟΝΟΝ με την διάλυση του αστικού κράτους, δηλαδή του καπιταλισμού, και την δημιουργία κοινωνικού ολοκληρωτικού, δύναται ένας Λαός να απολαμβάνει συνεχή υψηλά επίπεδα γεννήσεων:

    https://en.wikipedia.org/wiki/Demographics_of_the_Soviet_Union

    Ουδένα άλλο κράτος, μήτε τα Φασιστικά, κατόρθωσαν πραγματικά να αυξήσουν το επίπεδο γεννήσεων, λόγω αρνήσεώς των να διαλύσουν τον αστισμό. Ακόμα και η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία παρά την μαζική προπαγάνδα γεννήσεων, δεν κατόρθωσε αντίστοιχο αποτέλεσμα αύξησης του ρυθμού αναπαραγωγής στον πληθυσμό της. Αντιθέτως παρά την έλλειψη προπαγάνδας, το χαμηλότερο βιωτικό επίπεδο και τις μαζικές απώλειες λόγω πολέμου, η ΕΣΣΔ λόγω διαλύσεως του αστιμού κατόρθωσε να έχει υψηλά επίπεδα γεννήσεων.

    Η πολιτική του Όρμπαν είναι βλακώδης και σίγουρα θα αποτύχει. Πρώτον διότι διαλύει τον κοινωνικό ιστό με τα αντιλαϊκά του μέτρα, δεύτερον διότι χειροτερεύει το επίπεδο ζωής στην Ουγγαρία και τρίτον διότι ο φόρος δεν παίζει κανέναν ρόλο. Η καπιταλιστική αστική κοινωνία είναι το πρόβλημα, διότι δημιουργεί πάρα πολλές αχρείαστες ψεύτικες ανάγκες για την ανατροφή ενός παιδιού, πράγμα που εξηγεί γιατί οι λιγότερο αστικά ανεπτυγμένες χώρες (Αφρική) ή περιοχές (Τουρκικό Κουρδιστάν) απολαμβάνουν πολύ υψηλά επίπεδα γεννήσεων (5-8 παιδιά ανά γυναίκα).

    ReplyDelete
  5. Περί της Λεπέν και του Γαλλικού "Εθνικομπολσεβικικού" μετώπου δε, ερωτώ σε τί θα μας συνέφερε εμάς, ως Εθνοκράτος μία άνοδος στην εξουσία της Λεπέν, την στιγμή που ο Μακρόν αναδεικνύεται (μαζί με την Γαλλία) σε κύριο πυλώνα στρατιωτικό και πολιτικό της Ε.Ε., δημιουργεί ναυτικές βάσεις στην Κύπρο και στηρίζει την ανάδειξη της Ελλάδος και της Κύπρου σε ενεργειακό κόμβο της Ανατολικής Μεσογείου και της Ε.Ε. κατά της Τουρκίας του ισλαμιστού Έρντογαν.

    Η Γαλλία θα σφαχθεί σε εμφύλιο ανάλογο εκείνου που βλέπουμε με τον Τράμβιο, με αποτέλεσμα να χάσει διεθνή ισχύ και απασχολημένη με τις ιδικές της εσωτερικές έριδες, να είναι ανίκανη να υπερασπιστεί τους συμμάχους και τα συμφέροντά της στην περιοχή μας, προς μεγάλη ικανοποίηση της Τουρκίας του Ερντογάν.

    Συνεπώς, βλέποντας όλα αυτά τα γελοία να συμβαίνουν τελευταία, θεωρώ τυχερή την Ελλάδα να έχει στον τιμόνι της έναν Τσίπρα που κόβει συνεχώς επιδόματα για τον αδηφάγο Ελληνικό λαό (που τα θέλει όλα έτοιμα, γλέντια, χορούς και όλα εύκολα, καλή ζωή και στην τελική ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙ) μαζί με έναν Καμμένο ο οποίος αναδιάρθρωσε πλήρως το ξεπεσμένο από τους Σαμαροβενιζέλους Ελληνικό στράτευμα και αποτελεί την μοναδική Εθνική εναλλακτική, αφού το Βρυξελλικό σύστημα εν Ελλάδι θα βρίσκεται λίαν συντόμως εντός καγκέλων λόγω των σκανδάλων του. Αυτό, σε συνδυασμό με μία Ελληνική προβολή ισχύος στην γύρω περιοχή (Βαλκάνια-Βόρεια Μακεδονία και Ανατολική Μεσόγειος με Ισραήλ και Αίγυπτο-Άραβες) καθώς και μία διατήρηση του καλού επιπέδου ζωής του μέσου Έλληνος (μακράν ανώτερο του Ουγγρικού τριτοκοσμικού Ορμπανικού) και επιτυχή αναχρηματοδότηση της παντελώς πτωχευμένης Ελλάδος του 2015, ανάγει τον Τσίπρα σε ηγετική μορφή, πολύ ανώτερη των Κεντρο-Ανατολικοευρωπαϊκών τραχανοπλαγιάδων δικτατορίσκων και των δήθεν "Εθνικομπολσεβίκων" επαναστατών τύπου Μελανσόν.

    Παρακάτω ένα τέλειο άρθρο του Ινσιτούτου Gatestone, που ξεγυμνώνει πανηγυρικά την αστική "γκρίνια" των "Gilet Jaunes",

    https://www.gatestoneinstitute.org/13580/france-angry

    ReplyDelete
  6. Παλιέ, οἱ παραπάνω σου ἀπόψεις εἶναι ἀξιοπρόσεκτες. Προσωπικά, νομίζω πὼς ὁ μαρξισμός-λενινισμὸς σταλινικῆς ἐκδοχῆς ἀπέδειξε τὴν ἀποτελεσματικότητά του περισσότερο ἀπὸ τὸν ἐθνικοσοσιαλισμό. Ἡ δολοφονία τοῦ Στάλιν ἀπὸ τοὺς ἰατροὺς του ἀνέκοψε μία μεγαλειώδη προσπάθεια κοινωνικῆς μεταρρυθμίσεως ὁλοκλήρου τοῦ πλανήτου.Δημήτρης Κιτσίκης

    ReplyDelete
    Replies
    1. Καταρχήν περί "μαξιμαλισμού" και διαφορετικών απόψεων, κύριε Καθηγητά, εγώ ουδέποτε ακολούθησα κάποιον τελείως τυφλά όπως πράττει το 99% των Ελλήνων.

      Όλοι στο σύνολό τους οι ακόλουθοί σας, δεν έχουν δική των σκέψη καμμία, απλά σαν κοινοί ελλαδόβιοι ποδοσφαιρόφιλοι, όποιον βρίσκουν που αρέσει στα ώτα τους, τον "ακολουθούν". Σπανίως τους ενδιαφέρουν πραγματικά τα λεγόμενα του ατόμου που ακολουθούν και πολύ σπανίως ανήκουν στην σκεπτομένη Ελληνική μειοψηφία.

      Σκοπός που γράφω στο ιστολόγιο αυτό είναι πρώτον σαν ερασιτέχνης φιλόσοφος να αναλύσω τα τεκταινόμενα και δεύτερον να διεξάγω με έναν Σκεπτόμενο διάλογο, ΟΧΙ να "ομιλώ" στον τοίχο...Συνεπώς επιβάλλεται σε καίρια θέματα η εμπεριστατωμένη διαφορά των απόψεων δύο Σκεπτομένων ατόμων όπως π.χ. στον Ορμπάν και την Γαλλική κοινωνική αναταραχή.

      Ο "μαξιμαλισμός" έχει Εωσφορική χροιά (τελειότητα) μα συνάμα αποτελεί μία πρακτική λύση:

      Ή όλα ή τίποτα, κανένα "ημίμετρο". Ο "μαξιμαλισμός" δε, ΔΕΝ σημαίνει έλλειψη συνθέσεως, μα σύνθεση ΡΙΖΙΚΗ, παράδειγμα πετυχημένο, Ιράν του Χομεϊνί, παράδειγμα αποτυχημένο, Ερντογανική Τουρκία και Φασιστικά προσωποπαγή Αραβικά "Εθνικά" κράτη (Συρία, Ιράκ, Λιβύη, με Ασάντ, Σαντάμ και Καντάφι αντίστοιχα).

      Delete
    2. Περί Λενινισμού και Εθνικοσοσιαλισμού δε, καταρχήν οφείλουμε να διαχωρίσουμε τις δύο τελείως αντιθετικές Εθνικοσοσιαλιστικές τάσεις του Μεσοπολέμου, δηλαδή την καθαρά Εθνικοκαπιταλιστική και Φυλετική Χιτλερική (που επικράτησε) και την ατόφια Εθνική και Σοσιαλιστική, Στρασσερική η οποία θύμιζε τα σημερινά Μαδουρικά και Κιμικά καθεστώτα της Βενεζουέλας και της Βορείου Κορέας αντιστοίχως, όπου πρώτον τα Συνδικάτα και μέσω αυτών ο Λαός θα ήλεγχαν τα μέσα παραγωγής (ατόφιος Σοσιαλισμός δηλαδή), δεύτερον ο Εθνικισμός του Στράσσερ είχε χροιά ενωποιητική σε όλες τις κοινωνικές και οικονομικές τάξεις της Γερμανίας του 1930, δεν ήτο σωβινιστικός σαν τον Χιτλερικό και τρίτον απέρριπτε ολοκληρωτικά την Νορδικιστική φυλετική θεώρηση χάριν του "πολιτιστικού Εθνικισμού" των Γερμανικών Λαών.

      Μηδαμινά κοινά είχαν οι 2 τάσεις αυτές, ιδίως εάν λάβουμε υπόψιν μας την έλλειψη αντισημιτισμού βιολογικού και εθνοτικού από τον Στράσσερ (μονάχα ο αστός Εβραίος ήτο καταδικαστέος στον Εθνικομπολσεβικικό Στρασσερισμό λόγω απέχθειας προς τον καπιταλισμό) και την σύμπραξη με την Σοβιετική Ένωση που προωθούσε ο Στρασσερισμός ως Εθνικομπολσεβικισμός και όχι Φυλετικός ολοκληρωτικός (Εθνικο-)Καπιταλισμός, όπως κατήντησε ο Χιτλερισμός.

      Η διάλυση των SA από τα Ες-Ες σηματοδοτεί την μετάβαση από τον κοινό αρχικό Εθνικοσοσιαλισμό του NSDAP στο ολοκληρωτικό φυλετικό καπιταλιστικό κράτος του Χίτλερ, το οποίο καλλιέργησε έναν αποτυχημένο Εθνικιστικό σωβινισμό χάριν της εξαπλώσεως πρώτον της Νορδικής φυλής σε νέα εδάφη (ζωτικός χώρος και εποικισμός της Ανατολικής Ευρώπης από τα Ες-Ες) και δεύτερον του Γερμανικού βιομηχανικού κεφαλαίου (ως αντικομμουνιστής και αντισημίτης, ο Χίτλερ ήτο καπιταλιστής "δημιουργός" άλλωστε ελάτρευε και τον βιομήχανο ο Φόρντ, ο οποίος σαν τον Τράμβιο σήμερα μισούσε τότε τον τραπεζικό καπιταλισμό αλλά όχι τον δικό του των "builders").

      Συνεπώς προφανώς και ο Λενινισμός υπήρξε ΜΑΚΡΑΝ επιτυχέστερος του Χιτλερισμού αλλά και του Μουσολινισμού (κατήντησε και αυτός Εθνικιστικός Καπιταλισμός, κρατικιστικού όμως τύπου σαν την σημερινή "ακροδεξιά" και τον Φράνκο τότε στην Ισπανία) διότι τα κράτη αυτά αρνούμενα να καταστρέψουν τον αστισμό και κυρίως ΝΑ ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΤΑ ΜΕΣΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ, υπέπεσαν στην Ακροδεξιά (π.χ. Κλερικοφασισμός, Εθνικιστικός Σωβινισμός και Αντικομμουνισμός).

      Τα ίδια λάθη έκανε η ΕΣΣΔ από το 1950 και ύστερα στρεφόμενη προς την Σοσιαλδημοκρατία, δηλαδή από το ολοκληρωτικό εργατικό κράτος όπου τα μέσα παραγωγής ήλεγχαν τα Σοβιέτ και το Κόμμα, κατήντησε κρατικιστικώς ημι-καπιταλιστική, σαν τον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα και την προ-Θατσερική Αγγλία των Εργατικών με το κράτος σε ρόλο "εργοδότη" και όχι θεματοφύλακα της Εργατικής Κομμουνιστικής Επαναστάσεως του Κόκκινου Οκτώβρη.

      Σήμερα βέβαια ουδένας τολμά να ομιλήσει για "εθνικοποίηση των μέσων παραγωγής"...τον περιμένει ο ζουρλομανδύας. Για αυτό και στηρίζω τους Ευρωκράτες. Διότι πιστεύω ότι μονάχα μέσω της μαζικής τριτοκοσμικής και ισλαμικής μεταναστεύσεως θα καταρρεύσει ο καπιταλισμός στην Δυτική Ευρώπη και μαζί του, η Ε.Ε., μία άποψη που συμμερίζονται οι ακρο-αριστεροί (δηλαδή Τροτσκυστές) και οι Πράσινοι (Τροτσκυστές με ψευδο-οικολογικό μανδύα). Δεν πιστεύω ότι έχουν το σθένος οι ψευδο-επαναστάτες αστοί Ευρωσκεπτικιστές να ανατρέψουν. Προτιμώ ολοκλήρωση της Πτώσεως και διάλυση πλήρη των πάντων χάριν του Νέου παρά "ημίμετρα".

      Ναι, είμαι μαξιμαλιστής!

      Delete
  7. Κατὰ τὰ ἄλλα Παλιέ, φαίνεσαι μαξιμαλιστής στὶς θέσεις σου. Ὁ Λένιν εἶχε εἰπῆ νὰ κάνῃς δύο βήματα μπροστά, ἕνα πίσω.Δημήτρης Κιτσίκης

    ReplyDelete
  8. Παραφράζω τὸ πόνημα τοῦ Λένιν: "ἕνα βῆμα μπροστά, δύο βήματα πίσω" Δημήτρης Κιτσίκης

    ReplyDelete
  9. Ἀπὸ τὴν σημερινή μου ἀνάρτησι στὸ facebook:

    Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΩΣ ΕΝΘΕΡΜΟΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΣΤΗΣ-ERDOGAN AS SUPPORTER OF HELLENOTURKISM

    Even though I have no idea who is the producer of the two lengthy youtubes on the 800 history of hellenoturkism, ideology of which I am the promoter for the last 50 years, Ι can testify that president Erdoğan is a staunch supporter of the Greek-Turkish Confederation. Dimitri Kitsikis

    Ἄν καὶ ἀγνοῶ παντελῶς τὸν παραγωγὸ τῆς παρακάτω ἐκπομπῆς, σὲ δύο μέρη, περὶ ἑλληνοτουρκισμοῦ καὶ ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας, ἐπικροτῶ πλήρως τὴν θέσι του ὅτι ὁ πρόεδρος Ἔρντογαν εἶναι ἔνθερμος ἑλληνοτουρκιστής. Ἐγὼ καὶ ὁ οἰκουμενικὸς πατριάρχης μας τὸ πιστοποιοῦμε.Δημήτρης Κιτσίκης

    Μέρος πρῶτο:
    https://www.youtube.com/watch?v=N3ufFv6aO_o&t=36s

    Μέρος δεύτερο:
    https://www.youtube.com/watch?v=jhz2stFCM1w

    ReplyDelete
  10. Κύριε καθηγητά στην εκπομπή αυτή υποστηρίζει ο ομιλών ότι οι Έλληνες στην αυτοκρατορία ήταν πολίτες β' κατηγορίας και υποφέρανε από τους Τούρκους. Προσωπικά δε το δέχομαι αλλά δεν έχω τις γνώσεις σας. 'Αποψη μου ότι η Ελληνοτουρκική συνομοσπονδία υπήρξε για αιώνες. Ευχαριστώ.

    ReplyDelete